زمینه
عنوان این مقاله از اول قرنتیان ۱۴:۳ گرفته شده است: «اما کسی که نبوت می‌کند، با انسان‌ها برای بنا، تشویق و تسلی سخن می‌گوید» (JND). فصل‌های ۱۱-۱۴ این نامه به کلیسای قرنتس چگونگی انجام فعالیت‌ها را هنگامی که ایمانداران محلی به نام خداوند گرد هم می‌آیند (متی ۱۸:۲۰) توصیف می‌کند، در حالی که اعمال رسولان ۲:۴۲ از عمل مسیحیان اولیه می‌گوید: «و ایشان در تعلیم رسولان و مشارکت و شکستن نان و دعاها پیوسته می‌بودند» (NKJV).
ما می‌توانیم تعلیم این چهار فصل در اول قرنتیان را به عنوان «سخن گفتن با قدرت روح خدا در کلیسا» خلاصه کنیم. زمینه فوری اول قرنتیان ۱۴:۳، منفعت برتر نبوت بر سخن گفتن به زبان‌ها است (به آیات ۲-۵ مراجعه کنید). «کسی که به زبانی سخن می‌گوید، خود را بنا می‌کند، اما کسی که نبوت می‌کند، کلیسا را بنا می‌کند» (آیه ۴). بنا، تشویق و تسلی، تأثیراتی است که بر کلیسا، ایمانداران محلی، هنگامی که یک نبی سخن می‌گوید، دارد.
انبیا چه کسانی هستند و نبوت چیست؟
انبیای عهد عتیق کلام خدا را به قوم اسرائیل می‌گفتند. پیام برای برآوردن شرایط قوم او در زمان داده شدن آن طراحی شده بود. برخی از آنچه آنها گفتند آینده را پیش‌بینی می‌کرد، اما حتی آن اظهارات نیز کاربرد واقعی برای مردم زمان خود داشت. به همین ترتیب، انبیا در روزهایی که عهد جدید نوشته شد، افرادی بودند که پیامی را که خدا برای مسیحیان داشت، می‌گفتند.
امروزه یک تفاوت مهم وجود دارد: ما وحی کامل شده خدا را در کتب مقدس داریم. بنابراین، انبیا معمولاً اکنون «واعظان» یا «معلمان کتاب مقدس» نامیده می‌شوند. آنها از کتب مقدس حقایق مطلق و تغییرناپذیر «ایمانی که یک بار برای همیشه به مقدسین سپرده شد» (یهودا ۳) را تعلیم می‌دهند و این حقایق را به وضعیت معاصر کلیسا و شرایط فعلی موجود در جهان اعمال می‌کنند. به عبارت دیگر، آنها به حقایق معنای واقعی برای زندگی مسیحی در اینجا و اکنون می‌دهند.
نبوت سه نتیجه مثبت در زندگی مسیحیان دارد که شنوندگان را به روش‌های ضروری تحت تأثیر قرار می‌دهد:
موعظه ذهن‌های تازه شده آنها را بنا می‌کند – ایمانداران را می‌سازد. درک آنها از ایمان افزایش می‌یابد زیرا ذهن‌هایشان روشن می‌شود. آنها به عنوان مسیحیان رشد می‌کنند.
- موعظه روح‌های آنها را تشویق می‌کند – ایمانداران را برمی‌انگیزد. انتخاب‌ها و خواسته‌های آنها به طور واقعی‌تر به سوی اراده خدا تنظیم می‌شود. آنها برای پیروی نزدیک‌تر از خداوند تحریک می‌شوند.
- موعظه قلب‌های آنها را تسلی می‌دهد – ایمانداران را التیام می‌بخشد، شاد می‌کند و بالا می‌برد. احساسات و عواطف آنها تسلی و برانگیخته می‌شود. آنها تقویت می‌شوند.
- اگرچه ما بنا، تشویق و تسلی را تحت عناوین جداگانه بررسی خواهیم کرد، اما آنها در واقع نتیجه مشترک هر موعظه هدایت شده توسط روح هستند. تعدادی از شنوندگان بنا می‌شوند در حالی که دیگران تشویق یا تسلی می‌یابند. برخی هر سه را تجربه خواهند کرد هنگامی که خدا مستقیماً از طریق واعظ با هر عضو سخن می‌گوید.
بنا
تأثیر اصلی موعظه کلام خدا در کلیسا این است که ایمانداران بنا می‌شوند. یعنی دانش آنها از خدا و پسرش افزایش می‌یابد و ایمان آنها ساخته می‌شود. ما باید از هر چنین موعظه‌ای از نظر روحانی سود ببریم.
