خداوند در کلام خود به وضوح ذهن و نگرش قلبی را که مورد رضایت اوست به ما نشان می‌دهد. چندین آیه در کتاب مقدس وجود دارد که روح خدا به ما می‌گوید چه نوع رفتاری قلب خدا را خشنود می‌کند و چه برکاتی را او در جایی که چنین نگرشی وجود دارد وعده داده است. هدف ما در این مقاله تأمل بر چهار بخش از عهد عتیق است که نگرشی را نشان می‌دهد که برای هر یک از ما در روزگارمان مناسب است. هنگامی که چنین نگرشی رفتار ما را مشخص کند، ما از هفت وعده‌ای که خدا در ارتباط با این ذهن که بسیار مورد رضایت اوست، لذت خواهیم برد.
«خداوند به کسانی که دل شکسته دارند نزدیک است و کسانی را که روح پشیمان دارند نجات می‌دهد» (مزامیر 34:18). ذهن و نگرشی که خدا می‌خواهد در ما ببیند و در هر یک از چهار بخش مورد بررسی ما ذکر شده است، با اصطلاحات زیر توصیف می‌شود: روح و قلب ما باید شکسته، پشیمان و فروتن باشد. تمام وجود ما، تمام نگرش قلبی ما در حضور خدا فروتن می‌شود. ما اراده خود را کاملاً به اراده خدا تسلیم می‌کنیم. ما شکست خود را عمیقاً احساس می‌کنیم و برای غم و وضعیت بد قوم خدا سوگواری می‌کنیم. نه تنها مانند نحمیا در روزهای خاصی گریه و سوگواری خواهیم کرد (نحمیا 1:4)، بلکه مانند آن خادم وفادار خداوند در دعا نیز ادامه خواهیم داد. «و گناهان بنی‌اسرائیل را که ما به تو گناه کرده‌ایم اعتراف می‌کنیم: هم من و هم خاندان پدرم گناه کرده‌ایم. ما با تو بسیار فاسدانه رفتار کرده‌ایم و احکام، قوانین و داوری‌هایی را که تو فرمان دادی، حفظ نکرده‌ایم» (نحمیا 1:6-7).
هنگامی که ما به این شیوه به خدای خود نزدیک می‌شویم، وعده‌های او را در زندگی خود محقق خواهیم یافت. دو مورد اول آنها در آیه ما ذکر شده است:
1) خدا به ما نزدیک است
اگر خداوند چنین قلب شکسته‌ای را ببیند، به او می‌گوید: «من نزدیک هستم.» شاگردان در راه عمواس از خداوند پرسیدند: «با ما بمان، زیرا نزدیک غروب است و روز به پایان رسیده است» (لوقا 24:29). با توجه به وضعیت شهادت او بر روی زمین، آیا ما نباید بگوییم: «نزدیک غروب است» و روز فیض «به پایان رسیده است»؟ آیا در قلب ما همان میل وجود ندارد که بپرسیم: «خداوندا، با ما بمان، به ما نزدیک باش»؟ این آیه نشان می‌دهد که نگرش قلب شکسته، اطمینان از نزدیکی او را دارد.
2) من نجات خواهم داد
وقتی این همه غم و مشکلات و آزمایشات را می‌بینیم، چگونه واکنش نشان می‌دهیم؟ آیا به دنبال «راه حلی» به شیوه جسمانی هستیم؟ راه حلی پیدا نخواهیم کرد. برعکس – ممکن است اوضاع را بدتر کنیم. اما شاید، مانند پولس رسول، به جایی رسیده‌ایم که «متحیر هستیم» («هیچ راه حل آشکاری نمی‌بینیم»، 2 قرنتیان 4:8). اگر در چنین شرایطی واقعاً روحی پشیمان در برابر خداوند داشته باشیم، او ما را نجات خواهد داد، او راه را به ما نشان خواهد داد تا بتوانیم مانند رسول اضافه کنیم، «اما ناامید نیستیم» («اما راه ما کاملاً بسته نیست»). خداوند راهی را به ما نشان خواهد داد. این ممکن است راه آسان نباشد – اما ما اطمینان خواهیم داشت که این راه اوست.
