مدیریت و تدبیر خدا
پایان و پایانِ پایان
«چیزِ شگفت‌انگیز و وحشتناکی در این سرزمین رخ داده است؛ انبیا به دروغ نبوت می‌کنند و کاهنان به وسیلهٔ آنها حکومت می‌کنند؛ و قوم من این را دوست دارند» (ارمیا ۵:۳۰-۳۱ KJV). هر دوره از تدبیر خدا به دست انسان سپرده شده و بنابراین به طرز وحشتناکی شکست خورده است. حتی یک کاهنان و یک مکتب انبیا با تسلط بر قوم خدا و کسب درآمد از آنچه خدا به آنها سپرده بود، به پایان رسید.
خدا همیشه یک پایان باشکوه در نظر داشت. هر شکست، مکاشفهٔ جدید و جلال تازه‌ای را برای خدای ما و مسیح موعود او به ارمغان آورد. «و تو ای شاهزادهٔ ناپاک و شریر اسرائیل، که روزت فرا رسیده است، زمانی که شرارت به پایان می‌رسد، خداوند خدا چنین می‌گوید؛ تاج را بردار و کلاه را از سر بردار؛ این دیگر همان نخواهد بود: آنکه پست است را بلند کن و آنکه بلند است را پست کن. من آن را واژگون خواهم کرد، واژگون خواهم کرد، واژگون خواهم کرد: و دیگر نخواهد بود، تا زمانی که او که حقش است بیاید: و من آن را به او خواهم داد» (حزقیال ۲۱:۲۵-۲۷).
نقشهٔ خدا به وضوح مشخص شده است
در همان ابتدا، اولین زوج را در باغی زیبا می‌یابیم که خدا آن را کاشته بود. آنها موظف بودند که از باغ مراقبت و محافظت کنند و بارور و کثیر شوند، و بدین ترتیب زمین را پر کنند. آیا دشمنی وجود داشت که باغ باید از او محافظت می‌شد یا نگهداری می‌شد (پیدایش ۲:۱۵)؟ آیا وظیفهٔ آدم و حوا، با فرزندانشان، این بود که آن وضعیت ایده‌آل را گسترش دهند تا تمام زمین را با زیبایی و عشق فرا گیرد؟ به هر دو سؤال می‌توانیم با اطمینان پاسخ دهیم: «بله.»
افسوس که آنها زیاد پیش نرفتند قبل از اینکه شیطان آنها را از هدف خدا دور کرد. نتیجهٔ این، سقوط، اخراج از باغ و ضرورت زندگی با زحمت سخت بود. پس از اینکه آنها سعی کردند خود را با برگ‌های انجیر بپوشانند، خدا به آنها پوششی از پوست حیوانات داد: «و خداوند خدا برای آدم و همسرش نیز لباس‌هایی از پوست ساخت و آنها را پوشانید» (پیدایش ۳:۲۱).
صدای خدا در باغ شنیده شد؛ به نظر می‌رسد که خدا عادت داشت از همنشینی با والدین اولیهٔ ما لذت ببرد. اما پس از سقوط، برای اینکه انسان گناهکار به خدا نزدیک شود، قربانیان بی‌گناه باید می‌مردند و زیبایی آنها پوششی برای گناهکاران می‌شد. این قربانی‌ها به زمانی اشاره داشتند که خداوند عیسی «خود را بدون لکه به خدا تقدیم کرد» (عبرانیان ۹:۱۴).
یک چیز دیگر که بسیار مهم بود، پیش‌بینی آمدن نسل زنی بود که شیطان را نابود خواهد کرد و در این کار زخمی خواهد شد (پیدایش ۳:۱۵). این نبوت ما را به زمان خداوند عیسی بر روی زمین و دورهٔ فیض می‌برد. در نهایت، این نبوت ما را به تحقق نهایی خود در همان پایان می‌برد، زمانی که نسل موعود کاملاً پیروز است، و صلح، عشق و حقیقت با عدالت برای همیشه و همیشه برقرار می‌شود.
