تقویمی برای ابدیت
در کتاب مقدس، هفت عدد نهایی یا کامل بودن است و همیشه با کار خدا مرتبط است. می‌خوانیم که خدا در روز هفتم استراحت کرد (پیدایش ۲:۱-۳). این روز هفته دوباره در لاویان ۲۳ قبل از مجموعه‌ای از جشن‌ها، یا جشن‌های خداوند، به ما ارائه می‌شود. اولین سبت، در رابطه با خلقت، رعایت نشد. خداوند عیسی توضیح داد: «پدر من تا به حال کار می‌کند، و من کار می‌کنم» (یوحنا ۵:۱۷ KJV). دومین سبت با رهایی قوم خدا از بردگی در مصر مرتبط است (به خروج ۲۰:۱۱؛ تثنیه ۵:۱۵ مراجعه کنید). در نافرمانی، این روز توسط اسرائیل رعایت نشد (حزقیال ۲۰:۱۶). بنابراین صحنه برای تقویم جشن‌های داده شده توسط خدا آماده می‌شود – یک نمای پانورامیک از کار او برای تبدیل خلقت فاسد شده توسط گناه به خلقت جدیدی که از طریق رستگاری ایجاد شده است. این کار قدرتمند خدا در آموزه‌های لاویان ۲۳ آشکار می‌شود.
فصح
این اولین جشن و آغاز داستان رستگاری است. «این ماه برای شما آغاز ماه‌ها باشد: این اولین ماه سال برای شما باشد» (خروج ۱۲:۲). بره قربانی باید از روز دهم تا چهاردهم نگهداری می‌شد تا مطمئن شوند که بدون عیب است (خروج ۱۲:۳،۵،۶). عدد ده مربوط به مسئولیت انسانی است. در این بخش، مسئله این نبود که مردم کاری برای نجات خود انجام دهند، بلکه مسئله اطاعت آنها از خدا بود که تنها نجات‌دهنده است. بره تا روز چهاردهم نگهداری می‌شد. چهارده دو است، عدد شاهد، ضربدر هفت. بنابراین، ما شاهد کامل کمال بره هستیم – تصویری از بره خدا، خداوند ما عیسی مسیح.
این بره کشته شد، خون به چهارچوب در و سردر مالیده شد، و بره با همه لباس سفر پوشیده خورده شد. خدا گفت: «وقتی خون را ببینم، از شما خواهم گذشت، و بلا برای نابودی شما بر شما نخواهد بود» (خروج ۱۲:۱۳). «زیرا مسیح، فصح ما، برای ما قربانی شده است» (اول قرنتیان ۵:۷). به ما یادآوری می‌شود که مردم برای نجات باید زیر خون بره پناه ببرند و از آن لحظه به بعد ایمانداران زائران سفری بزرگ به سرزمین موعود با شادی ابدیت با خدا هستند.
نان فطیر
این نان بدون خمیرمایه است. خمیرمایه، یا خمیرترش، همیشه با شر و نحوه فاسد کردن آن مرتبط است (متی ۱۶:۶،۱۱-۱۲). پس از آزاد شدن، ما باید از نان آسمانی تغذیه کنیم، و از شر و آلودگی این دنیای بیابانی دوری کنیم.
پولس نوشت: «پس خمیرمایه کهنه را بیرون کنید تا توده‌ای تازه باشید، همانطور که شما فطیر هستید... بنابراین، جشن را نه با خمیرمایه کهنه، نه با خمیرمایه بدخواهی و شرارت؛ بلکه با نان فطیر صداقت و حقیقت برگزار کنیم» (اول قرنتیان ۵:۷-۸). خداوند عیسی به یهودیان اعلام کرد: «زیرا نان خدا اوست که از آسمان نازل می‌شود و به جهان حیات می‌بخشد» – تأیید کرد که او نان حقیقی و فطیر است. خداوند ادامه داد: «هر که نزد من آید هرگز گرسنه نخواهد شد و هر که به من ایمان آورد هرگز تشنه نخواهد شد» (یوحنا ۶:۳۳-۳۵).
نوبر
این جشن فقط می‌توانست در سرزمین در آغاز برداشت جشن گرفته شود (تثنیه ۲۶:۱-۲). با این حال، در طول سفر بیابانی می‌بینیم که «اولین پشم گوسفندت» باید به کاهنان داده می‌شد (تثنیه ۱۸:۴). در اینجا اصلی وجود دارد که اولین هر چیز باید از خدا باشد – و خدا باید در هر چیز اول باشد. متی نوشت: «اول پادشاهی خدا و عدالت او را بجویید؛ و همه این چیزها به شما افزوده خواهد شد» (متی ۶:۳۳).
بی‌شک، تمرکز اصلی بر خداوند عیسی است. پولس نوشت: «اما اکنون مسیح از مردگان برخاسته است و نوبر خفتگان شده است.» سپس او بر برتری خداوند عیسی تأکید می‌کند: «اما هر کس به ترتیب خود؛ مسیح نوبر؛ پس از آن کسانی که در آمدن او از مسیح هستند» (اول قرنتیان ۱۵:۲۰،۲۳).
