کلیسای مسیح و حوا
کتاب مقدس پر از داستان‌های عاشقانه بزرگ در مورد خداوند است که به دنبال قوم خود می‌گردد، که اغلب به عنوان عروسی که نزد دامادش آورده می‌شود، نمادین شده‌اند. اولین فصل‌های کتاب مقدس با یک رودخانه (پیدایش ۲:۱۰)، یک درخت (آیه ۹)، یک مرد (آیه ۸) و یک عروس (آیات ۱۸-۲۴) آغاز می‌شوند. به همین ترتیب، آخرین فصل‌های کتاب مقدس با یک رودخانه (مکاشفه ۲۲:۱)، یک درخت (آیه ۲)، مردی که به عنوان بره تصویر شده است (آیه ۳) و یک عروس (۲۱:۹) به پایان می‌رسند. داستان اول تصویری، یا نمادی، از داستان آخر و ابدی است. به طور خاص‌تر، اولین عروس، حوا، تصویری از عروس مسیح است که در مکاشفه ۲۱:۹ ذکر شده است.
عروس مسیح کیست؟ از افسسیان ۵:۲۵-۳۲ می‌دانیم که عروس مسیح کلیسا است، همه ایمانداران به مسیح از روز پنطیکاست تا لحظه‌ای که خداوند می‌آید تا قوم خود را نزد خود ببرد – که معمولاً «ربوده شدن» نامیده می‌شود. بین حوا در پیدایش و عروس مسیح در مکاشفه، کتاب مقدس پر از داستان‌های عاشقانه است که جنبه‌های مختلف رابطه بین مسیح و کلیسا را به ما نشان می‌دهد. به عنوان مثال، ربکا از خانواده ابراهیم آورده شد و مجبور شد سرزمین اصلی خود را ترک کند تا شوهرش، اسحاق را دنبال کند (پیدایش ۲۴). به نوعی، او از این صحبت می‌کند که چگونه ایمانداران باید از دنیا و ارزش‌های غیراخلاقی آن جدا شوند و خداوند ما را دنبال کنند و تسلیم او شوند. علاوه بر این، آسنات، که در جلال خود به عنوان حاکم بر مصر به یوسف پیوست (پیدایش ۴۱)، از این صحبت می‌کند که چگونه کلیسا در پادشاهی هزار ساله خود به خداوند خواهد پیوست. روت از کلیسا صحبت می‌کند که با فیض به مسیح، فدیه‌دهنده ما، متصل شده است، همانطور که بوعز روت را فدیه داد (روت ۴).
تصاویر زیادند، اما تمرکز ما در این مقاله بر روی اولین عروس، حوا خواهد بود.
او نام او را گرفت
کتاب مقدس خلقت بشر را اینگونه خلاصه می‌کند: «در روزی که خدا انسان را آفرید، او را به شباهت خدا ساخت؛ نر و ماده آنها را آفرید؛ و آنها را برکت داد، و نام آنها را آدم گذاشت» (پیدایش ۵:۱-۲ KJV). کلمه عبری برای «انسان» آدماست، به معنای «بشر»، و به اسم خاص «آدم» تبدیل شد. به همین دلیل بسیاری از ترجمه‌های مدرن کتاب مقدس نام آدم را در آیه قبلی با انسان یا بشر جایگزین می‌کنند. توجه داشته باشید که وقتی خدا هم نر و هم ماده را آفرید، به آنها همان نام را داد، که برای داماد استفاده می‌شد. این بدان معناست که عروس آدم نام او را گرفت. به همین ترتیب پیروان مسیح با نام او شناخته می‌شوند. آنها «مسیحیان» نامیده شدند (اعمال ۱۱:۲۶)، آنها به نام او دعا می‌کنند (یوحنا ۱۴:۱۳-۱۴، ۱۵:۲۱، ۱۶:۲۴،۲۶)، و در آینده «نام او بر پیشانی آنها خواهد بود» (مکاشفه ۲۲:۴ ESV).
یک نام با هویت یک شخص خاص مرتبط است. داشتن نام مسیح نشان می‌دهد که ما هویت خود را از مسیح می‌گیریم. ما به خانواده او تعلق داریم (افسسیان ۳:۱۴-۱۵)، ما به خاطر او توسط خدا برکت یافته‌ایم (۱:۳)، و به عنوان سفیران او زندگی می‌کنیم زیرا نام او را حمل می‌کنیم (۲ قرنتیان ۵:۲۰).