کلمهٔ «تدبیر» به چه معناست؟
در فصل‌های اول کتاب مقدس می‌بینیم که چگونه خدا وظیفه‌ای را برای نژاد بشر آغاز کرد. این معنای «تدبیر» است. اغلب «مدیریت» ترجمه می‌شود، مانند لوقا ۱۶:۲-۴، و به معنای واقعی کلمه «قانون یک خانواده» است. پولس از «تدبیر انجیل» (اول قرنتیان ۹:۱۷)، «تدبیر فیض خدا» (افسسیان ۳:۲) و «تدبیر خدا» (کولسیان ۱:۲۵) صحبت کرد.
یک وظیفهٔ شادمانه در ابتدا به اولین انسان‌ها داده شد. خدا در لذت آنها از محیط و فعالیتشان شریک بود. سپس فاجعه رخ داد و نیروهای شر مرد و همسرش را شکست دادند. خدا به کمک آنها آمد و رفاقت بازسازی شد، که شامل هر سه شخص الوهیت بود. این فرآیند بارها و بارها تکرار شد.
نسل‌های بعدی
پس از آدم و حوا، زمینی را می‌یابیم که پر از خشونت و فساد است (پیدایش ۶:۵-۶). هر کاری که خدا می‌کند، شیطان سعی می‌کند آن را خنثی کند و قوم خدا را از او دور کند. نقشهٔ شریر این بوده است که نژاد بشر را، هم از نظر ذهنی و هم از نظر جسمی، فاسد کند، اما خدا مردی را برمی‌انگیزد. در این نقطه، نوح بود، که نامش به معنای «آرامش» است. او پیش‌نمایشی از خداوند عیسی بود، که گفت: «نزد من آیید، ای تمام کسانی که زحمت می‌کشید و بارهای سنگین دارید، و من به شما آرامش خواهم داد» (متی ۱۱:۲۸).
به نوح دستور داده شد که کشتی بسازد – مکانی امن از داوری عظیم سیل؛ «خدای ازلی پناهگاه توست» (تثنیه ۳۳:۲۷). کشتی یک وعده بود، که با رنگین‌کمان نجات برای همه کسانی که هشدار خدا را در مورد داوری آینده باور می‌کنند و به سوی نجات‌دهنده می‌روند، تأیید شد.
پس از سیل، داوری شهر و برجی را می‌یابیم که انسان‌ها ساختند. آنها گفته بودند: «بیایید، شهری و برجی بسازیم که سرش به آسمان برسد؛ و برای خود نامی بسازیم، مبادا بر روی تمام زمین پراکنده شویم» (پیدایش ۱۱:۴). این، البته، در نافرمانی مستقیم از فرمان خدا بود که «بارور شوید و کثیر شوید و زمین را پر کنید» (پیدایش ۹:۱).
شیطان مرد خود را داشت، نمرود شکارچی قدرتمند (پیدایش ۱۰:۹)، که پیش‌نمایشی از دجال آخرالزمان بود. او شروع به ساختن امپراتوری کرد که خودش امپراتور آن بود. از آن زمان، شیطان مردان را با جاه‌طلبی و حیله‌گری بی‌رحمانه پر کرده است تا بتواند کنترل کند. هر عصر نشان می‌دهد که چگونه او برای رسیدن به لاف خود زندگی می‌کند: «من مانند متعال خواهم بود» (اشعیا ۱۴:۱۴).
دو مرد ظاهر شدند که نور خدا را در تاریکی جهان نگه داشتند، جایی که امپراتوری‌ها برای تسلط تلاش می‌کنند و شهوات پلید رها می‌شوند. ابراهیم (ابرَم) فراخوانده شد تا به سرزمینی برود که فرزندانش آن را به ارث می‌بردند (پیدایش ۱۲:۱). او همچنین به کسی که پادشاه عدالت و پادشاه صلح بود، عشر داد. این پادشاه همچنین یک کاهن بود، و به عنوان پادشاه-کاهن، همراه با عناوینش، تصویری از خداوند عیسی است. «و مَلکیصِدِق، پادشاه سالِم، نان و شراب آورد: و او کاهن خدای متعال بود. و او را برکت داد» (پیدایش ۱۴:۱۸-۱۹). به وسیلهٔ این دو مرد، خدا نشان داد که چگونه نسل زنی را از طریق ابراهیم به وجود خواهد آورد، و همچنین از آنها استفاده کرد تا نشان دهد که چگونه راه به سوی خدا و کلام خدا باز نگه داشته می‌شود.
