با نگاهی کلی به این حرکت خاص روح خدا در این روزهای آخر، آیا نمی‌توانیم ببینیم که احیاها مشابه احیاهای زمان عزرا و نحمیا هستند؟ در احیای اوایل قرن نوزدهم، خدا از مردانی با استعدادهای روحانی و فکری بزرگ، مردانی با نیروی شخصیت عظیم، که در هر حوزه زندگی رهبران مردان می‌بودند، استفاده کرد. از طریق این مردان، حقایق بزرگ مربوط به کلیسا احیا شد. بعدها کسانی به صحنه آمدند که انگیزه عظیمی به مطالعه حقیقت نبوی دادند، و از طریق خدمت آنها، امید مبارک آمدن مسیح، و تمام شکوه و جلال مربوط به آن، برای کلیسا احیا شد.
امروزه، درگیری نه چندان بر سر تبیین خود حقیقت است، بلکه بر سر دیوارها و دروازه‌هایی است که حقیقت توسط آنها حفظ می‌شود. اگر جدایی مقدس – که دیوارها نماد آن هستند – و اعمال مراقبت الهی در انضباط و دسترسی به امتیازات خانه خدا – همانطور که توسط دروازه‌ها بیان شده است – حفظ نشود، حقیقتی که بازیابی شده است به زودی از دست خواهد رفت. و همانطور که در زمان نحمیا، در زمان ما نیز، تلاش برای ساختن دیوارها و برپا کردن دروازه‌ها مستلزم درگیری، مخالفت شدید از درون و از بیرون است.
و همانطور که آن زمان، اکنون نیز، هرگونه درخواست ممکن علیه حفظ دیوارها و دروازه‌ها مطرح می‌شود. جسم همیشه آماده است تا خواسته‌های خدمت خداوند، آزادی خادم، کمک مقدسین در سازمان‌های انسانی، موعظه انجیل به گناهکاران – چیزهایی که ذاتاً درست هستند – را در مخالفت با دیوارها و دروازه‌ها مطرح کند. و از سوی دیگر، باید توجه داشت که جسم قانونی کاملاً قادر است از دیوارها و دروازه‌ها برای اهداف فرقه‌ای و حزبی سوءاستفاده کند.
