«با این حال، من در خداوند شاد خواهم شد، در خدای نجات خود خوشی خواهم کرد.» حبقوق ۳:۱۸
مطمئناً بسیاری از فرزندان خدا به خوبی می‌توانند روزهای اول آشنایی خود با او را به یاد آورند، از طریق آن مبارک، خداوند عیسی، که نامش قلب‌های ما را با لذت بی‌حد و حصر پر کرد. چقدر تسکین‌بخش و چقدر شیرین برای روح است که آن نام را در برابر مردم اعتراف کند؛ چقدر شگفت‌انگیز است که بفهمیم خون او برای من ریخته شد، که قربانی او برای من بوی خوشی برای خدا بود، و به خاطر آن هیچ چیز نمی‌توانست مرا از «محبت خدا که در مسیح عیسی، خداوند ماست» جدا کند.
با یادآوری دلنشین، طراوت و شادی درخشانی را به یاد می‌آوریم که در پرستش خداوند ما جاری می‌شد، زمانی که مانند برگ‌هایی که به آرامی توسط باد تکان می‌خوردند، وجود ما با ستایش او زنده به نظر می‌رسید.
اما در این تأمل، کم نیستند کسانی که با اندوه متوجه شده‌اند که آن محبت‌ها با گذشت زمان سرد شده‌اند؛ شور و شوق لذتی که زمانی وجود داشت، برای همیشه از دست رفته به نظر می‌رسد، و ما تعجب می‌کنیم که چرا، با وجود تلاش‌هایمان، نمی‌توان آن را دوباره به دست آورد. متأسفانه، در این مورد بسیاری لغزش می‌خورند و بسیاری گمراه می‌شوند. برخی ادعا کرده‌اند که پاسخ به این سؤال نیازمند تجربه‌ای شگفت‌انگیز و مرموز است که آن را «تقدیس» می‌نامند. با این کار آنها ادعا می‌کنند که به سطحی بالاتر از مسیحیانی که (به قول آنها) «تقدیس نشده‌اند» دست یافته‌اند.
با این حال، جستجوگر صادق کلام خدا خواهد یافت که ما با یک تجربه تقدیس نمی‌شویم، بلکه با حقیقت، کلام خدا (یوحنا ۱۷:۱۷) تقدیس می‌شویم. علاوه بر این، وقتی به دنبال تجربه‌ای می‌گردیم و آن را پیدا می‌کنیم که ما را به هیجان می‌آورد، ممکن است برای مدتی تحریک شویم، اما همیشه دوباره به نارضایتی عمیق‌تری بازمی‌گردیم – همان اثری که به طور طبیعی از نوشیدن بیش از حد شراب باقی می‌ماند. در کلام خدا، شادی با شراب نمادین شده است: ممکن است نشاط‌آور باشد، اما من نمی‌توانم از آن تغذیه کنم؛ این مرا کاملاً ویران خواهد کرد.
منبع شادی واقعی
آیا مسیحی از شادی محروم است؟
در واقع، او محروم نیست، زیرا شادی روحانی واقعی از خداست و بسیار گرانبهاست.
اما بیایید بپرسیم، چه چیزی در زمان ایمان آوردن به شما شادی بخشید؟
آیا از طریق فکر کردن به آن شادی بود؟ «مطمئناً نه،» شما خواهید گفت، «این نتیجه شناخت خداوند عیسی به عنوان نجات‌دهنده خودم، و حضور همیشگی او با من بود. من از غذای واقعی و اساسی تغذیه می‌کردم و از این کار شاد بودم.» با این حال، فکر کنید آیا آن شادی را آنقدر گرامی داشته‌اید که نیاز به تغذیه را از دست داده‌اید؟
آیا با تکیه زیاد بر شادی، فراموش کرده‌اید که چقدر به خداوند وابسته هستید؟ مطمئناً این پاسخ واقعی به سردی و عدم رشد در بیش از چند مورد است. چشم به خود و آنچه در درون اتفاق می‌افتد است، به جای اینکه ثابت بر آن یگانه باشد که تنها او می‌تواند شادی واقعی قلب را ببخشد.
