«زیرا فیض خدا که نجات‌بخش است، بر همۀ آدمیان ظاهر شده و ما را تعلیم می‌دهد که بی‌دینی و شهوات دنیوی را ترک کرده، در این عصر با خویشتنداری و پارسایی و دینداری زندگی کنیم، در حالی که در انتظار امید مبارک و ظهور پرجلال خدای عظیم و نجات‌دهندۀ ما عیسی مسیح هستیم، که خود را برای ما داد تا ما را از هر گناهی رهایی بخشد و قومی خاص برای خود پاک سازد، که مشتاق کارهای نیکو باشند.»
تیتوس ۲: ۱۱-۱۴
فیض خدا نه تنها نجات را به زندگی کسانی که به آن ظاهر می‌شود، می‌آورد، و نه تنها همان فیض زندگی ما را دگرگون می‌کند، بلکه توجه ما را به آینده نیز معطوف می‌سازد. این فیض به ما می‌آموزد که «در انتظار امید مبارک و ظهور پرجلال خدای عظیم و نجات‌دهندۀ ما عیسی مسیح» باشیم.
پولس دو چیز را در نظر داشت. اول، او به ما یادآوری می‌کند که امید هر ایماندار، آمدن خداوند عیسی مسیح برای قوم خود است. او در اول تسالونیکیان ۴: ۱۳-۱۸ توضیح می‌دهد که این چگونه خواهد بود:
«اما ای برادران، نمی‌خواهم دربارۀ خفتگان بی‌خبر باشید، مبادا همچون دیگران که امیدی ندارند، غمگین شوید. زیرا اگر ایمان داریم که عیسی مرد و باز برخاست، پس همچنین خدا خفتگان در عیسی را با او خواهد آورد. زیرا این را به کلام خداوند به شما می‌گوییم که ما که زنده و تا آمدن خداوند باقی می‌مانیم، هرگز بر خفتگان پیشی نخواهیم گرفت. زیرا خود خداوند با بانگ بلند، با صدای فرشته‌ای بزرگ و با صور خدا از آسمان فرود خواهد آمد، و مردگان در مسیح اول برخواهند خاست. آنگاه ما که زنده و باقی مانده‌ایم، همراه با ایشان در ابرها ربوده خواهیم شد تا خداوند را در هوا ملاقات کنیم. و بدین‌سان همیشه با خداوند خواهیم بود. پس یکدیگر را با این کلمات تسلی دهید.»
این رویداد معمولاً «ربوده شدن» نامیده می‌شود، به معنای به سرعت برده شدن. این زمانی است که مسیح برای قوم خود می‌آید، همانطور که او در یوحنا ۱۴: ۱-۳ وعده داد:
«دل شما مضطرب نشود؛ به خدا ایمان دارید، به من نیز ایمان داشته باشید. در خانۀ پدر من منزل‌های بسیار است؛ اگر چنین نبود، به شما می‌گفتم. من می‌روم تا جایی برای شما آماده کنم. و اگر بروم و جایی برای شما آماده کنم، باز خواهم آمد و شما را نزد خود خواهم برد؛ تا هر جا که من هستم، شما نیز باشید.»
خداوند عیسی ابتدا به این جهان آمد تا نجات را برای ما فراهم کند و راه را برای ما آماده سازد تا برای خدای پدر زندگی کنیم – و روزی برای ابدیت با او باشیم.
ربوده شدن روزی خواهد بود که ایمان جای خود را به دیدن می‌دهد، و امیدی که داریم به یک واقعیت قابل مشاهده تبدیل می‌شود!
لنگر امروز:
شاید امروز خداوند بیاید تا ما را نزد خود ببرد.»