بنا به سادگی به معنای «ساختن» است. هنگامی که شخصی از طریق ایمان به انجیل تبدیل می‌شود، زندگی جدیدی در مسیح از خدا به او داده می‌شود. پایه و اساس ایمان آن شخص باید ساخته شود – فعالیتی که در طول تمام زندگی آن مسیحی ادامه می‌یابد. هر واعظی باید تعلیم صحیح (آموزش)، یا غذای روحانی، را فراهم کند تا ایمان شخص رشد کند.
ضرورت تعلیم صحیح و ایمان در نامه‌های شبانی پولس تأکید شده است، جایی که کلمه «صحیح» به معنای «سالم یا مفید» است. ۱ رشد روحانی نتیجه دریافت غذای روحانی است، همانطور که خوردن غذای سالم برای بدن شما در زندگی طبیعی مفید است.
اهمیت بنا با ارجاعات مکرر به آن در سراسر اول قرنتیان ۱۴ (آیات ۳، ۵، ۱۲، ۲۶) دیده می‌شود. در واقع، آیه ۲۶ به بخش طولانی‌ای پایان می‌دهد که در آن رسول تأکید می‌کند که هر سخنرانی در کلیسا باید بنا کننده باشد – درک ایمان توسط شنونده باید کمک شود. پیام باید معنای روشنی داشته باشد (آیه ۷) و با استفاده از زبان ساده (آیه ۹) ارائه شود. سوالات بلاغی پولس در آیه ۲۶ با یکی از پنج اصل («بگذارید...»)۲ که باید در هر جلسه کلیسا عمل کند، به پایان می‌رسد. «پس ای برادران، چه می‌شود؟ هرگاه گرد هم می‌آیید، هر یک از شما مزامیر، تعلیم، زبان، مکاشفه، تفسیر دارد. بگذارید همه چیز برای بنا انجام شود» (آیه ۲۶، تأکید اضافه شده).
بنای مسیحیان فردی منجر به بنای کلیسا، جماعت محلی، به طور جمعی می‌شود (آیه ۴)، که به عنوان «ساختمان خدا» (اول قرنتیان ۳:۹) توصیف شده است. پولس رسول پایه و اساس کلیسای قرنتس را گذاشته بود و انبیای آنها بر روی آن بنا می‌کردند (آیه ۱۰).
تصویر بزرگتر کل کلیسا۳ در افسسیان ارائه شده است. این کلیسا «بر بنیاد رسولان و انبیا بنا شده است، که خود عیسی مسیح سنگ زاویه اصلی است، که در او تمام بنا، با هم متناسب شده، به معبدی مقدس در خداوند رشد می‌کند، که در او شما نیز برای سکونتگاه خدا در روح با هم بنا می‌شوید» (افسسیان ۲:۲۰-۲۴). افسسیان ۴:۱۱-۱۶ توضیح می‌دهد که کلیسا با بنا کردن خود در محبت رشد می‌کند «تا همه ما به وحدت ایمان و معرفت پسر خدا، به مردی کامل، به اندازه قامت پر از مسیح برسیم» (آیه ۱۳).
یک مثال خوب از بنا، افسسیان ۱:۱-۴:۱۶ است. در آن قسمت پولس آموزه‌های جدید هدف ابدی خدا برای پسرش، عیسی مسیح، و دعوت و سرنوشت کلیسا را تعلیم می‌دهد. رسول در افسسیان ۳:۱-۳ توضیح می‌دهد که چگونه این مکاشفه را دریافت کرده بود، «که با خواندن آن، می‌توانید دانش من را در راز مسیح درک کنید» (آیه ۴). توجه داشته باشید که پولس دو بار دعا می‌کند که تعلیم او توسط خوانندگانش دریافت و درک شود (به ۱:۱۵-۲۱، ۳:۱۴-۲۱ مراجعه کنید). همه واعظان نیز باید این نوع دعاها را برای شنوندگان خود انجام دهند.
تشویق
تأثیر دوم موعظه کلام خدا در کلیسا این است که ایمانداران تشویق می‌شوند. روح از کلام خدا برای جذب وجدان ما و تحریک ما به عمل استفاده می‌کند. تشویق همچنین به معنای تسلی است – ایمان ما با آنچه خدا به ما می‌گوید تقویت می‌شود.
