امید ایماندار فراخوان نهایی
معمول است که کسی در پاسخ به این سؤال که «اگر امروز بمیری به بهشت می‌روی؟» با ناراحتی پاسخ دهد: «خب، امیدوارم.» فقط خداوند می‌داند که آیا چنین فردی واقعاً نجات یافته است یا خیر، اما آنچه آشکار است این است که پاسخ‌دهنده هیچ اطمینانی از نجات ندارد. این موضوعی است که تنها با مطالعه و اعتماد به آنچه کلام خدا در مورد نجات در مسیح اعلام می‌کند، قابل حل است.
«الپیس» هشتاد و شش بار در عهد جدید آمده است و به جز یک بار (در عبرانیان ۱۰:۲۳ «ایمان» ترجمه شده است) همیشه «امید» ترجمه شده است. شکل فعلی آن، «الپیزو» در چهارده مورد از سی و دو بار استفاده‌اش در عهد جدید «امید» ترجمه شده است؛ تمام موارد باقی‌مانده به شکلی از کلمه «اعتماد کردن» ترجمه شده‌اند. این دو کلمه، «الپیس» و «الپیزو», تنها کلماتی هستند که در بخش عهد جدید مربوط به عصر کلیسا (اعمال رسولان تا مکاشفه) «امید» ترجمه شده‌اند. بر این اساس، وقتی مسیحیان امید دارند به این معنی است که آنها «چیزی را با اطمینان پیش‌بینی می‌کنند.» بنابراین امید ایماندار یک امید زنده است و به او اجازه می‌دهد تا در وعده‌های آینده خدا شادی حال حاضر را داشته باشد. خوشبختانه امید، همانطور که به زمان‌های مختلف نجات ما در مسیح (گذشته، حال و آینده) مربوط می‌شود، یک انتظار «دانستنی» است، نه یک احتمال «امیدوارم». فراخوان ایماندار در مسیح، به ویژه فراخوان نهایی، کاملاً بر اساس اطمینان است.
فراخوان نجات
کسانی که پیام انجیل را می‌شنوند و به آن پاسخ می‌دهند، از خدا متولد می‌شوند؛ هیچ‌کس نمی‌تواند بدون تولد روحانی به بهشت برود (یوحنا ۱:۱۲-۱۳، ۳:۳). کسانی که از گناهان خود توبه می‌کنند و تنها به مسیح برای نجات اعتماد می‌کنند، حیات جاودان دارند؛ آنها از مرگ به زندگی گذشته‌اند و هرگز محکوم نخواهند شد (یوحنا ۵:۲۴).
فراخوان تقدیس
کار الهی تقدیس بلافاصله پس از پاسخ ایماندار به فراخوان نجات در زندگی او آغاز می‌شود. خدا شروع به شکل دادن ایماندار جدید به یک ظرف مقدس می‌کند و هر یک از آنها تشویق می‌شوند که در انجام آنچه او در زندگی‌شان انجام می‌دهد، همکاری کنند (اول تسالونیکیان ۵:۲۳؛ عبرانیان ۱۳:۲۱). همه ایمانداران در نهایت به تصویر اخلاقی مسیح تبدیل خواهند شد (رومیان ۸:۲۹). در این جنبه از تقدیس هیچ انتخاب انسانی وجود ندارد – این اراده و قدرت خداست که این را به انجام می‌رساند. با این حال، یک فراخوان مداوم برای هر ایماندار وجود دارد که در کار خدا در زندگی‌شان مقاومت نکنند. خدا وعده می‌دهد که کسانی را که انتخاب می‌کنند تسلیم او نشوند، تنبیه کند تا به موقعیت تسلیم شده‌ای آورده شوند و تقدیس را تجربه کنند (عبرانیان ۱۲:۶). در نتیجه، تقدیس به معنای عملی برای هر ایماندار اتفاق می‌افتد، اما برخی جدی‌تر از دیگران هستند و بر این اساس برکت بیشتری از پالایش بیشتر را در حال حاضر درو خواهند کرد. اگرچه ایمانداران تا زمانی که جلال را تجربه نکنند (اول قرنتیان ۱۵:۵۱-۵۲) به کمال بی‌گناهی دست نخواهند یافت، اما آرزوی کنونی هر ایماندار باید این باشد که مانند مسیح باشد، که بی‌گناه است (اول پطرس ۲:۲۲).
فراخوان خدمت
فرصت خشنود ساختن خدا از طریق خدمت بی‌منت برای کسانی فراهم می‌شود که تسلیم فراخوان مداوم تقدیس خدا هستند. همانطور که هیچ چیز در جسم نمی‌تواند خدا را خشنود سازد (رومیان ۷:۱۸)، تنها کسانی که به میراندن امیال جسم ادامه می‌دهند و جاه‌طلبی‌های شخصی خود را کنار می‌گذارند، می‌توانند خدا را از طریق خدمت تکریم کنند.