شریعت و شهادت
اعصار بعدی قدرت خدا را از طریق داوری‌ها بر مصر، عبور از دریای سرخ و سفر در بیابان دیدند. خدا به موسی شریعت خود را داد و کاهنان لاوی را با خدمت خیمهٔ عبادت برقرار کرد. او با قوم خود ساکن بود و همچنین بیشتر از خود و معاملات فیض‌آمیز خود را به آنها آشکار می‌کرد. حتی شریعت، که گناه بشر را محکوم می‌کند، ابزاری از فیض شد. «پس شریعت معلم ما بود تا ما را به مسیح بیاورد... اما پس از آنکه ایمان آمد، ما دیگر تحت معلم نیستیم» (غلاطیان ۳:۲۴-۲۵). همانطور که عهد جدید نشان می‌دهد که چگونه مسیح شریعت را به انجام رساند، ما خود را به آسمان‌ها بالا برده می‌یابیم.
خداوند عیسی چیزهای زیادی به شاگردان خود آموخت، اما در فیض شگفت‌انگیز، حقایق شگفت‌انگیزی را نیز به زن سامری آموخت. او از آب زنده صحبت کرد و اسرار گناهکاری درونی او را به او نشان داد. سپس حقایق بیشتری را آشکار کرد که قبلاً فاش نشده بود. «عیسی به او گفت: ای زن، مرا باور کن، ساعتی می‌آید که نه در این کوه، و نه در اورشلیم، پدر را پرستش خواهید کرد. شما آنچه را که نمی‌دانید پرستش می‌کنید: ما آنچه را که پرستش می‌کنیم می‌دانیم: زیرا نجات از یهودیان است. اما ساعتی می‌آید، و اکنون هست، که پرستش‌کنندگان حقیقی پدر را در روح و حقیقت پرستش خواهند کرد؛ زیرا پدر چنین پرستش‌کنندگانی را می‌جوید» (یوحنا ۴:۲۱-۲۳). او این را زمانی به پایان رساند که زن موضوع مسیح، مسح‌شده، نسل را مطرح کرد. «عیسی به او گفت: من که با تو سخن می‌گویم، او هستم» (یوحنا ۴:۲۶).
ما در عصر فیض زندگی می‌کنیم، و چیزهای بیشتری باید به انجام برسد که خداوند عیسی، هنگامی که برای قوم آسمانی خود و سپس برای قوم زمینی خود به زمین می‌آید، سرانجام آنها را کامل خواهد کرد. کلمات دانیال، شاید به زودی، کاملاً به انجام خواهد رسید، در حالی که جهانی ترسان و شگفت‌زده از درخشش جلال او خیره خواهد شد، هنگامی که او دوباره بر کوه زیتون قدم می‌گذارد، «هنگامی که خداوند عیسی از آسمان با فرشتگان قدرتمند خود، در آتش شعله‌ور، انتقام می‌گیرد از کسانی که خدا را نمی‌شناسند، و از انجیل خداوند عیسی مسیح اطاعت نمی‌کنند» (دوم تسالونیکیان ۱:۷-۸، رجوع کنید به زکریا ۱۴:۳-۴؛ اعمال ۱:۶-۱۲). «هفتاد هفته [هفتاد هفت] بر قوم تو و بر شهر مقدس تو مقرر شده است، تا تجاوز را به پایان رساند، و گناهان را به پایان رساند، و برای بی‌عدالتی کفاره کند، و عدالت ابدی را بیاورد، و رؤیا و نبوت را مهر و موم کند، و قدوس‌ترین را مسح کند» (دانیال ۹:۲۴).
ما که امروز زندگی می‌کنیم، شرارت فزاینده‌ای را می‌بینیم، اما این کتب مقدس ما را تشویق می‌کنند که خدای پدر ما و خداوند عیسی مسیح همه چیز را به خوبی در دست دارند. آنها همه چیز را به نتیجهٔ درست و مناسب خود خواهند رساند.
