خشنود ساختن او در همه چیز
«شغل شما چیست؟» ما تمایل داریم کسانی را که شغل یا حرفه‌ای دارند تحسین کنیم و آنها را مهم‌تر بدانیم. اما خداوند بیشتر نگران چگونگی برخورد ما با وظایف روزانه خود است تا وضعیت ما در دنیای اشتغال. نگرش ما چیست؟ آیا ما باوجدان و قابل اعتماد هستیم؟ هر کاری که انجام می‌دهیم باید «به نام خداوند عیسی، با شکرگزاری از خدا و پدر به وسیله او» انجام شود (کولسیان 3:17 KJV). یک مسیحی باید با بالاترین استانداردها زندگی کند. هر وظیفه‌ای که بر عهده گرفته می‌شود باید گویی برای خداوند انجام شود. ما به او تعلق داریم – روح، جان و بدن. گفتار و اعمال ما باید همیشه او را منعکس کند. زندگی ما باید سرشار از شکرگزاری باشد.
در یک اردوگاه مسیحی برای جوانان به کمک‌کنندگان نیاز بود. برخی برای سخنرانی در جلسات اردوگاه دعوت شدند در حالی که برخی دیگر برای رهبری «اوقات آرام» در چادرها درخواست دادند. نوازندگان، مدیران ورزشی و آشپزها نیز مورد نیاز بودند. یک جوان اعلام کرد که قصد دارد در اردوگاه کمک کند و از او پرسیده شد که مسئولیت‌هایش چه خواهد بود. او پاسخ داد: «من قرار است نظافت را انجام دهم.» «با این همه جوان در اردوگاه، توالت‌ها و دوش‌ها نیاز به توجه منظم خواهند داشت.» تعجب می‌کنم چند نفر آن نیاز را در نظر می‌گرفتند و آماده بودند یک هفته از وقت خود را در چنین خدمتی پست بگذرانند؟ واضح است که آن جوان برای انجام وظایف نظافتی بی‌اهمیت و شاید ناخوشایند خود برای خداوند عیسی به اردوگاه می‌رفت. برای او آن هفته قرار نبود بدبختانه باشد. نظافت یک کار طاقت‌فرسا نبود بلکه کاری بود که باید گویی برای خداوند انجام می‌شد.
راهنمایی عملی از کولسیان
رساله پولس به کولسیان دستورالعمل‌های بسیار عملی در این زمینه به ما می‌دهد. «هر چه می‌کنید، با دل و جان انجام دهید، گویی برای خداوند، و نه برای انسان‌ها» (کولسیان 3:23). این جمله دامنه وسیعی را در بر می‌گیرد. شغل شما هر چه که باشد – کار خود را با دل و جان انجام دهید. اجازه ندهید خستگی یا یکنواختی به آن راه یابد. هر روز را به عنوان یک چالش جدید با فرصت‌های تازه ببینید.
شاید کسی بگوید: «شما نمی‌دانید کار من چگونه است. چگونه می‌توانم شور و شوق داشته باشم وقتی هر روز باید کارهای تکراری انجام دهم؟ در هر صورت، شغل دیگری برای من وجود ندارد.» یک چیز می‌تواند همه چیز را تغییر دهد. طبق آن آیه، کار ما باید «گویی برای خداوند، و نه برای انسان‌ها» انجام شود. یک کارفرما ممکن است هیچ قدردانی نشان ندهد و حتی ممکن است کار شما را ناخوشایندتر از آنچه باید باشد، کند. در چنین شرایطی، ما وسوسه می‌شویم که با بی‌تفاوتی و «میان‌بر زدن» در صورت امکان، با کارفرما بدرفتاری کنیم. ممکن است استدلال کنیم: «اگر او با من اینقدر بدرفتاری می‌کند، چرا باید برای همکاری با او از راه خود خارج شوم؟» راه‌حل واضح است: کار را در درجه اول برای کارفرما انجام ندهید، بلکه برای خداوند انجام دهید. به خود بگویید: «من می‌توانم این کار را برای او انجام دهم! خداوند عیسی نجات‌دهنده من است و همه چیز را برای من داد. من می‌توانم کارم را اینجا برای جلال او انجام دهم.»