خداوند عیسی افراد خاصی مانند مبشرین و معلمان را به عنوان هدایایی به کلیسا داد به یک دلیل خاص: «> برای تجهیز مقدسین برای کار خدمت، برای بنای بدن مسیح» (افسسیان ۴:۱۲ NKJV). هر ایماندار در بدن مسیح کاری برای انجام دادن در خدمت دارد که منفعت آن تمام بدن را برکت خواهد داد. همانطور که ایمانداران به درستی از عطایای روحانی خود استفاده می‌کنند، دیگران را در بدن برای انجام خدمت تجهیز می‌کنند، که سپس برکت اصلی را به دیگر ایمانداران منتقل می‌کند تا بدن را بیشتر بنا کند.
فراخوان به خانه
ایمانداری که دست در دست مسیح قدم می‌زند، تا زمانی که کارش بر روی زمین به پایان نرسیده باشد، شکست‌ناپذیر و نامیرا است. در آن زمان، کلاهخود نجات، سپر ایمان و زره عدالت با صدایی بلند به زمین خواهند افتاد، زیرا روزهای نبرد به پایان رسیده و آرامش ابدی آغاز خواهد شد. مطمئناً بسیاری از ایماندارانی که منتظر بازگشت خداوند بودند، از طریق دروازه مرگ به خانه آسمانی فراخوانده شده‌اند.
طبیعت جسمانی ما تا زمانی که بتواند، راه خود را می‌خواهد، اما مرگ مانعی است که به طور قاطع نفوذ آن را در زندگی ما پایان می‌دهد. بر این اساس، طبیعت سقوط کرده ما نمی‌خواهد به مرگ فکر کند. در واقع، کوتاهی زندگی باعث می‌شود که جسم بیشتر به لذت‌های دنیوی بپردازد. با این حال، پس از پیروزی خود در جلجتا، مسیح مرگ را شکست و راهی برای ورود ما به حضور خدا فراهم کرد (عبرانیان ۶:۱۸-۲۰). این واقعیت که او رستاخیز کرده است، تضمین می‌کند که همه کسانی که در او هستند نیز در روزی در آینده رستاخیز خواهند کرد. اگر ایمانداران قبل از جلال یافتن خود در هنگام آمدن مسیح بمیرند، می‌توانند مطمئن باشند که روح‌هایشان بلافاصله در حضور او در بهشت خواهند بود (دوم قرنتیان ۵:۸).
مسیح در حال حاضر با ما بر روی زمین است. در آینده ما با او در آسمان خواهیم بود. حضور ابدی او با ما قطعی است، اگرچه صمیمیت ما با او اکنون به تمایل ما به آن بستگی دارد. پولس با اعدام قریب‌الوقوع خود، اطمینان خود را از این حقایق به پسر روحانی خود تیموتائوس منتقل کرد: «> زیرا من در حال حاضر به عنوان یک قربانی نوشیدنی ریخته می‌شوم، و زمان رفتن من نزدیک است. من نبرد خوب را جنگیدم، مسابقه را به پایان رساندم، ایمان را حفظ کردم. سرانجام، تاج عدالت برای من گذاشته شده است، که خداوند، داور عادل، در آن روز به من خواهد داد، و نه تنها به من بلکه به همه کسانی که ظهور او را دوست داشته‌اند» (دوم تیموتائوس ۴:۶-۸). ما خوب است که هر روز را با انتظار آمدن مسیح زندگی کنیم. پاداشی برای کسانی که این کار را می‌کنند وجود دارد؛ و زندگی ما در پرتو انتظار قریب‌الوقوع شادتر و پربارتر خواهد بود.
فراخوان نهایی
هنگامی که خداوند یک گناهکار توبه‌کار را نجات می‌دهد، روح، نفس و بدن آن شخص را به طور کامل بازخرید می‌کند (اول قرنتیان ۶:۲۰؛ اول تسالونیکیان ۵:۲۳). نفس و روح بلافاصله از مجازات گناه رهایی می‌یابند، هنگامی که فرد گناهکاری خود را در برابر خدا اعتراف می‌کند و هدیه رایگان نجات مسیح را می‌پذیرد (رومیان ۱۰:۹). پس از این، خدا به پاک کردن آلودگی از زندگی ایماندار ادامه می‌دهد. این کار تدریجی «تقدیس» نامیده می‌شود و به معنای عملی، نفس را از قدرت گناه نجات می‌دهد. اما بدن، تا زمانی که یک بازسازی کامل به نام «جلال» را تجربه نکند، از حضور گناه نجات نمی‌یابد. این جنبه از نجات همان چیزی است که پولس به آن اشاره کرد، هنگامی که نوشت: «> زیرا اکنون نجات ما نزدیک‌تر از زمانی است که اولین بار ایمان آوردیم» (رومیان ۱۳:۱۱).