«قربانی‌های خدا روح شکسته است: قلب شکسته و پشیمان، ای خدا، تو آن را خوار نخواهی شمرد» (مزامیر 51:17). دو برکت دیگر در این آیه وجود دارد:
3) قربانی، مورد قبول خدا
آیه ذکر شده در بالا با این کلمات آغاز می‌شود: «زیرا تو قربانی نمی‌خواهی، وگرنه آن را می‌دادم: تو از قربانی سوختنی لذت نمی‌بری» (آیه 16). چندین بخش در عهد عتیق نشان می‌دهد که خدا از قربانی‌هایی که با نگرش ذهنی نادرست تقدیم می‌شدند، لذت نمی‌برد. چند نقل قول این موضوع را روشن می‌کند. «آیا خداوند به قربانی‌های سوختنی و قربانی‌ها به اندازه اطاعت از صدای خداوند لذت می‌برد؟ ببینید، اطاعت بهتر از قربانی است و گوش دادن بهتر از چربی قوچ‌ها» (1 سموئیل 15:22). «آیا گوشت گاوها را می‌خورم یا خون بزها را می‌نوشم؟ به خدا شکرگزاری تقدیم کنید؛ و نذرهای خود را به متعال ادا کنید» (مزامیر 50:13).
در ملاکی، جایی که وضعیت پایین قوم خدا بسیار جدی بود، خدا به صراحت گفت: «من از شما خشنود نیستم، خداوند لشکرها می‌گوید، و نه قربانی را از دست شما قبول خواهم کرد» (ملاکی 1:10). در این زمینه می‌توانیم به یاد آوریم که در مزمور 51 خدا می‌گوید که قربانی‌ای وجود دارد که او قبول خواهد کرد – نگرش پشیمان روح شکسته. نه تنها بدن مؤمن باید «قربانی زنده، مقدس، مورد قبول خدا» باشد (رومیان 12:1)، بلکه نگرش صحیح قلب ما نیز برای او بسیار گرانبهاست.
4) من تو را خوار نخواهم شمرد
نوع نگرشی که ما در نظر داریم، نگرشی است که دنیا آن را خوار می‌شمارد. کسانی که تنها به نام خداوند عیسی گرد هم می‌آیند، شاید اینجا و آنجا به معنای واقعی کلمه «دو یا سه نفر»، و فروتنانه برای وضعیت تحقیرآمیز شهادت مسیحی سوگواری می‌کنند، اغلب در نظر دنیای مذهبی تنها یک شهادت فقیر و خوار شمرده شده هستند. اما مزمورنویس می‌توانست بگوید، چنین «قلب شکسته و پشیمان، ای خدا، تو آن را خوار نخواهی شمرد.» و آیا تأیید او چیزی نیست که ما واقعاً باید به آن ارزش دهیم؟
«زیرا خداوند متعال و بلندمرتبه که در ابدیت ساکن است و نامش قدوس است، چنین می‌گوید: من در مکان بلند و مقدس ساکن هستم، و نیز با کسی که روح پشیمان و فروتن دارد، تا روح فروتنان را احیا کنم و قلب پشیمانان را زنده سازم» (اشعیا 57:15). خدا خود را به عنوان متعال و بلندمرتبه معرفی می‌کند که نامش قدوس است. و وقتی می‌گوید که در مکان بلند و مقدس ساکن است و در ابدیت زندگی می‌کند، ما به راحتی می‌توانیم این را درک کنیم. او قدوس است، «در نوری ساکن است که هیچ انسانی نمی‌تواند به آن نزدیک شود» (1 تیموتائوس 6:16). سلیمان به درستی این سؤال را پرسید: «اما آیا خدا واقعاً بر روی زمین ساکن خواهد شد؟ ببینید، آسمان و آسمان‌ها نمی‌توانند تو را در خود جای دهند» (1 پادشاهان 8:27). آیا ما در پرستش و ستایش سر تعظیم فرود نمی‌آوریم وقتی ادامه می‌دهیم و از مکان دیگری برای سکونت خدا می‌خوانیم؟
5) من با تو ساکن خواهم شد
«من ساکن هستم... همچنین با کسی که روح پشیمان و فروتن دارد.» خدا حضور و رفاقت خود را وعده می‌دهد. خداوند عیسی به شاگردانش گفت: «اگر کسی مرا دوست بدارد، کلام مرا حفظ خواهد کرد: و پدر من او را دوست خواهد داشت، و ما نزد او خواهیم آمد و با او ساکن خواهیم شد» (یوحنا 14:23). با اتصال این دو آیه می‌توانیم بگوییم که هر جا عشق ما به خداوند در اطاعت از کلام او با نگرش صحیح ذهن و قلب آشکار شود، ما این مشارکت شخصی را با پدر و پسر تجربه خواهیم کرد. «و واقعاً مشارکت ما با پدر و با پسرش عیسی مسیح است. و این چیزها را به شما می‌نویسیم تا شادی شما کامل شود» (1 یوحنا 1:3-4).
