قربانی‌ها در لاویان غذای زیادی برای تأمل به ما می‌دهند. ما متوجه می‌شویم که اولین قربانی ذکر شده، قربانی سوختنی است که تماماً برای خدا بود - به جز پوست گاو نر که برای کاهن بود. خدا باید سهم خود را در کار مسیح ابتدا داشته باشد.
سه نوع قربانی مجاز بود: اول، یک گاو نر؛ دوم، یا یک گوسفند یا بز؛ سوم، یا قمری یا کبوتر جوان.
همانند گاو نر و گوسفند، خون پرندگان باید در کنار مذبح فشرده می‌شد. این خون است که برای روح کفاره می‌کند (لاویان ۱۷: ۱۱). فقط خون مسیح خون گرانبها نامیده می‌شود، زیرا ارزش ابدی دارد (اول پطرس ۱: ۱۹).
پرندگان مسیح را به ما به عنوان کسی که از آسمان نازل شد (یوحنا ۶: ۳۸)، و به عنوان آن آسمانی که از پدر بیرون آمد (۱۶: ۲۸)، پسر ابدی خدا، معرفی می‌کنند.
چرا او باید نازل می‌شد؟ او آمد تا پدر خود را به عنوان قربانی سوختنی واقعی جلال دهد. انجیل یوحنا خداوند و قربانی او را به این شکل به ما نشان می‌دهد. همانطور که صلیب نزدیک می‌شد، او گفت: «اکنون روح من مضطرب است» اما همانطور که همیشه در زندگی‌اش، اضافه می‌کند: «پدر، نام خود را جلال ده» (۱۲: ۲۷-۲۸). این آرزوی او در آمدن به این جهان بود.
علاوه بر این، او برای ما نیز آمد! «من آمده‌ام تا آنها حیات داشته باشند و آن را به فراوانی داشته باشند» (۱۰: ۱۰). ما در گناهان و خطایا مرده بودیم (افسسیان ۲: ۱). او آمد تا به ما زندگی جدید، زندگی ابدی بدهد. اما برای انجام این کار، مانند پرندگانی که برای قربانی تقدیم می‌شدند، او باید نازل می‌شد و «خود را برای ما، قربانی و هدیه‌ای به خدا برای بوی خوش» تقدیم می‌کرد (افسسیان ۵: ۲). ای نجات‌دهنده گرانبها!