ایمانداران امروز نیز شامل می‌شوند: «به اراده خود ما را با کلام حقیقت به دنیا آورد تا ما نوعی نوبر مخلوقات او باشیم» (یعقوب ۱:۱۸). پولس اضافه می‌کند که ما قبلاً با حضور روح‌القدس طعمی از بهشت را در خود داریم (رومیان ۸:۲۳). در آینده خداوند باز خواهد گشت تا ما را به خانه آسمانی‌مان ببرد قبل از اینکه برای داوری زمین و نجات اسرائیل بیاید.
اگر به یاد داشته باشیم که خدا را در هر چیز اول قرار دهیم – زمان، ثروت و انرژی خود را به او بدهیم – برداشت غنی و فراوانی برای او و ما به دنبال خواهد داشت. باید به این ضرب‌المثل توجه کنیم: «کسی که در تابستان جمع می‌کند، پسر حکیمی است: اما کسی که در زمان برداشت می‌خوابد، پسری است که باعث شرم می‌شود» (امثال ۱۰:۵). حتی اگر کاشت کلام با خطر و غم همراه باشد، برداشت زمان شادی خواهد بود: «کسی که با گریه بیرون می‌رود، بذر گرانبها را حمل می‌کند، بی‌شک با شادی باز خواهد گشت و دسته‌های خود را با خود خواهد آورد» (مزمور ۱۲۶:۶). ما به زودی شاد خواهیم شد.
عید پنجاهه
این جشن روز بعد از هفتمین سبت پس از تقدیم نوبر (۵۰ روز) بود. در مورد این جشن معمولاً به آمدن روح‌القدس (اعمال ۲) فکر می‌کنیم – یک رویداد بسیار مهم. این برای اسرائیل پیشگویی شده بود اما برای این عصر فیض قابل اجرا است. حزقیال در مورد آوردن اسرائیل به سرزمینشان توسط خدا و آنچه او انجام خواهد داد نوشت: «آنگاه آب پاک بر شما خواهم پاشید و شما پاک خواهید شد... قلبی جدید نیز به شما خواهم داد و روحی جدید در شما خواهم نهاد: و قلب سنگی را از گوشت شما برخواهم داشت و قلبی از گوشت به شما خواهم داد. و روح خود را در شما خواهم نهاد» (حزقیال ۳۶:۲۴-۲۷). مطمئناً این با آموزش خداوند در مورد تولد دوباره مرتبط است (یوحنا ۳).
چیز دیگری نیز خاص است، اگرچه به ظاهر متناقض. ما در مورد ممنوعیت خمیرمایه از تمام قربانی‌ها می‌خوانیم (لاویان ۲:۱۱، ۶:۱۷) اما در این جشن می‌بینیم که خمیرمایه استفاده می‌شود. چرا؟ ما خدا را در فیض در حال کار در جهان می‌بینیم، هرچند گناهکار است، تا آغازی جدید ببخشد. به دو «نان موجی» نگاه کنید. آنها در برابر خدا تکان داده می‌شوند تا نشان دهند که او همه چیز را در مورد آنها می‌بیند. ما می‌بینیم که هم یهودی و هم غیریهودی از گناه (خمیرمایه) به واسطه فیض خداوند ما عیسی مسیح نجات یافته‌اند و شاهد کار کامل او بر روی صلیب هستند. «زیرا شما فیض خداوند ما عیسی مسیح را می‌دانید که اگرچه غنی بود، اما به خاطر شما فقیر شد تا شما از طریق فقر او غنی شوید» (دوم قرنتیان ۸:۹). همچنین، «مسیح برای بی‌دینان مرد» (رومیان ۵:۶)، و خود خداوند گفت: «من نیامده‌ام تا صالحان را بخوانم، بلکه گناهکاران را به توبه» (متی ۹:۱۳).
آیه‌ای درباره برداشت
در میان فصل ما، لاویان ۲۳، به نظر می‌رسد که یک آیه نابجا باشد، اما می‌دانیم که چنین نیست. این آیه از «خوشه‌چینی برداشت تو» (آیه ۲۲) سخن می‌گوید و ما را به کتاب روت و مراقبت خدا از فقرا و غریبه می‌برد. این فقط اشاره‌ای به برکتی است که برای ایمانداران خواهد آمد – اما چه اشاره‌ای! روت و نائومی در زمان برداشت به خانه بازگشتند و روت در مزرعه بوعز، خویشاوند بسیار ثروتمند، خوشه‌چینی کرد. روت، بیوه فقیر، سپس با مرد ثروتمند ازدواج کرد و مادر سلسله‌ای از پادشاهان شد، از جمله پادشاه پادشاهان!
