در آیه ۷، یوحنا تازه اشاره کرده بود که خداوند عیسی می‌آید و در جلال آشکار خواهد شد. در اینجا در آیهٔ امروز، از او می‌شنویم که این مبارک که می‌آید چگونه آشکار خواهد شد! برخی این را به عنوان امضای خداوند عیسی بر نبوت بازگشت خود توصیف کرده‌اند، در حالی که دیگران احساس می‌کنند که این خدا پدر است که سخن می‌گوید. اما برخی پیشنهاد می‌کنند که سخنگو خداوند خدا، یهوه الوهیم است. این هم پدر و هم پسر را در بر می‌گیرد و هیچ تمایزی بین این دو قائل نمی‌شود. اما شاید کلمات دیگری بینش بدهد: «ما در اینجا به صدای مسیح به عنوان انسان گوش نمی‌دهیم، بلکه خود خدا سخنگو است. او عناوین و جلال‌های خود را اعلام می‌کند» (والتر اسکات).
الف و ی اولین و آخرین حروف الفبای یونانی هستند. برخی پیشنهاد می‌کنند که این به ما یادآوری می‌کند که او برای ما همه چیز از الف تا ی است، که درست است. اما به این می‌توانیم اضافه کنیم که ممکن است به ما از علم مطلق خدای ما سخن بگوید. همانطور که تمام دانش از طریق حروفی که کلمات را تشکیل می‌دهند و کلمات جملات را تشکیل می‌دهند به ما منتقل می‌شود، او تمام دانش را دارد، و در این متن، او قطعیت آمدن خداوند را می‌داند!
این اعلام آمدن او با استفاده از عنوان «قادر مطلق» به پایان می‌رسد. در کتاب مکاشفه، این عنوان حداقل نه بار ظاهر می‌شود و همیشه به عنوان «قادر مطلق» دیده می‌شود. این به ما یادآوری می‌کند که کسی که سخن می‌گوید، قادر مطلق است و از آنجایی که او همه قدرتمند است، هیچ چیز نمی‌تواند یا نخواهد مانع از وقوع آمدن او شود!
این عناوین دوست‌داشتنی مقدمهٔ کتاب مکاشفه را به پایان می‌رسانند. این آیات (آیات ۱-۸) عظمت و جلال آن یگانه را که در سراسر این کتاب آشکار می‌شود، بیان می‌کنند و قلب‌های ما را وادار می‌کنند که بگویند: «آمین، بیا، خداوند عیسی!»