ممکن است با مسیحیانی ملاقات کنید که حقیقت کولسیان 3:23 را زندگی می‌کنند. ممکن است زنی باشد که روی زانوهایش کف را با دست پولیش می‌کند یا مردی که قفسه‌های یک سوپرمارکت را با قوطی‌های غذا پر می‌کند. کارهایی از این دست می‌تواند خسته‌کننده و تکراری باشد، اما مسیحی که کار را با دل و جان انجام می‌دهد (و شاید در حین انجام آن بی‌صدا خداوند را ستایش می‌کند) چیز بسیار مهمی را آموخته است. خدا می‌تواند با نحوه انجام کار ما جلال یابد، حتی اگر خود کار هیجان‌انگیز نباشد. کولسیان 3:24 به بردگان یادآوری می‌کند که آنها «به خداوند مسیح خدمت می‌کنند» نه صرفاً به اربابان زمینی خود. چقدر زندگی ما دگرگون می‌شد اگر می‌فهمیدیم که می‌توانیم مشاغل روزانه خود را برای خشنودی او انجام دهیم!
چشم همه‌بین
در عهد عتیق از هاجر می‌خوانیم که از ساره، بانوی خود، فرار کرد. زندگی برای هاجر سخت شده بود و او احساس می‌کرد دیگر نمی‌تواند تحمل کند. اگرچه او می‌توانست از ساره فرار کند، اما هاجر نمی‌توانست از خدا فرار کند.
فرشته خداوند او را در کنار چشمه‌ای در بیابان یافت (پیدایش 16:7)
و به او دستور داد که به نزد بانوی خود بازگردد و تسلیم او شود. این تجربه تأثیر عمیقی بر هاجر گذاشت که از کلمات «تو خدایی که مرا می‌بینی» در اشاره به خداوندی که با او ملاقات کرده بود، استفاده کرد (پیدایش 16:13). حتی در بیابانی بی‌سکنه، او می‌توانست او را ببیند و از تمام وضعیت او آگاه بود.
همان چشم هنوز ما را تماشا می‌کند. دانستن اینکه خداوند هرگز نمی‌خوابد و چرت نمی‌زند (مزمور 121:4) ممکن است آرامش‌بخش باشد، اما این فکر باید ما را نیز به چالش بکشد. یک کارفرما ممکن است ما را در محل کار تماشا نکند و حتی ممکن است حضور نداشته باشد، اما خدا آنجاست و او همه چیز را می‌بیند. به همین دلیل پولس به بردگان در کولسیان 3:22 دستور داد که خود را به «خدمت چشمی» محدود نکنند – که به معنای فقط خوب خدمت کردن زمانی است که شما تماشا می‌شوید. این همان چیزی است که از «مردم‌پسندان» انتظار می‌رود که فقط زمانی باوجدان به نظر می‌رسند که مجبور باشند. در عوض، کار مسیحی باید «با خلوص قلب، از خدا ترسیدن» انجام شود (کولسیان 3:22).
ویژگی‌های دیگر کار ما باید در نظر گرفته شود. وقت‌شناسی یک مسئله مهم است. اگر کار ساعت 8 صبح شروع می‌شود، آیا من آماده هستم که واقعاً در آن زمان شروع به کار کنم یا هدف من فقط رسیدن به پارکینگ در آن زمان تقریبی است؟ اگر ساعات کار من تا ساعت 5 بعد از ظهر ادامه دارد، آیا امیدوارم یک دقیقه قبل از آن زمان – یا حتی زودتر – از در خارج شده و در ماشینم باشم؟ فعالیت‌های من در محل کار چطور؟ آیا من استراحت‌های طولانی می‌کنم یا زمانی برای انجام کارهای خودم پیدا می‌کنم، در حالی که در واقع برای انجام کار برای شخص دیگری حقوق می‌گیرم؟ آیا به اشتباه از منابعی که متعلق به کسب و کار است و مستقیماً برای استفاده من فراهم نشده است، «کمک می‌گیرم»؟ خداوند ما را در محل کار تماشا می‌کند. ما باید اطمینان حاصل کنیم که «از خدا می‌ترسیم» همانطور که مسئولیت‌های خود را تحت چشم همه‌بین او انجام می‌دهیم.
مسئولیت‌پذیری
افرادی که شاغل هستند عموماً اعتراف می‌کنند که مسئولیت‌پذیر هستند، اگرچه در طول انجام وظایف این فکر گاهی اوقات نادیده گرفته می‌شود. کتاب مقدس به ما یادآوری می‌کند که به عنوان ایمانداران ما در برابر خدا
مسئول هستیم. زیرا همه ما باید در برابر کرسی داوری مسیح ظاهر شویم: تا هر کس آنچه را که در بدن خود انجام داده است، چه خوب و چه بد، دریافت کند (2 قرنتیان 5:10).
