مزمور ۲۲: پیشگویی رنج و رستاخیز مسیح

«خدای من، خدای من، چرا مرا ترک کردی؟» مزمور ۲۲:۱

مزمور ۲۲ را می‌توان مزمور جمعه نیک نامید، زیرا از مرگ مسیح سخن می‌گوید. همچنین می‌توان آن را مزمور عید پاک نامید، زیرا از رستاخیز مسیح سخن می‌گوید. اما مرگ و رستاخیز عیسی مسیح رویدادهایی هستند که نه تنها در جمعه نیک و یکشنبه عید پاک، بلکه هر روز دیگر نیز باید به یاد آورده شوند، زیرا آنها اساس ایمان مسیحی هستند. بنابراین مزمور ۲۲ را می‌توان به درستی مزموری برای تمام فصول نامید. خواندن آن باید ما را به پرستش خداوند و نجات‌دهنده ما وادارد.

مزامیر مسیح‌محور، مانند مزمور ۲۲، به مزامیر مسیحایی معروف هستند. اگرچه آنها قرن‌ها قبل از مسیح نوشته شده‌اند، اما گنجینه‌ای از حقیقت را درباره نجات‌دهنده ما به ما می‌دهند. در بیشتر مزامیر مسیحایی، مزمورنویس درباره چیزی از تجربه خود نوشت، اما تحت الهام روح‌القدس، توصیف فراتر از تجربه نویسنده می‌رود و به صورت نبوی از مسیح سخن می‌گوید.

رنج

مزمور ۲۲ یک مزمور مسیحایی واقعاً قابل توجه است. اولاً، ارائه آن از رنج خداوند ما شگفت‌انگیز است. در این مزمور ما عمق رنج‌های روحی شدید پسر خدا را می‌بینیم. در اینجا به ما امتیاز کاوش در زمین مقدس داده شده است که عمدتاً در گزارش‌های انجیل از مصلوب شدن پنهان است. رنج‌های مسیح بر روی صلیب محدود به دردهای شدید جسمانی او نبود. او به عنوان قربانی گناهان ما، خشم خدا را نیز تجربه کرد. هیچ شهید ایمانی هرگز مجبور نشده است فریاد بزند: «خدای من، خدای من، چرا مرا ترک کردی؟» (مزمور ۲۲:۱؛ متی ۲۷:۴۶ NIV). و با این حال این تجربه خداوند ما بود که او بر روی صلیب در آفتاب سوزان و تاریکی سرد می‌مرد (آیه ۲؛ متی ۲۷:۴۵).

پاسخ به این سؤال در آیه ۳ می‌آید. خدای مقدس، که نمی‌تواند به گناه نگاه کند (حبقوق ۱:۱۳)، مجبور شد «پشت خود را برگرداند» از تنها پسرش، زیرا عیسی جایگزین ما شد – مجازات گناهان ما را تحمل کرد. «خداوند او را که گناهی نداشت، برای ما گناه ساخت، تا ما در او عدالت خدا شویم» (۲ قرنتیان ۵:۲۱). به تعهد خداوند به اراده پدرش در طول این مصیبت فکر کنید. حتی با وجود اینکه پاسخی برای نجات به فریاد او نبود، او از این ساعت آخر که پدر او را به آن هدایت کرده بود، بازنگشت. هیچ ایماندار عهد عتیق هرگز مجبور نشده است چنین آسمان‌های خاموشی را تجربه کند (آیات ۴-۵). در مواجهه با چنین شرایط ناامیدکننده‌ای، پاسخ او به پدر، ایمانی تزلزل‌ناپذیر به حکومت عادلانه خدا بود. «با این حال تو به عنوان قدوس بر تخت نشستی؛ تو ستایش اسرائیل هستی» (آیه ۳). چه تضادی با پاسخ ما به شرایط دشوار. چقدر ستایش برای راه‌های عادلانه خدا از لبان ما می‌آید وقتی که ما در رنج هستیم و نجاتی در چشم نیست؟ و ما، البته، هرگز از پدر آسمانی خود جدا نمی‌شویم همانطور که عیسی بود.