همه ایمانداران زنده این تحول را همزمان در هنگام آمدن خداوند عیسی برای کلیسای خود تجربه خواهند کرد. در مورد این رویداد، پولس اندکی پس از ایمان آوردن به ایمانداران تسالونیکی نوشت: «> زیرا خود خداوند با فریاد، با صدای فرشته اعظم، و با شیپور خدا از آسمان فرود خواهد آمد. و مردگان در مسیح ابتدا برخواهند خاست. سپس ما که زنده و باقی مانده‌ایم، با آنها در ابرها ربوده خواهیم شد تا خداوند را در هوا ملاقات کنیم. و بدین ترتیب همیشه با خداوند خواهیم بود» (اول تسالونیکیان ۴:۱۶-۱۷).
در یک چشم به هم زدن، آنچه فاسد شدنی بود، فاسد نشدنی خواهد شد و آنچه میرا بود، نامیرا خواهد شد (اول قرنتیان ۱۵:۵۱-۵۲). بدن ایماندار فوراً دگرگون خواهد شد: گناه و درد در درون او از بین خواهد رفت. بدن جلال یافته ایماندار قادر خواهد بود خدا را بدون هیچ مانعی از جسم یا هیچ بیماری از وضعیت سقوط کرده قبلی خود پرستش و خشنود سازد.
پولس یک امید (افسسیان ۴:۴) و انتظار مشتاقانه داشت: «> در انتظار امید مبارک و ظهور پرجلال خدای بزرگ و نجات‌دهنده ما عیسی مسیح» (تیطس ۲:۱۳). در حالی که این ممکن است شامل جنبه‌هایی از پادشاهی زمینی آینده مسیح نیز باشد، اشاره می‌شود که ایمان و امید ایماندار در ربوده شدن کلیسا به پایان می‌رسد، اما محبت برای همیشه ادامه می‌یابد (اول قرنتیان ۱۳:۸،۱۳). پولس هر روز را با انتظار قریب‌الوقوع حضور در حضور مسیح زندگی می‌کرد: «> مطابق با انتظار و امید مشتاقانه من که در هیچ چیز شرمنده نخواهم شد، بلکه با تمام جسارت، مانند همیشه، اکنون نیز مسیح در بدن من بزرگ داشته خواهد شد، چه با زندگی و چه با مرگ. زیرا برای من، زندگی مسیح است، و مردن سود است. اما اگر در جسم زندگی کنم، این به معنای ثمره کار من خواهد بود؛ با این حال، آنچه را که انتخاب خواهم کرد، نمی‌توانم بگویم. زیرا من بین این دو در تنگنا هستم، آرزوی رفتن و با مسیح بودن را دارم، که بسیار بهتر است» (فیلیپیان ۱:۲۰-۲۳).
اگرچه پولس آرزو داشت با خداوند باشد، اما تا زمانی که خداوند کاری برای او بر روی زمین داشت، او به انجام آن وفادار بود. او می‌دانست که خدمتش برای مقدسین ضروری است، بنابراین تا زمانی که خداوند او را به خانه فراخواند، چه از طریق مرگ و چه از طریق جلال در هنگام آمدن مسیح برای کلیسا، به پیش رفت.
امید داشته باشید!
امید مبارک هر مسیحی، ظهور قریب‌الوقوع خداوند عیسی مسیح در هوا است، که در آن زمان او کلیسای واقعی را از زمین جمع خواهد کرد تا برای همیشه با او باشد. این فراخوان نهایی، فراخوان پایانی همه مسیحیان است. جلال، نجات بدن از حضور گناه، در این لحظه برای آنها اتفاق می‌افتد. هر ایماندار بدنی فاسد نشدنی، نامیرا و مسیح‌مانند دریافت خواهد کرد که نمی‌تواند گناه کند. در یک لحظه، طبیعت جسمانی، که از نسلی به نسل دیگر منتقل شده بود، برای همیشه در آنها به طور کامل ریشه‌کن خواهد شد. گناه ساکن که مشکلات زیادی را برای ایماندار بر روی زمین ایجاد کرده بود، برای همیشه از بین خواهد رفت. این راه حل کامل و نهایی مسیح برای گناه است. تا آن زمان، یوحنا ایمانداران را تشویق می‌کند که با این امید زنده خدمت کنند: «> ای عزیزان، اکنون فرزندان خدا هستیم؛ و هنوز آشکار نشده است که چه خواهیم بود، اما می‌دانیم که وقتی او آشکار شود، مانند او خواهیم بود، زیرا او را همانطور که هست خواهیم دید. و هر کس این امید را در او دارد، خود را پاک می‌کند، همانطور که او پاک است» (اول یوحنا ۳:۲-۳).
در بهشت، ایمانداران با خستگی، وسوسه، غرور، حسادت یا افکار نامناسب دست و پنجه نرم نخواهند کرد. توجه و ستایش بی‌مانع ما برای همیشه به کسی خواهد بود که ما را از مجازات، قدرت و حضور گناه رهایی بخشید. اجازه ندهید شک‌های شما یک نگرش ناامیدکننده «امیدوارم» ایجاد کند. چشمان ایمان، که با کلام خدا جسور شده‌اند، فراتر از این قلمرو موقت فساد را می‌بینند تا سعادت ابدی را با مسیح پیش‌بینی کنند!