او یک خلقت متفاوت است
خداوند آدم را از خاک آفرید (پیدایش ۲:۷). با این حال، حوا منحصر به فرد بود زیرا او از دنده آدم آفریده شد (آیات ۲۱-۲۲)؛ او یک خلقت جدید بود. به همین ترتیب، همه ایمانداران به مسیح – کلیسا – یک خلقت جدید هستند (۲ قرنتیان ۵:۱۷؛ غلاطیان ۶:۱۵). ما همیشه باید این تعلیم مهم را در نظر بگیریم: ما یک خلقت متفاوت هستیم، به این معنی که خداوند پیوندهای ما را با دنیا قطع کرده است. ما نیازی نداریم، و نباید، از فرهنگ و اخلاق جامعه‌ای که در آن زندگی می‌کنیم پیروی کنیم. بلکه، باید همه چیز را در پرتو کتاب مقدس زیر سوال ببریم.
از آنجایی که حوا از مرد آفریده شد، او امتداد اوست و DNA او را حمل می‌کند. کتاب مقدس به ما می‌گوید که ما از خدا متولد شده‌ایم (۱ پطرس ۱:۲۳؛ ۱ یوحنا ۳:۹) و او به ما این امتیاز را داد که «شریک طبیعت الهی شویم» (۲ پطرس ۱:۴). نقشه خدا برای هر ایماندار این است که امتداد خداوند عیسی باشد، صفات او را حمل کند و شخصیت او را در زندگی روزمره ما منعکس کند.
حوا نه تنها امتداد آدم بود بلکه همسر او نیز بود، که قرار بود جهان را با تصویر او پر کند: فرزندان او. این نقشه خدا برای آدم و حوا بود (پیدایش ۱:۲۸) و این نقشه خداوند برای کلیسا است (متی ۲۸:۱۹). ما فراخوانده شده‌ایم تا با شاگرد ساختن از همه ملت‌ها، زندگی ابدی او را گسترش دهیم.
او به مردش وفادار بود
شما می‌توانید استدلال کنید که حوا چاره‌ای جز دوست داشتن آدم نداشت، زیرا او تنها مرد زنده بود. اما به عنوان تصویری از کلیسا، او ایماندارانی را نشان می‌دهد که هیچ اربابی جز مسیح نمی‌بینند. او تنها کسی است که باید تحسین و دوست داشته شود. با این حال، شیطان از جاذبه‌های مختلف دنیا برای دور کردن ما از مسیح استفاده می‌کند. در کلیسای اولیه، پولس این نگرانی را داشت وقتی به قرنتیان نوشت: «زیرا من برای شما غیرت الهی دارم، چون شما را به یک شوهر نامزد کردم، تا شما را به عنوان باکره‌ای پاک به مسیح تقدیم کنم» (۲ قرنتیان ۱۱:۲). بیایید زندگی خود را پاک نگه داریم تا خداوند عیسی را گرامی بداریم.
او بی‌عیب بود
لحظه‌ای را در نظر بگیرید که خدا حوا را نزد آدم آورد. این قبل از ورود گناه به زندگی آنها و قبل از لعنت مرگ بود. او باید بسیار زیبا بوده باشد، بدون چین و چروک یا نشانه‌های پیری، زیرا مرگ در آنجا نبود. از طرف دیگر، اگر به کلیسا فکر کنیم، می‌توانیم مشکلات زیادی را در برادران و خواهرانمان پیدا کنیم: سستی در خدمتشان، عدم فداکاری به خداوند، و شاید حتی گناهان جدی در زندگی آنها. با این حال، مسیح خود را برای کلیسا داد، «تا کلیسا را با شکوه، بدون لکه یا چین و چروک یا هر چیز دیگری، به خود تقدیم کند، تا مقدس و بی‌عیب باشد» (افسسیان ۵:۲۷). چه حقیقت شگفت‌انگیزی است که بدانیم ما در چشمان خدا «بی‌عیب» هستیم! این هم به کلیسا به عنوان یک گروه و هم به هر ایماندار فردی (کولسیان ۱:۲۲؛ رومیان ۸:۱) اعمال می‌شود.
او هدیه‌ای از طرف خدا بود
آدم به دنبال همسر نگشت و حوا را خودش پیدا نکرد؛ این خدا بود که حوا را ساخت و او را نزد آدم آورد (پیدایش ۲:۲۲). نحوه آوردن حوا نزد آدم، او را برای او بسیار گرانبها کرد.
اول، آدم باید در پهلویش زخمی می‌شد تا حوا را به دست آورد (آیه ۲۲). در مقایسه، خداوند عیسی باید می‌مرد و در پهلویش سوراخ می‌شد تا کلیسا را به دست آورد (یوحنا ۱۹:۳۴).