اما ایمان یک رضایت یا توافق منفعلانه با آموزه نیست. بلکه یک پاسخ بسیار فعال است. «زیرا محبت مسیح ما را مجبور می‌کند، زیرا ما چنین قضاوت می‌کنیم: که اگر یکی برای همه مرد، پس همه مردند؛ و او برای همه مرد، تا کسانی که زندگی می‌کنند دیگر برای خود زندگی نکنند، بلکه برای او که برای آنها مرد و دوباره برخاست» (دوم قرنتیان ۵:۱۴-۱۵). به طور مثبت، تشویق ما را به شاگردی واقعی‌تر و یک سبک زندگی کاملاً مسیحی سوق می‌دهد. در این معنا، آن یک اندرز است و می‌گوید: «اینگونه مسیحیان باید زندگی کنند.» به طور منفی، موعظه شکست‌ها و کاستی‌های ما را نشان می‌دهد – اما، در عین حال، به ما نشان می‌دهد که چگونه امور را درست کنیم. «تمام کتب مقدس از الهام خداست و برای تعلیم، برای توبیخ، برای اصلاح، برای تربیت در عدالت مفید است، تا مرد خدا کامل باشد، کاملاً برای هر کار نیکو مجهز باشد» (دوم تیموتائوس ۳:۱۶-۱۷).
در افسسیان ۴:۱۷ پولس آنچه را که چند آیه قبل نوشته بود تکرار می‌کند و ایمانداران را ترغیب می‌کند که «شایسته دعوتی که با آن خوانده شده‌اید، رفتار کنید» (آیه ۱). این درخواست فوری تشویق است و از تعلیمی که به آنها داده بود (۱:۱-۴:۱۶) ناشی می‌شود. سپس اندرزهای بیشتری برای عمل به آنچه به آنها تعلیم داده شده بود (۴:۱۷-۶:۲۴) می‌آید.
شما می‌توانید این ساختار۴ را در برخی از نامه‌های دیگر پولس ببینید، اما شاید بهترین مثال در کتاب مقدس از موعظه تشویقی، موعظه برنابا باشد، که نام او در واقع به معنای «پسر تشویق» است (اعمال رسولان ۴:۳۶). او توسط کلیسای اورشلیم به انطاکیه فرستاده شد هنگامی که از تعداد زیاد تبدیل‌ها در آنجا شنیدند. «هنگامی که او [به انطاکیه] آمد و فیض خدا را دید، شاد شد و همه آنها را تشویق کرد که با قصد قلبی با خداوند ادامه دهند. زیرا او مردی نیکو، پر از روح‌القدس و ایمان بود. و تعداد زیادی از مردم به خداوند اضافه شدند» (اعمال رسولان ۱۱:۲۳-۲۴).
تسلی
تأثیر نهایی موعظه کلام خدا در کلیسا این است که ایمانداران به روشی فردی، صمیمی و لطیف تسلی یا آرامش۵ می‌یابند. این اتفاق می‌افتد زیرا روح‌القدس کلمات واعظ را برای برآوردن نیازهای هر شخص در جلسه کلیسا به کار می‌برد. ایمانداران ناگزیر در تمام مراحل مسیر مسیحی با موانع، مشکلات، ناامیدی‌ها، شرایط دشوار، خطرات، بیماری‌ها، ناخوشی‌ها و سوگواری‌ها روبرو می‌شوند. خدا همه این نیازها را می‌داند و پیام‌های تسلی را برای هر یک فراهم می‌کند!
کلمه «تشویق» در اول قرنتیان ۱۴:۳ می‌تواند به معنای «تسلی» نیز باشد. در دوم قرنتیان ۱:۳-۷ به این صورت ترجمه شده است (کلمات ایتالیک):
متبارک باد خدا و پدر خداوند ما عیسی مسیح، پدر رحمت‌ها و خدای همه تسلی, که ما را تسلی می‌دهد در تمام سختی‌های ما، تا ما بتوانیم تسلی دهیم کسانی را که در هر مشکلی هستند، با تسلی که خود ما توسط خدا تسلی یافته‌ایم . زیرا همانطور که رنج‌های مسیح در ما فراوان است، تسلی ما نیز از طریق مسیح فراوان است. حال اگر ما رنج می‌بریم، برای تسلی و نجات شماست، که برای تحمل همان رنج‌هایی که ما نیز می‌کشیم، مؤثر است. یا اگر ما تسلی می‌یابیم, برای تسلی و نجات شماست. و امید ما برای شما استوار است، زیرا می‌دانیم که همانطور که شما در رنج‌ها شریک هستید، در تسلینیز شریک خواهید بود. (دوم قرنتیان ۱:۳-۷)
خداوند تسلی یا آرامش ما را به روشی واقعی و زنده فراهم می‌کند. او به واعظ اجازه می‌دهد تا از سختی‌ها عبور کند، که در آن خود او از خدا تسلی می‌یابد. سپس خدا از این تجربیات برای تعدیل موعظه او استفاده می‌کند تا بتواند برای شنوندگان خود آرامش فراهم کند. اما بیش از آن، خود خدا «برای کمک نزدیک می‌شود» (معنای کلمه یونانی ترجمه شده به تسلی) از طریق کلمات واعظ!