6) من احیا خواهم کرد
این مشارکت صمیمی روح با خدا منجر به شادی و احیا می‌شود. اگر خدا وعده احیا می‌دهد، ایمان می‌تواند با اطمینان با مزمورنویس بگوید: «تو که مشکلات بسیاری را به ما نشان دادی، دوباره ما را احیا خواهی کرد» (مزامیر 71:20). «اگرچه در میان مشکلات راه می‌روم، تو مرا احیا خواهی کرد» (مزامیر 138:7). وسیله‌ای که خدا برای احیای ما استفاده می‌کند معمولاً کلام اوست: «من هرگز احکام تو را فراموش نخواهم کرد: زیرا با آنها مرا زنده کردی» (مزامیر 119:93). این تشویق بسیار شخصی در مشارکت با خدا، میل در قلب ما را تقویت خواهد کرد که تمام قوم خدا احیا شوند، و بنابراین ما دعا می‌کنیم، همیشه ضعف و شکست خود را در نظر می‌گیریم: «ای خداوند، کار خود را احیا کن» (حبقوق 3:2).
«اما به این مرد نگاه خواهم کرد، حتی به کسی که فقیر و روح پشیمان دارد و از کلام من می‌لرزد» (اشعیا 66:2). در اینجا ما یک ویژگی اضافی از ذهنی را داریم که خدا به دنبال آن است: کسی که «از کلام من می‌لرزد.» ما قبلاً دیده‌ایم که کلام ما را احیا می‌کند. بله، ما می‌توانیم در کلام «به اندازه تمام ثروت‌ها» شاد باشیم؛ «مانند کسی که غنیمت بزرگی می‌یابد»؛ «زیرا آنها شادی قلب من هستند» (مزامیر 119:14، 162، 111). اما از سوی دیگر، این کلام مقدس خداست که با اقتدار به قلب‌ها و وجدان‌های ما سخن می‌گوید. آیا ما از کلام او «می‌لرزیم» و تلاش می‌کنیم زندگی خود را مطابق با آن تنظیم کنیم؟ یا سعی می‌کنیم کلام خدا را با رفتار خود تنظیم کنیم وقتی تا حدی از آن منحرف شده‌ایم؟
7) من به تو نگاه خواهم کرد
پس، خداوند می‌گوید، اگر قلب شکسته و روح پشیمان وجود داشته باشد که اقتدار کلام مرا تصدیق کند، آنگاه من با تأیید الهی به تو نگاه خواهم کرد. «چشمان خداوند بر نیکوکاران است و گوش‌های او به فریاد آنها باز است» (مزامیر 34:15).
بیایید یک بار دیگر دیدگاه خود را از وضعیت شخصی خود به شهادت جمعی برای او و مکانی که او نام خود را در آن قرار داده است، گسترش دهیم. حتی سلیمان، پادشاه، آرزو داشت که خدا به این مکان نگاه کند: «اکنون، خدای من، التماس می‌کنم، چشمان تو باز باشد و گوش‌های تو به دعایی که در این مکان می‌شود، توجه کند» (2 تواریخ 6:40). بیایید به پاسخ خدا به دعای سلیمان گوش دهیم: «اکنون چشمان من باز خواهد بود و گوش‌های من به دعایی که در این مکان می‌شود، توجه خواهد کرد... و چشمان و قلب من همیشه در آنجا خواهد بود» (2 تواریخ 7:15-16). خداوند می‌گوید، نه تنها چشمان و گوش‌های من، بلکه قلب من نیز در این مکانی است که مقدسین به نام من گرد هم آمده‌اند. این مطمئناً فکری است که ما را در این روزهای آخر احیا می‌کند.
