روز سال نو در سیدنی، استرالیا با نمایش آتش‌بازی باشکوهی جشن گرفته می‌شود. در دوران عهد عتیق، یهودیان نیز سال نو را جشن می‌گرفتند. آنها دو تقویم داشتند، یکی مذهبی و دیگری مدنی، که شش ماه با هم فاصله داشتند – شبیه سال مالی و سال تقویمی ما. ماه اول تقویم مذهبی، نیسان، در بهار است که عید فصح جشن گرفته می‌شود. با این حال، سال نو یهودی در تیشری، ماه هفتم تقویم مذهبی، در پاییز است، زمانی که جشنواره سال نو یهودی، روش هاشانا، برگزار می‌شود. «روش هاشانا» به معنای «اول سال» است.
در دوران کتاب مقدس، این روز را جشن شیپورها می‌نامیدند و شاخ قوچ‌ها را می‌نواختند، هیچ کاری انجام نمی‌شد و قربانی‌های خاصی به خداوند تقدیم می‌شد (لاویان ۲۳:۲۳-۲۵؛ اعداد ۲۹:۱-۶). شیپورها در سال نو صدای شادی‌بخش ایجاد می‌کردند. یهودیان به آینده نگاه می‌کردند و ملت را برای سال آینده به خدا می‌سپردند. بیشتر جشنواره‌های دیگر یهودی به نجات خدا (فصح، نان فطیر، خیمه‌ها)، به تأمین خدا (نوبر، پنطیکاست) و به کفاره گناهانشان (روز کفاره) نگاه می‌کردند.
ما به آینده نگاه می‌کنیم
مسیحیان نیز به گذشته و آینده نگاه می‌کنند. به عنوان مثال، در شام خداوند ما به مصلوب شدن نگاه می‌کنیم، اما این کار را فقط «تا زمانی که او بیاید» انجام می‌دهیم، سپس به آینده نگاه می‌کنیم. بیایید ببینیم پولس در مورد این موضوع چه گفت.
در فیلیپیان ۳:۱۲-۱۵ (TNIV)، او نوشت: «من به سوی آن پیش می‌روم تا آنچه را که مسیح عیسی برای آن مرا گرفت، به دست آورم. برادران و خواهران، من هنوز خود را به دست آورنده آن نمی‌دانم. اما یک کار می‌کنم: آنچه را که پشت سر است فراموش می‌کنم و به سوی آنچه پیش رو است تلاش می‌کنم، به سوی هدف پیش می‌روم تا جایزه‌ای را که خدا مرا به سوی آسمان در مسیح عیسی فراخوانده است، به دست آورم. پس همه ما که بالغ هستیم، باید چنین دیدگاهی نسبت به امور داشته باشیم.»
درست قبل از این آیات، در فیلیپیان ۳:۴-۶، پولس میراث بی‌عیب و نقص و دستاوردهای شخصی خود را فهرست کرد، مانند «اعتماد به جسم... ختنه شده... یک عبرانی از عبرانیان... یک فریسی... آزاردهنده کلیسا... بی‌عیب.» او زمانی این چیزها را ارزشمند می‌دانست، اما پس از نجات یافتن، آنها را در مقایسه با ارزش بی‌نهایت شناخت عیسی مسیح به عنوان خداوند، بی‌ارزش می‌دانست. به جای زندگی برای این چیزها، او می‌خواست مانند عیسی زندگی کند. او حاضر بود مانند عیسی رنج بکشد و شهید شود. سپس به آینده نگاه کرد و عبارت «من پیش می‌روم» را تکرار کرد. و او دو دلیل برای پیشروی ذکر کرد.
پولس پیش رفت
اول، «من پیش می‌روم تا آنچه را که مسیح عیسی برای آن مرا گرفت، به دست آورم» (۳:۱۲). مسیح چه زمانی پولس را گرفت؟ وقتی او را در راه دمشق روبرو شد. در این مناسبت خداوند به مردی به نام حنانیا گفت: «این مرد ابزار منتخب من است تا نام مرا به غیریهودیان و پادشاهانشان و به مردم اسرائیل اعلام کند. من به او نشان خواهم داد که چقدر باید برای نام من رنج بکشد» (اعمال ۹:۱۵-۱۶). همچنین، پولس باید نمونه‌ای از آنچه مسیح می‌تواند در زندگی یک شخص انجام دهد، باشد. او برای تحقق هدفی که برای آن نجات یافته بود، پیش رفت. و مأموریت او یک مأموریت مادام‌العمر بود، به همین دلیل پولس به فیلیپیان نوشت: «من هنوز خود را به دست آورنده آن نمی‌دانم» (۳:۱۳).
دوم، پولس گفت: «من به سوی هدف پیش می‌روم تا جایزه‌ای را که خدا مرا به سوی آسمان در مسیح عیسی فراخوانده است، به دست آورم» (۳:۱۴). مانند یک دونده در مسابقه، هدف پولس این بود که مسابقه زندگی را به پایان برساند، تاج عدالت را در کرسی داوری مسیح دریافت کند و از همه برکات آسمان لذت ببرد (۲ تیموتائوس ۴:۸). مسابقه روحانی یک ماراتن مادام‌العمر است!
علاوه بر این او گفت که «آنچه را که پشت سر است فراموش می‌کنم» (۳:۱۳)، به جلو نگاه می‌کنم و به گذشته باز نمی‌گردم. اگر همیشه به عقب نگاه کنید، راه رفتن یا دویدن سخت است! پولس می‌خواست پیشرفت کند، نه عقب‌نشینی. در واقع او «به سوی آنچه پیش رو است تلاش می‌کرد» (۳:۱۳) – به جلو نگاه می‌کرد و به جلو حرکت می‌کرد!
خدا به آینده نگاه می‌کند
خداوند نیز به آینده نگاه می‌کند. به عنوان مثال، قبل از بلای دهم در خروج، خداوند به اسرائیلیان دستور داد تا از همسایگان مصری خود اشیاء نقره و طلا بخواهند و آنها را در خروج یا عزیمت خود ببرند (خروج ۱۱:۲). هدف از این کار چه بود؟ آیا اینها فقط به وزن چمدان آنها در سفر طولانی اضافه نمی‌کرد؟ او به ساخت خیمه نگاه می‌کرد و مواد مورد نیاز آنها را در آینده فراهم می‌کرد، حتی اگر در آن زمان هیچ ایده‌ای نداشتند که به چه چیزی نیاز خواهند داشت (خروج ۲۵:۱-۸).
هر آنچه که اکنون از سر می‌گذرانید، ممکن است فقط خدا شما را برای فردا آماده کند. ممکن است خدا اکنون ابزارهایی را به شما بدهد که سال‌ها بعد از آنها استفاده خواهید کرد. ما نمی‌دانیم چه چیزی در پیش است. اما بیایید به یاد داشته باشیم که خدا ما را برای آن آماده کرده است، و او باعث می‌شود همه چیز برای خیر ما با هم کار کند (رومیان ۸:۲۸).
در سال ۲۰۱۲ بیایید مانند پولس باشیم و «پیش برویم» تا هدف مادام‌العمر را که خدا ما را برای آن فراخوانده است، انجام دهیم و به استفاده از توانایی‌ها و استعدادهای خود برای او ادامه دهیم. بیایید در این سال نو تصمیم بگیریم که به سوی پایان مسابقه زندگی پیش برویم، نه به عقب نگاه کنیم، بلکه به جلو نگاه کنیم و با خداوند به جلو حرکت کنیم.
