رشد روحانی از مرگ: اصل دانه گندم

هر آنچه برای خداست از مرگ نتیجه می‌شود

«اگر دانه گندم در زمین نیفتد و نمیرد، تنها می‌ماند؛ اما اگر بمیرد، میوه بسیار می‌آورد.» —یوحنا ۱۲:۲۴ KJV

در نگاه اول، این کلمات خداوند ما پاسخی عجیب به نظر می‌رسند که به مردمی داده شده که فقط می‌خواستند او را ببینند. منظور او از آنها چه بود؟ همانطور که او به صحبت ادامه داد، پیامی شگفت‌انگیز شروع به ظهور کرد – پیامی که در طول اعصار با لحنی ثابت طنین‌انداز شده است. این پیام این است: هر آنچه برای خداست از مرگ نتیجه می‌شود.

خود خداوند آن دانه گندم بود که در زمین افتاد و مرد تا تنها نماند. کار تمام شده او بر صلیب جلجتا قبلاً محصولی ابدی و فراوان تولید کرده است. حتی اکنون او بسیاری از پسران را به جلال می‌آورد که تا ابد به تصویر او تبدیل خواهند شد – درست همانطور که دانه‌های گندم روی یک ساقه شبیه دانه‌ای هستند که برای تولید آنها مرده است.

اما بیشتر از این، این دانه‌های گندم که از مرگ مسیح نتیجه می‌شوند، نیز باید در زمین بیفتند و بمیرند تا برای خدا میوه بیاورند. پس از اینکه آموختند که مسیح برای آنها مرد، باید بیشتر بیاموزند که آنها با او مرده‌اند – و با او برخاسته‌اند تا در تازگی زندگی راه بروند. سپس آنها شروع به تجربه خواهند کرد که معنای حفظ زندگی خود با نفرت از آنها چیست (آیه ۲۵). شاید یک داستان کوچک کمک کند.

سال‌ها پیش گروهی از ملوانان بریتانیایی در جزیره‌ای یخ‌زده در شمال فرود آمدند و به طور تصادفی آن را به آتش کشیدند. بوته‌های کوتاه و خشک آن به سرعت شعله‌ور شدند. شرم‌آور به نظر می‌رسید که جزیره باید همان مقدار کمی از پوشش گیاهی خود را از دست بدهد. اما این پایان داستان نیست. سال‌ها بعد جزیره پوشیده از درختان زیبای توس نقره‌ای یافت شد. دانه‌های آنها از گرمای آتش جوانه زده بودند. مرگ قدیمی‌ها امکان رشد و نمایش جدیدها را فراهم کرد.

بنابراین هنگامی که ما اجازه می‌دهیم زندگی طبیعی و بی‌ارزش ما در دود محو شود، میوه‌ای که از مرگ می‌روید در زندگی ما دیده خواهد شد. چه مبادله ارزشمندی!