کلمات مریم به تصویر اضافه می‌کند: «او قدرتمندان را از تخت‌هایشان پایین کشیده و فروتنان را بلند کرده است. او گرسنگان را از چیزهای خوب پر کرده است؛ و ثروتمندان را دست خالی فرستاده است» (لوقا ۱:۵۲-۵۳). «زیرا شما فراخوانی خود را می‌بینید، برادران، که نه بسیاری از حکیمان از نظر جسمانی، نه بسیاری از قدرتمندان، نه بسیاری از نجیب‌زادگان، فراخوانده شده‌اند: اما خدا چیزهای احمقانه جهان را انتخاب کرده است تا حکیمان را شرمنده کند؛ و خدا چیزهای ضعیف جهان را انتخاب کرده است تا چیزهای قدرتمند را شرمنده کند؛ و چیزهای پست جهان، و چیزهایی که مورد تحقیر هستند، خدا انتخاب کرده است، بله، و چیزهایی که نیستند، تا چیزهایی را که هستند، به هیچ تبدیل کند: تا هیچ جسمی در حضور او افتخار نکند» (اول قرنتیان ۱:۲۶-۲۹).
شیپورها
سپس به ماه هفتم می‌رسیم که در روز اول شیپور نواخته شد – ندای خدا برای مردم. برای اسرائیل، صدای شیپور برای فراخوانی یک مجمع، حرکت اردوگاه و رفتن به جنگ استفاده می‌شد. در عهد جدید، در مورد صدای شیپور، یوحنا نوشت: «من... صدایی بلند را از پشت سر خود شنیدم، مانند صدای شیپور که می‌گفت: «من الفا و امگا هستم، اول و آخر»» (مکاشفه ۱:۱۰-۱۱، همچنین به ۴:۱ مراجعه کنید). پولس در نامه‌ای به تسالونیکیان گفت: «زیرا خود خداوند با فریاد، با صدای رئیس فرشتگان، و با شیپور خدا از آسمان نازل خواهد شد» (اول تسالونیکیان ۴:۱۶). این بخش خاص در مورد پایان عصر کلیسا صحبت می‌کند، زمانی که خداوند عیسی ما را فرا می‌خواند تا برای همیشه با او باشیم. این رویداد به کسانی که باقی مانده‌اند هشدار خواهد داد که داوری‌های خدا در شرف فرود آمدن بر دنیای گناهکار است زیرا خداوند عیسی مسیح برای سلطنت می‌آید!
روز کفاره
یوم کیپور روزی است برای «رنجاندن جان‌هایتان» (لاویان ۲۳:۲۷). فقط کاهن اعظم در این روز کار می‌کند، وارد قدس‌الاقداس می‌شود با خون قربانی برای کفاره گناهان ملت و سپس بز طلیعه را به بیابان رها می‌کند. «ما چنین کاهن اعظمی داریم که در دست راست تخت جلال در آسمان‌ها نشسته است؛ خادم قدس و خیمه حقیقی که خداوند برپا کرده است» (عبرانیان ۸:۱-۲). کاهن اعظم فقط تصویری بود که مقام و کار کاهن اعظم حقیقی ما، خداوند عیسی مسیح را نشان می‌داد.
همه در این روز مقدس در سوگ عمیق بودند. اشعیا توبه و پشیمانی را به تصویر می‌کشد: «به یقین او غم‌های ما را بر دوش کشید و دردهای ما را حمل کرد؛ با این حال ما او را مجروح، مضروب خدا و رنج‌دیده می‌پنداشتیم. اما او برای گناهان ما مجروح شد، برای بی‌عدالتی‌های ما کوبیده شد: مجازات صلح ما بر او بود و با زخم‌های او ما شفا یافتیم» (اشعیا ۵۳:۴-۵). «گناهان ما» شامل گناهان هر ایماندار و گناهان باقیمانده اسرائیل است، زمانی که سرانجام به خدا فریاد می‌زنند و «به [خداوند عیسی] که او را سوراخ کرده‌اند، نگاه می‌کنند و... برای او سوگواری می‌کنند، مانند کسی که برای تنها پسرش سوگواری می‌کند» (زکریا ۱۲:۱۰). این رویداد در روز دهم اتفاق می‌افتد، به ما مسئولیت انسانی را یادآوری می‌کند – نه برای کار، بلکه برای توبه.
خیمه‌ها
آخرین جشن در روز پانزدهم ماه هفتم آغاز شد و هفت روز به طول انجامید. هفت روز نشان‌دهنده زمان استراحت است. مردم باید در خیمه‌ها در شهر صلح، مکانی که خدا برای نام خود انتخاب کرده بود، زندگی می‌کردند. در آن زمان، اسرائیل سر ملت‌ها خواهد بود و نه دم آنها (تثنیه ۲۸:۱۳)، و خانه خداوند در بالای کوه‌ها برپا خواهد شد (به اشعیا ۲؛ میکاه ۴ مراجعه کنید). اما این فقط برای هزار سال خواهد بود. سپس می‌خوانیم: «اینک، خیمه خدا با آدمیان است، و او با آنها ساکن خواهد شد، و آنها قوم او خواهند بود، و خود خدا با آنها خواهد بود، و خدای آنها خواهد بود. و خدا تمام اشک‌ها را از چشمان آنها پاک خواهد کرد؛ و دیگر مرگ نخواهد بود، نه غم، نه گریه، نه دیگر دردی نخواهد بود: زیرا چیزهای گذشته از بین رفته‌اند» (مکاشفه ۲۱:۳-۴). تحقق کار رستگاری خداوند چقدر بزرگ است!