غم

در مزمور ۲۲:۶-۸ ما برخی تجربیات دیگر بر روی صلیب را می‌بینیم که به غم و اندوه روحی خداوند ما کمک کرد. او مانند یک کرم، لگدمال و بی‌دفاع بود (آیه ۶). او توسط همان مردمی که برای نجات آنها آمده بود، بی‌اعتبار و تحقیر شد (آیه ۷). او به خاطر ایمانش به کسی که آشکارا او را ترک کرده بود، مسخره و تمسخر شد (آیات ۷-۸؛ مرقس ۱۵:۲۹-۳۲). با این حال، تعهد او به پدر و اعتماد او به اراده حاکم پدرش به هیچ وجه از آنچه در طول زندگی‌اش بود – حتی از بدو تولد (آیات ۹-۱۰) – تضعیف نشد. باز هم، چه تضادی با ایمان ضعیف ما! چقدر اغلب ایمان ما متزلزل می‌شود، حتی زمانی که فشار کمی بر ما وجود دارد – چه رسد به رنج شدید. شاید مزمور ۲۲ ما را نه تنها به زانو زدن در پرستش، بلکه به راست کردن کمر و صاف کردن شانه‌هایمان در ایمان قاطع، صرف نظر از فشار، وادارد.

مزمور ۲۲ به عنوان یک مزمور مسیحایی، در پیش‌بینی رنج‌های خداوند ما نیز قابل توجه است. حتی شکاک نیز باید اعتراف کند که مزامیر مدت‌ها قبل از تولد مسیح نوشته شده‌اند. نسخه‌هایی از مزامیر در میان طومارهای دریای مرده یافت شد و حداقل ۱۰۰ سال قبل از مسیح تاریخ‌گذاری شده‌اند. علاوه بر پیش‌بینی‌های کلی رنج خداوند ما بر روی صلیب، که در آیات ۶-۸ دیدیم و در آیات ۱۱-۱۳ ادامه می‌یابد، برخی پیشگویی‌های خاص در مورد مصلوب شدن او در آیات ۱۴-۱۸ وجود دارد. منتقد سعی خواهد کرد از این پیش‌بینی‌ها طفره رود و بگوید که آنها فقط تجربیات مزمورنویس، داوود، بوده‌اند. او خواهد گفت که گاوها و شیرهای آیات ۱۲-۱۳، برای مثال، جمعیت بی‌رحمی نبودند که خداوند در حال مرگ ما را مسخره می‌کردند، بلکه صرفاً دشمنان داوود بودند. منتقد حتی خواهد گفت که عیسی به طور مصنوعی آیه آغازین را با نقل قول از صلیب به یک پیشگویی تبدیل کرد. با این حال، زبان زنده و دقیق مصلوب شدن در آیات ۱۴-۱۸ برای هر شکاکی دشوار است که از آن فرار کند.

مصلوب شدن

اگرچه مزمور ۲۲ ممکن است ریشه‌هایی در تجربه دشوار داوود داشته باشد، اما مطمئناً در آیات ۱۴-۱۸ کاملاً از آن تجربه فراتر می‌رود. چه زمانی تمام «استخوان‌های» داوود «از مفصل خارج شد» (آیه ۱۴)؟ با این حال، این دقیقاً همان چیزی است که برای یک بدن مصلوب شده اتفاق افتاد، زیرا صلیب بی‌رحمانه در سوراخی که آن را قائم نگه می‌داشت، انداخته شد. و آیا دست‌ها و پاهای داوود سوراخ شد (آیه ۱۶)؟ چقدر اغلب سوراخ کردن در مصلوب شدن واقعاً انجام می‌شد؟ روش عادی این بود که دست‌ها و پاها را به صلیب ببندند. شواهد نبوی برای مصلوب شدن مسیح از این آیه (آیه ۱۶) بسیار زیاد است. تعریق زیاد، گرمازدگی، خستگی جسمانی، تشنگی شدید، برهنگی جزئی، و آسیب به حیا (آیات ۱۴-۱۷) توصیفات دیگری هستند که به تصویر گرافیکی مصلوب شدن می‌افزایند و باید در ارتباط با گزارش‌های انجیل از مرگ خداوند ما خوانده شوند. (متی ۲۷؛ مرقس ۱۵؛ لوقا ۲۳؛ یوحنا ۱۹). و به یاد داشته باشید که مصلوب شدن شکلی از اعدام نبود که در زمان و فرهنگ داوود رایج باشد. این یک روش رومی بود که مدت‌ها پس از نوشته شدن مزمور ۲۲ به کار گرفته شد.