این وضعیت روح به خوبی در مزمور ۱۰۷:۴-۵ توصیف شده است: «آنها در بیابان در راهی تنها سرگردان بودند؛ شهری برای سکونت نیافتند. گرسنه و تشنه، روحشان در آنها ضعف کرد.» اینها فرزندان اسرائیل بودند، مدتی پس از خواندن سرود باشکوه رهایی از دشمنانشان، با عبور از دریای سرخ!
آرزویی بود که برآورده نشد، تمایلی بود که پر نشد: شادی که قبلاً مال آنها بود، اکنون نمی‌توانست آنها را حفظ کند. پس چه؟ «آنگاه در پریشانی خود نزد خداوند فریاد برآوردند، و او آنها را از تنگناهایشان رهانید. و او آنها را از راه راست هدایت کرد تا به شهری برای سکونت بروند. آه که مردم خداوند را برای نیکویی‌اش و برای کارهای شگفت‌انگیز او برای فرزندان آدم ستایش کنند! زیرا او روح مشتاق را سیر می‌کند و روح گرسنه را با نیکویی پر می‌کند» (آیات ۶-۹). بگذارید این عمیقاً، خواننده عزیز، در قلب شما و من فرو رود: شادی سیر نمی‌کند، روح را تغذیه نمی‌کند؛ اما او، خداوند ما، این کار را می‌کند. و نمی‌توانست غیر از این باشد، زیرا او گفته است: «من نان زنده‌ای هستم که از آسمان نازل شده‌ام» (یوحنا ۶:۵۱).
اهمیت کلام خدا
حالا، من در ابتدا از او کجا آموختم؟ چه چیزی اولین طعم نان شیرینی را به من داد؟ فقط کلام خدا؛ بدون آن من هنوز در تاریکی بودم. پس چگونه می‌توانم آن کتاب گرانبها را نادیده بگیرم و انتظار داشته باشم افکارم درباره مسیح باشد؟ غیرممکن است! و با این حال چند نفر فکر می‌کنند که شادی خود را حفظ کنند در حالی که به تنها جایی که شادی روحانی واقعی می‌تواند از آن بیاید، توجه نمی‌کنند؟
غلبه بر چالش‌ها در مطالعه کلام خدا
«فهمیدن آن دشوار است،» کسی حتماً خواهد گفت، «و به نظر می‌رسد که من از آن خیلی کم می‌فهمم.» خب، ما خوشحالیم که می‌دانیم عمیق‌ترین دانشجویان کلام خدا از عمق حکمت و زیبایی کمال آن شگفت‌زده شده‌اند، زیرا این باور ما را تقویت می‌کند که آن واقعاً کلام خداست. بنابراین، اگرچه اولین انگیزه ما این است که آرزو کنیم همه آن را بدانیم، اما با این فکر که غذایی برای سال‌های زیادی در اینجا وجود دارد، و بیش از حد یکباره به ما سوءهاضمه می‌دهد، آرام می‌شویم. شما فکر نمی‌کنید که از یک وعده غذایی صرف نظر کنید فقط به این دلیل که از یک سال ذخیره غذا یکباره محروم شده‌اید! یک وعده غذایی را در یک زمان بخورید و مطمئن شوید که آن را به خوبی هضم می‌کنید.
هنگامی که جستجوی کلام خدا آغاز شد، شیطان از ابزارهای بسیاری برای دلسرد کردن شما استفاده خواهد کرد. شاید دشوار و خسته‌کننده به نظر برسد، و شک و تردیدهایی در مورد اینکه آیا اصلاً ثمری از آن خواهد بود، به وجود خواهد آمد. این یک «آزمایش ایمان شما» است، و ایمان صرفاً اعتماد به خداست.