طبق این آیه، روزی فرا می‌رسد که ایمانداران در برابر خداوند خواهند ایستاد و زندگی آنها ارزیابی خواهد شد. این برای رسیدگی به گناهان ما نیست، زیرا آنها در صلیب رسیدگی شدند. در کرسی داوری مسیح، زندگی ما بررسی خواهد شد و خداوند قضاوت خواهد کرد که آنچه برای او انجام داده‌ایم در دسته «خوب» یا «بد» قرار می‌گیرد.
ما عمدتاً به زندگی کاری خود فکر می‌کردیم، اما سایر زمینه‌ها نیز باید در نظر گرفته شوند. خداوند، استاد ما، به تمام جنبه‌های زندگی علاقه‌مند است. در مسائل روحانی چگونه عمل کرده‌ایم؟ آیا به منافع و خدمت خداوند و به راه رفتن در مشارکت با او هر روز متعهد بوده‌ایم؟ زندگی خانوادگی ما چطور؟ به عنوان فرزند یا والدین چگونه عمل کرده‌ایم؟ آیا دستورالعمل‌های کتاب مقدس را دنبال کرده‌ایم و نقش‌های خود را طبق اصول آن انجام داده‌ایم؟ سپس مسئله زندگی اجتماعی ما وجود دارد. آیا مراقب بوده‌ایم که با حفظ استانداردهای او، خداوند را خشنود کنیم؟ با فساد اخلاقی در اطراف، آیا زندگی مقدسی داشته‌ایم و از کارهای مشکوکی که نام او را جلال نمی‌دهند، دوری کرده‌ایم؟ در آن روز آینده که در برابر خداوند عیسی خواهیم ایستاد، زندگی ما به عنوان ایمانداران بررسی خواهد شد. اکنون زمان آن است که هر گونه تنظیمات لازم را انجام دهیم تا در آن روز شرمنده نباشیم.
پاداش‌ها
همان فصلی که از ظاهر شدن در برابر کرسی داوری مسیح سخن می‌گوید، همچنین به ما تأثیر محدودکننده «محبت مسیح» (2 قرنتیان 5:14) را یادآوری می‌کند. اگر ما واقعاً بیشتر از آن محبت را درک می‌کردیم و آن را در ذهن نگه می‌داشتیم، می‌خواستیم او را خشنود کنیم. اگر محبت او واقعاً قلب‌های ما را پر می‌کرد، خود را مجبور به بازگرداندن آن محبت با زندگی برای او می‌یافتیم. خداوند عیسی گفت: «اگر مرا دوست دارید، احکام مرا نگاه دارید» (یوحنا 14:15). محبت واقعی به او، میل به خشنود کردن او را در تمام زمینه‌های زندگی ما به ما خواهد داد.
هر کاری که انجام می‌دهیم، هیچ چیز از دید خداوند پنهان نمی‌ماند. در متی 10:42، نجات‌دهنده ما از تقدیم «یک فنجان آب سرد» به یک فرد تشنه سخن گفت. به سختی چیزی عادی‌تر از آن می‌تواند وجود داشته باشد! مقدار کمی از ساده‌ترین نوشیدنی موجود که به نیازمندی داده می‌شود، توسط او دیده می‌شود و پاداش خواهد گرفت. اگر چنین عمل ساده‌ای پاداش می‌گیرد، می‌توانیم مطمئن باشیم که کسانی که مسئولیت‌های حرفه‌ای و دیگر خود را برای جلال خدا انجام می‌دهند نیز پاداش دریافت خواهند کرد.
وفادار بودن چیزی است که اهمیت دارد. دلسرد شدن آسان است – اما کلمات «در نیکوکاری خسته نشویم» (غلاطیان 6:9) باید ما را به جلو سوق دهد. ما باید به دنبال انجام کارهای نیک و جلال دادن خدا در هر زمینه از زندگی خود باشیم. ما توسط او فراخوانده شده‌ایم تا با استانداردهای بالاتری زندگی کنیم که این دنیا نمی‌شناسد. ایمانداران مسیحی فرزندان خدای زنده هستند. مسئولیت ما این است که طرح زندگی خود را که او در کلام مقدس خود آشکار کرده است، دنبال کنیم.