حوا قبل از ظهورش در آدم پنهان بود. خدا برنامه‌ای برای خلق نر و ماده داشت، اما او با آدم شروع کرد، و خدا می‌دانست که از او – دنده‌اش – زنی را خواهد آفرید. در رساله به افسسیان، ما حداقل ۲۰ بار در مورد «در مسیح» یا «در او» بودن می‌خوانیم. محبت خدا به ما بر اساس محبت او به مسیح است، و همه برکاتی که ما از آنها لذت می‌بریم بر اساس این واقعیت است که ما در او هستیم.
حوا کاملاً برای مرد، آدم، ساخته شد. خدا دید که تنها بودن آدم خوب نیست (پیدایش ۲:۱۸)، و به همین دلیل خدا حوا را آفرید. ما باید به یاد داشته باشیم که هدف از وجود ما جلال مسیح است. ما با مسیح مرتبط هستیم تا او را گرامی بداریم و خدمت کنیم، نه فقط برای فرار از لعنت ابدی. به عنوان عروس مسیح، ما هدف محبت او هستیم، همانطور که حوا هدف محبت آدم بود.
این واقعیت که خدا حوا را نزد آدم آورد، او را در چشمان آدم بسیار گرانبها کرد زیرا او هدیه خدا بود. خداوند عیسی برای شاگردانش به پدر دعا کرد و گفت: «آنها از آن تو بودند، و تو آنها را به من دادی» (یوحنا ۱۷:۶). ارزش هر هدیه با سخاوت دهنده مرتبط است؛ این ما را مفتخر می‌کند که بدانیم خدا چقدر ما را با وجود ضعفمان ارزش می‌نهد.
تصویر تکراری
هدف نهایی ازدواج، الگوبرداری از رابطه بین مسیح و کلیسا است (پیدایش ۲:۲۴؛ افسسیان ۵:۳۱-۳۲ را مقایسه کنید). شیطان دائماً به دنبال نابودی این تصویر است زیرا این یک یادآوری بزرگ از داستان عشق خدا است. هر شوهری تصویری از مسیح است که برای کلیسا مرد، بنابراین به او فرمان داده شده است که همسرش را دوست داشته باشد و مایل باشد برای او بمیرد؛ این یک استاندارد بسیار بالا است. هر همسری فراخوانده شده است که شوهرش را گرامی بدارد و تسلیم او شود، همانطور که کلیسا فراخوانده شده است که تسلیم مسیح شود. دانستن طرح بزرگ خدا به هر ازدواجی معنای عمیق‌تری می‌بخشد و ما را ترغیب می‌کند تا خدا را در خانواده‌هایمان جلال دهیم.
کلمات گفته شده در یک عروسی
«فقط در خداوند» در مورد ازدواج در ۱ قرنتیان ۷:۳۹ (KJV) نوشته شده است. این بدان معناست که مرد مسیحی باید یک زن مسیحی را به عنوان همسر انتخاب کند، و زن مسیحی باید یک مرد مسیحی را به عنوان شوهر انتخاب کند.
«در خداوند» به این معنی است که شما متعلق به کسی هستید که به او ایمان آورده‌اید، و ادعاهای او را بر خود می‌پذیرید. شما به حق خرید او هستید؛ او بهای بزرگ رستگاری را برای شما پرداخت تا شما را مالک شود. شما اکنون تا زمانی که زندگی ادامه دارد به یکدیگر تعلق دارید؛ شما باید شادی مالکیت و مالکیت شدن را بدانید، اما قبل از اینکه یکدیگر را بشناسید، به خداوند عیسی، نجات‌دهنده خود، تعلق داشتید، و شما شادی مالکیت او را انکار نخواهید کرد. ادعای او همیشه باید در اولویت باشد. این الهی، روحانی و ابدی است. او شما را به یکدیگر داده است، اما او حقوق خود را بر شما تسلیم نکرده و نمی‌تواند تسلیم کند؛ آنها حقوق خدای شما و فدیه‌دهنده شما هستند. با قرار دادن ادعای خداوند در اولویت، شما خوشبختی خود را قربانی نخواهید کرد، بلکه آن را تقدیس و طولانی خواهید کرد، و آن را در برابر خودخواهی که همه ما مستعد آن هستیم و فقط می‌تواند آن را خراب کند، محافظت خواهید کرد. —برگرفته از «خداوند و خانه» انتشارات STEM.