علاوه بر جزئیات مصلوب شدن که در این آیات پیش روی ماست، جزئیات فعالیت سربازان نیز وجود دارد (آیه ۱۸). سربازان رومی لباس قربانی را غنیمت می‌دانستند که برای تمیز کردن سلاح‌ها و غیره استفاده می‌شد. طبق یوحنا ۱۹:۲۳، این دقیقاً همان کاری بود که آنها با لباس‌های بیرونی مسیح انجام دادند. با این حال، مطابق با جزئیات نبوی بیشتر در مورد قرعه‌کشی (آیه ۱۸)، در یوحنا ۱۹:۲۴ می‌بینیم که سربازان برای ردای بدون درز عیسی قمار کردند. تمام این جزئیات مصلوب شدن توسط افرادی انجام شد که هیچ اطلاعی از پیش‌بینی‌های مزمور ۲۲ نداشتند. چه اثبات بهتری برای الهام‌بخش بودن کتاب مقدس!

دیدگاه رنج‌هایی که در این مزمور ارائه شده نیز مهم است. توجه داشته باشید که خود مسیح در بیشتر مزمور سخنگو است. در آیات ۱-۲۱ او از دیدگاه پیروزی پس از رستاخیز سخن می‌گوید. مرگ او در آیات ۲۱-۲۲ می‌آید. به همین دلیل است که ضربه نیزه سرباز رومی، که پس از مرگ خداوند رخ داد (یوحنا ۱۹:۳۳-۳۴)، گنجانده نشده است. ما از عهد جدید می‌دانیم که خشم خدا علیه گناه ما قبل از مرگ مسیح کاملاً ارضا شد، زیرا او اعلام کرد: «تمام شد!» (یوحنا ۱۹:۳۰). ما می‌توانیم این حقیقت آیه ۲۱ را درک کنیم زیرا خداوند قبل از مرگش توسط پدر پاسخ داده شد. زمان ترک شدن او به پایان رسیده بود. به صورت مجازی، او توسط پدر «از شاخ‌های گاوهای وحشی نجات یافت». در این نقطه خداوند روح خود را به مراقبت پدر سپرد، سپس مرد (لوقا ۲۳:۴۶).

رستاخیز

اکنون به شادی رستاخیز که از آیه ۲۲ آغاز می‌شود توجه کنید. نجات‌دهنده دیگر تنها نیست. او نام پدر را در میان برادران خود اعلام کرد (آیه ۲۲). این شامل ما نیز می‌شود! (عبرانیان ۲:۱۱-۱۲). چه جایگاهی به ما داده شده است در نتیجه کار کفاره‌ای مسیح بر روی صلیب! در آیات ۲۶-۳۱، به نظر می‌رسد که روح سخنگو است و توجه ما به نتایج مرگ و رستاخیز خداوند ما جلب می‌شود. دامنه این آیات فقط به زمان حال محدود نمی‌شود؛ آنها همچنین به آمدن دوباره مسیح نگاه می‌کنند. فقرا و مظلومان تسکین خواهند یافت (آیه ۲۶). تمام زمین حاکمیت مسیح را به رسمیت خواهد شناخت (آیات ۲۷-۲۹). عدالت مسیح و کار تمام شده او به نسل‌ها در طول بقیه تاریخ اعلام خواهد شد (آیات ۳۰-۳۱).

موضوع مزمور ۲۲ نه تنها برای تمام فصول مناسب است، بلکه موضوع تمام تاریخ است! فقط مسئله زمان است که تمام جهان حقیقت مزمور ۲۲ را به رسمیت بشناسد و خداوند را پرستش کند.