در کلیسای من چه؟
هرگاه موعظه می‌کنم یا می‌نویسم، همیشه از خودم می‌پرسم: «آیا چیزی از واقعیت عملی موضوعم می‌دانم؟» «آیا کلیسای محلی من موعظه‌ای ارائه می‌دهد که منجر به بنا، تشویق و تسلی اعضای آن شود؟» خوشبختانه، می‌توانم پاسخ دهم: «بله!» من در خواندن کتاب‌ها خوب نیستم. بیشتر درک من از ایمان از بنا در جلسات کلیسا می‌آید.
من همچنین می‌توانم به برخی تجربیات خاص شهادت دهم که موعظه دقیقاً آنچه را که برای خودم نیاز داشتم برآورده کرد. یک بار در کارم بی‌قرار شدم زیرا سازمان مدیریت جدید را دوست نداشتم. تصمیم گرفتم به دنبال کار جدید بگردم. با این حال، واعظ آن هفته درباره هاجر صحبت کرد و بر کلمات خداوند به او تأکید کرد که «بازگرد... و تسلیم شو» (پیدایش ۱۶:۹). پیام را گرفتم! در موقعیت دیگری، برادر کوچکترم در کما بود و به ما گفته شد که احتمالاً خواهد مرد. واعظ درباره رستاخیز از اول قرنتیان ۱۵ صحبت کرد، با عنوان «شیپور به صدا در خواهد آمد!» واقعاً خدمتی تسلی‌بخش بود!
در کلیسای شما چه اتفاقی می‌افتد؟
اول قرنتیان ۱۴:۳ آنچه را که به روشی واقعی و زنده اتفاق می‌افتد، هنگامی که یک کلیسای محلی طبق دستورالعمل‌های داده شده در فصل‌های ۱۱-۱۴ عمل می‌کند، توصیف می‌کند. آیا این در کلیسایی که شما عضوی از آن هستید اتفاق می‌افتد؟ آیا شما از موعظه‌ای که دریافت می‌کنید بنا، تشویق و تسلی می‌یابید؟ اگر سخنرانان توسط روح هدایت شوند تا پیام‌های مستقیم با معنای روشن ارائه دهند، این اتفاق خواهد افتاد. دعای من این است که هر خواننده مجله فیض و حقیقت بتواند پاسخ دهد: «بله، من هستم.»
- اول تیموتائوس ۱:۱۰، ۶:۳؛ دوم تیموتائوس ۱:۱۳، ۴:۳؛ تیطس ۱:۹، ۲:۱-۲،۸-۹،۱۳.
- اول قرنتیان ۱۴:۲۶،۳۴-۳۵،۳۷،۴۰ (که شامل «بگذارید»های آیات ۱۳،۲۷،۲۹-۳۰ می‌شود)، ۱۶:۱۴.
- کلیسا شامل هر ایماندار از پنطیکاست تا ربایش است.
- «این راه [تعلیم] است، در آن راه بروید [عمل کنید]» (اشعیا ۳۰:۲۱ NKJV) راه خوبی برای به خاطر سپردن این قالب است.
- «تسلی» در KJV، NKJV و ESV به معنای «آرامش» ترجمه شده است.
برای بنا، نه تنها لازم است دانش را منتقل کنیم، کلام را با بیان الهی به وجدان اعمال کنیم و حقایق خاصی را تعلیم دهیم، بلکه باید این کار را با «کلماتی که به آسانی فهمیده شوند» (اول قرنتیان ۱۴:۹ KJV) انجام دهیم. ابهام معنویت نیست. اگر «تمایزی در صداها» (آیه ۷) وجود نداشت، موسیقی معنای ملودیکی را منتقل نمی‌کرد. اگر صدا «نامطمئن» (آیه ۸) باشد، شیپور هیچ تأثیری بر شنوندگان نخواهد داشت. بنابراین، خدمت ممکن است به گونه‌ای گیج‌کننده ارائه شود که هیچ معنایی را منتقل نکند، یا ممکن است با چنان عدم اطمینانی بیان شود که هیچ تأثیری بر شنوندگان نداشته باشد. اگر خدمت قرار است بنا کند، باید با کلماتی «که به آسانی فهمیده شوند» و با اطمینان از اینکه پیامی از خداست، ارائه شود. هر صدایی در طبیعت معنای خاصی دارد، و به همین ترتیب کلمات معنای خاصی دارند. اگر از کلماتی استفاده کنیم که هیچ معنایی برای شنوندگان منتقل نمی‌کنند، عملاً به بربرهایی تبدیل می‌شویم که به زبانی عجیب و غریب صحبت می‌کنند. — همیلتون اسمیت (اقتباس شده)