سپس این سوال را از خود بپرسید: «آیا خدا قادر نیست مرا از این آزمایش عبور دهد؟» و در مورد آن به او مراجعه کنید. سپس به یاد داشته باشید که ایمان عمل می‌کند! «دست کوشا ثروتمند می‌سازد،» «کسی که با کار جمع می‌کند، افزایش می‌یابد،» «در هر کاری سود است،» و «جلال خداست که چیزی را پنهان کند: اما افتخار پادشاهان است که چیزی را جستجو کنند» (امثال ۱۰:۴، ۱۳:۱۱، ۱۴:۲۳، ۲۵:۲). «پس در نیکوکاری خسته نشویم، زیرا در زمان مناسب درو خواهیم کرد، اگر سست نشویم» (غلاطیان ۶:۹). با پشتکار کم‌کم یاد خواهید گرفت، و هر درس واقعاً در قلب آموخته خواهد شد. علاوه بر این، هنگامی که قلب چیزی را برای خود آموخت، شادی حاصله آرام‌تر و عمیق‌تر از آنچه قبلاً شناخته شده بود، خواهد بود. اما مراقب باشید که به آن شادی تکیه نکنید!
به طور پیوسته ادامه دهید، بیشتر از مسیح بیاموزید: تنها اینگونه روح تازه و زنده می‌ماند.
نزدیک شدن به کلام خدا با احترام
اگر می‌خواهید در خواندن شادی واقعی داشته باشید، همیشه به یاد داشته باشید که هرگز آن کتاب گرانبها را جز با روح احترام و فروتنی باز نکنید. و سپس هر کلمه‌ای را که می‌خوانید، به صدای «آن بلندمرتبه و متعال، که در ابدیت ساکن است،» گوش دهید، گویی مستقیماً با روح شما سخن می‌گوید.
علاوه بر این، با انگیزه‌ای خودخواهانه به کلام خدا مراجعه نکنید – صرفاً برای اینکه چیزی برای خود به دست آورید تا به دیگران نشان دهید – بلکه با مسیح به عنوان هدف قلب خود. این تنها کلیدی است که کلام خدا را برای شما باز خواهد کرد.
هنگامی که خداوند عیسی با آن دو نفر در راه عمواس قدم می‌زد، «در تمام کتب مقدس، چیزهایی را که درباره خودش بود، برای آنها شرح داد» (لوقا ۲۴:۲۷). شهادت بعدی آنها چقدر شیرین بود: «آیا دل ما در درون ما نمی‌سوخت وقتی او در راه با ما سخن می‌گفت و کتب مقدس را برای ما باز می‌کرد؟» (آیه ۳۲).
هیچ چیز نمی‌تواند زیبایی و طراوت کلام خدا را برای روح حفظ کند مگر ذهنی که هوشیار باشد تا چیزی از مسیح را در همه جا بیابد.
یافتن مسیح در سراسر کلام خدا
ممکن است، همانطور که در انجیل‌ها، یک تماس مستقیم با او باشد؛ یا در رساله‌ها، آموزه‌ای درباره شخص او، کار او یا جلال او و منافع او بر روی زمین در انجیلی که به نجات‌نیافتگان می‌رسد، و بدن او که کلیسا است.
عهد عتیق سرشار از نمونه‌های مسیح در ویژگی‌های مختلف اوست: پسر خدا، پسر انسان، نبی، کاهن، پادشاه، خادم، شبان، بره خدا، و دیگران. ما همچنین هم نمونه‌ها و هم نبوت تولد او، زندگی بی‌عیب و نقص او، رنج‌های او بر روی زمین، رد شدن او توسط انسان‌ها، جایگزینی او برای گناهکاران در تحمل داوری خدا، «اطاعت داوطلبانه او تا مرگ»، رستاخیز او، تعالی او، آمدن او برای مقدسینش، آمدن او در داوری و سلطنت او بر زمین را می‌یابیم.
همچنین در مزامیر و در انبیا، او به طور عالی برجسته است. همه جا چنین است؛ پس بیایید در یافتن این «گنج پنهان» گرانبها جدی‌تر باشیم، همیشه به یاد داشته باشیم که اگر مسیح واقعاً هدف باشد، قلب هیچ کمبودی نخواهد داشت. آنگاه واقعاً می‌توانیم بگوییم: «شادی‌های او عمیق‌ترین شادی‌های ما را فراهم می‌آورد،» و با ارمیا نبی، «کلام تو یافت شد، و من آنها را خوردم؛ و کلام تو برای من شادی و خوشی قلبم بود» (۱۵:۱۶).
