مسابقه مسیحی به سوی یک هدف
زندگی مسیحی در جهان در کلام و به ویژه توسط پولس رسول، مانند مسابقه‌ای به سوی هدفی که ما در تلاش برای رسیدن به آن هستیم، ارائه شده است:
«ما به سوی هدف فشار می‌آوریم،» «بیایید با صبر در مسابقه‌ای که پیش روی ماست بدویم» (عبرانیان ۱۲:۱). «من به سوی هدف برای جایزه دعوت عالی خدا در مسیح عیسی فشار می‌آورم.» «اما این یک کار را می‌کنم: چیزهای پشت سر را فراموش کرده و به سوی چیزهای پیش رو می‌رسم، من فشار می‌آورم…»
یکی از ویژگی‌های مسیحی این است که او یک هدف، یک امید، یک یقین در پیش رو دارد: آرامش، جلال، صلح و محبت. او می‌داند که مسیح منتظر اوست تا او را در خانه پدر که جایگاهش آماده است، بپذیرد. او با این فکر گرانبها که خود عیسی خواهد آمد (اول قرنتیان ۱۴:۵۲)، به سوی هدف فشار می‌آورد. در یک لحظه، در یک چشم به هم زدن، در آخرین شیپور… او می‌تواند بیاید و او را ببرد تا بدون زحمت با محبوبش، شیپور شگفت‌انگیز را به دست آورد… او می‌تواند بیاید و او را ببرد تا بدون زحمت با محبوبش، هدف شگفت‌انگیزی را که فیض او پیش روی ما می‌درخشد، به دست آورد.
تضاد با مسابقه بی‌باور
چه تضادی بین چنین مسابقه‌ای و مسابقه یک بی‌باور که کورکورانه به سوی پرتگاه، مرگ، داوری، به جای دویدن، می‌رود؛ سعی می‌کند به هر چیزی که پیدا می‌کند بچسبد تا مسابقه خود را طولانی کند، تا پایان را به تأخیر بیندازد. چه وضعیت غم‌انگیزی برای کسی که بدون خدا، بدون امید در جهان است و آرزوی چیزهای دنیوی را دارد که در آن پوچی است، جایی که همه چیز می‌گذرد. یا جایی که هیچ چیز نمی‌تواند قلب را راضی کند، یا حتی شادی‌های کوتاهی که ممکن است پیدا کنیم، پایانی دارند، غم…
«حتی در خنده هم دل غمگین است و پایان شادی، سنگینی است» (امثال ۱۲:۱۳).
خواسته‌های مسابقه ایماندار
مسابقه ایماندار گاهی طولانی و اغلب دشوار به نظر می‌رسد، به همین دلیل گفته می‌شود که با صبر در مسابقه‌ای که پیش روی ماست بدویم، صبر و امیدی که به ما کمک می‌کند تا با شجاعت بیشتری بدویم وقتی به هدف نزدیک می‌شویم. برای اینکه بتوانیم اینگونه بدویم، لازم است که هدف را بدون وقفه پیش روی خود داشته باشیم و با میل به دست آوردن آن تلاش کنیم.
ما باید مستقیم به سوی هدف بدویم بدون اینکه در راه ایمان گمراه شویم.
«چشمانت را مستقیم نگاه کن و پلک‌هایت را مستقیم پیش رویت نگاه دار» (امثال ۱۴:۲۵). «مسیر پاهایت را بسنج و همه راه‌هایت را استوار کن، به راست یا چپ منحرف نشو، پایت را از شر دور کن» (تثنیه ۵:۳۲).
مسابقه را مانند پولس رسول با زره عدالت در دست راست و چپ بدوید. ما باید با دشمن بجنگیم: او همیشه فعالانه به دنبال متوقف کردن ماست، «که در ایمان ثابت‌قدم در برابر او مقاومت کنید» (اول پطرس ۵:۹).
به مسابقه‌ای که پیش روی ماست نگاه کنید،
«چیزهای پشت سر را فراموش کرده و به سوی چیزهای پیش رو می‌رسیم،»
رسول می‌گوید.
