مدتی پیش مردی در جامعه که در موعظه کلام خدا فعال است، به فیض و حقیقت سر زد. در حین شنیدن مکالمه‌ای بین او و کارگر دیگری، شنیدم که این مرد می‌گفت صرفاً ایمان آوردن (اعمال ۱۶:۳۱) تمام چیزی نیست که برای نجات لازم است. او احساس می‌کرد که کارهای دیگری نیز باید انجام داد. چنین ایده‌هایی بسیار رایج هستند و اغلب در کلیساها آموزش داده می‌شوند. اما فکر نیاز به انجام کاری غیر از صرفاً ایمان آوردن، مطابق با کتاب مقدس نیست. کتاب مقدس بسیار واضح است که نجات صرفاً از طریق فیض به وسیله ایمان است (افسسیان ۲:۸). نویسندگان مقالات ویژه در این مجله از آیات مختلفی برای نشان دادن این حقیقت استفاده می‌کنند و آنچه را که واقعاً منظور برخی از آیات است که به نظر می‌رسد خلاف این را نشان می‌دهند – اینکه ما برای نجات باید کار یا کاری انجام دهیم – بررسی می‌کنند. ما امیدواریم که این مقالات برای شما برکت باشد.
همچنین، خدا هرگز قصد نداشت که ایمانداران در مورد نجات خود شک کنند. او بارها و بارها از اصطلاحاتی استفاده می‌کند که از پایداری سخن می‌گویند: «ابدی»، «جاودانی»، «مهر و موم شده»، «محو نخواهد شد» و بسیاری دیگر. از طریق خداوند عیسی مسیح، کسانی که به خدا اعتماد می‌کنند، وعده‌های بزرگ و گرانبهای بسیاری را از طریق فیض فراوان او دریافت کرده‌اند. ما با «هر برکت روحانی در مکان‌های آسمانی در مسیح» برکت یافته‌ایم (افسسیان ۱:۳ NASB). همه ایمانداران واقعی «از شریعت گناه و مرگ آزاد شده‌اند» (رومیان ۸:۲). با انجام چنین کار بزرگی، تصور اینکه چرا هر یک از ما فکر می‌کنیم که می‌توانیم چیزی با ارزش به نجاتی که او ارائه می‌دهد اضافه کنیم، دشوار است.
باید اضافه کنیم که تنها در مورد خدا گفته می‌شود که او «عادل و عادل‌کننده کسی است که به عیسی ایمان دارد» (رومیان ۳:۲۶). همانند تمام کارهای او، خدا باید تمام جلال را دریافت کند. او در اشعیا ۴۸:۱۱ می‌گوید: «جلال خود را به دیگری نخواهم داد.» ادعای اینکه ما برای نجات خود کاری انجام داده‌ایم، گرفتن جلال از او برای خودمان است. امیدوارم هیچ ایمانداری به دنبال انجام چنین کاری نباشد.
آنچه خدا فراهم کرده است واقعاً «یک هدیه» است – اصطلاحی که روح‌القدس بارها و بارها از آن استفاده می‌کند. باشد که ما آنچه را که او داده است قدر بدانیم و مطابق آن زندگی کنیم – در اطاعت، او را گرامی بداریم و تمام جلال را به او بدهیم، اکنون و تا ابد.