«من به سوی هدف برای جایزه دعوت عالی خدا در مسیح عیسی فشار می‌آورم.»
او همیشه چشمانش را به عیسی دوخته بود و ما را تشویق می‌کند که نگاهمان را از او برنداریم.
ما نباید آنها را به راست برگردانیم تا در خودمان تشویق یا قدرتی برای ادامه مسابقه پیدا کنیم؛ و نه به چپ برای استراحت، در حالی که خسته شده‌ایم، «مبادا خسته شوید و در ذهن خود سست شوید» (عبرانیان ۱۲:۳).
غلبه بر موانع و متمرکز ماندن
هیچ مانعی نمی‌تواند ما را در مسابقه‌مان متوقف کند، هیچ چیز نمی‌تواند ما را به لرزه درآورد، و هیچ چیز نمی‌تواند ما را آشفته کند، اگر هدف را از دست ندهیم. خود مسیح، نجات‌دهنده ما، زندگی ما، امید ما، کسی که ما را دوست دارد، و کسی که ما را برای همیشه با خود خواهد داشت. خداوندی که می‌توانیم او را از طریق ایمان مشاهده کنیم،
«اما همه ما با چشمان باز…» (دوم قرنتیان ۳:۱۸).
ما به سوی او می‌دویم: متوقف نشوید و منحرف نشوید.
هرگز فراموش نکنید که خداوند به شاگردانش گفت: «شما در جهان هستید، اما از جهان نیستید.»
این به ما نشان می‌دهد که ما باید مانند غریبه‌هایی که می‌دوند از این جهان عبور کنیم؛ که قلب‌های ما در آنجا متوقف نشوند.
هشدار در برابر انحراف
به غلاطیان که از مسیر ایمان منحرف شده بودند، رسول می‌گوید،
«شما خوب می‌دویدید، چه کسی شما را مانع شد؟» (غلاطیان ۵:۷).
آنها انجیل فیض مسیح را ترک کرده بودند؛ آنها متوقف شده بودند تا به انجیل دیگری بروند (غلاطیان ۱:۶) به جای ادامه مسابقه،
«به عیسی، آغازگر و کامل‌کننده ایمان ما نگاه کنید.»
دویدن برای جایزه
پولس رسول مسابقه را مانند ورزشکاری که در میدان می‌دود، ارائه می‌دهد. او سعی می‌کند هر کاری را برای به دست آوردن جایزه انجام دهد. ما باید تنها بدویم تا آن را به دست آوریم، تا تاج فسادناپذیر، جایزه دعوت آسمانی را به دست آوریم. ما باید هر چیزی را که می‌تواند مانع راه رفتن ما شود، کنار بگذاریم، قلب‌هایمان را خالی کنیم، هدفمان را بدانیم؛ نه مانند
«کسی که هوا را می‌زند» (دوم قرنتیان ۹:۲۶). «آیا نمی‌دانید که کسانی که در مسابقه می‌دوند، همه می‌دوند؛ اما یک نفر جایزه را دریافت می‌کند، پس طوری بدوید که به دست آورید» (اول قرنتیان ۹:۲۴).
در پایان زندگی‌اش، رسول می‌تواند با وجدان بسیار خوب بگوید،
«زیرا من آماده‌ام که قربانی شوم، و زمان رفتن من نزدیک است. من جنگ خوبی را جنگیدم، مسیر خود را به پایان رساندم، ایمان را حفظ کردم؛ از این پس تاجی از عدالت برای من ذخیره شده است، که خداوند، داور عادل، در آن روز به من خواهد داد، و نه تنها به من بلکه به همه کسانی که ظهور او را دوست دارند» (دوم تیموتائوس ۶:۸).
ای مقدسین عزیز، آیا نباید از خود بپرسیم که آیا واقعاً می‌دویم؟ آیا اگر نگاهمان را به راست یا چپ برگردانیم یا به هر نحوی نتوانیم چشمانمان را به عیسی ثابت نگه داریم، متوقف نمی‌شویم؟
ترجمه از فرانسه توسط
ژان موینات -- سوئیس
