تجلی یا نشانه‌های روح‌القدس در مقابل تقلید در کلیسا – قسمت ۶
ابزار مطیع خدا در خدمت معجزات ما در روزهای سردرگمی زندگی می‌کنیم و باید با دقت آنچه را که کتاب مقدس تعلیم می‌دهد در نظر بگیریم تا بتوانیم تشخیص روحانی داشته باشیم. این به ما امکان می‌دهد تا تفاوت بین:
هدایایی که خدا به عنوان نشانه‌های خاص برای معرفی و آغاز دوران جدید مسیحیت داد، و هدایایی که او برای روزهایی که در آن زندگی می‌کنیم می‌دهد.
«پس من چیزی برای افتخار دارم» (رومیان ۱۵:۱۷ JND). افتخار پولس در مسیح عیسی بود، کارگر بزرگی که از آسمان در رسول بر روی زمین عمل می‌کرد. بنابراین او نوشت: «من همه چیز را می‌توانم از طریق او که مرا تقویت می‌کند انجام دهم» (فیلیپیان ۴:۱۳ NASB). پولس کسی را که به او قدرت می‌داد، او را در همه چیز مربوط به منافع خدا هدایت و کمک می‌کرد، بزرگ می‌داشت (۱:۲۰). رسول همیشه به دنبال جلال خدا بود. چه تضادی با راه رفتن قبلی او در یهودیت، زمانی که او بر جلال انسان تمرکز می‌کرد، حتی اگر به ظاهر به دنبال جلال خدا بود. هنگامی که شائول، که بعدها به پولس معروف شد، به خدا روی آورد، جلال یا افتخار او فقط در خداوند – مسیح عیسی – در قدرت او به عنوان مرتبط با منافع خدا بود: «زیرا من جرأت نمی‌کنم چیزی از چیزهایی را که مسیح توسط من انجام نداده است، بگویم» (رومیان ۱۵:۱۸ JND). پولس ظرف منتخب او بود (اعمال ۹:۱۵) همانطور که ما نیز برای استفاده استاد هستیم.
«مسیح» به معنای «مسح‌شده» است، و همانطور که ما با او مرتبط هستیم، جایی برای جسم یا خود وجود ندارد. بنابراین ما باید در خودمان آنچه را که از جسم است قضاوت کنیم، و حضور خدا را درک کنیم. تنها در این صورت، به عنوان ابزارهای فروتن، خداوند می‌تواند ما را آنگونه که خود می‌پسندد، استفاده کند.
آرزوی سوزان پولس این بود که در دسترس استاد باشد: «بنابراین هدف ما این است که چه حاضر باشیم و چه غایب، او را خشنود سازیم» (۲ قرنتیان ۵:۹ NKJV). این بدان معنا نیست که خداوند همان کارهایی را که از طریق پولس انجام داد، از طریق ما نیز انجام خواهد داد، اما ما باید در دسترس استاد باشیم. آنچه خدا تولید می‌کند واقعاً مهم است، و این به معنای یک فرآیند مداوم از کار خدا در ماست. این در تضاد آشکار با آنچه ما به عنوان گناهکاران بودیم و انجام داده بودیم، قرار دارد. همچنین در تضاد با آنچه انسان در جسم به عنوان تقلید، کپی یا چیزهای دیگر تولید می‌کند، که هرگز نمی‌تواند خدا را خشنود سازد (به رومیان ۸:۸؛ عبرانیان ۱۱:۶ مراجعه کنید).
پولس و «اطاعت ایمان»
رسول ابزاری شده بود که خدا از طریق او برای اطاعت ملت‌ها، یعنی مردمی از میان غیریهودیان که ایمان آوردند و در پاسخ به ایمان اطاعت کردند، کار می‌کرد. این اطاعت از ملت‌ها نیست، با حرف تعریف مشخص، زیرا این تنها در پادشاهی هزارساله آینده مسیح خواهد بود که همه ملت‌ها تابع خداوند عیسی خواهند شد. روز فیض که در آن زندگی می‌کنیم با اطاعت کسانی که از میان ملت‌ها گرفته شده‌اند – افراد که ایمان می‌آورند و اطاعت می‌کنند – مشخص می‌شود. این راز «برای اطاعت ایمان به همه ملت‌ها» آشکار شده است (رومیان ۱۶:۲۶ JND، به ۱:۵ مراجعه کنید).
زیرا همانطور که به واسطه نافرمانی یک انسان بسیاری گناهکار شدند، به همین ترتیب به واسطه اطاعت یک نفر بسیاری عادل خواهند شد (رومیان ۵:۱۹ KJV).
اطاعت مسیح همه چیز را تغییر داد، زیرا تنها بر آن اساس خدا می‌تواند برکت دهد. به همین دلیل باید اطاعت ایمان در ایماندار وجود داشته باشد – پاسخ به کار انجام شده مسیح تا بتواند میوه‌ای برای خدا داشته باشد. «آیا نمی‌دانید که به هر که خود را به عنوان بنده برای اطاعت تسلیم می‌کنید، بنده او هستید که اطاعت می‌کنید، چه گناه به سوی مرگ، چه اطاعت به سوی عدالت؟» (رومیان ۶:۱۶ JND).
کلمه «اطاعت» (هوپاکو) همچنین در رومیان ۱۵:۱۸ و ۱۶:۱۹ – در مجموع هفت بار در رومیان – به کار رفته است و خود را در کلام و عمل بیان می‌کند. آیا این واقعاً در زندگی ما صادق است؟ واقعیت برای خدا مهمتر از نشانه‌ها و عجایب امروزی است که ما آنها را به عنوان نمایش‌های دیدنی و هیجان‌انگیز می‌شناسیم (به یوحنا ۲:۲۳-۲۵، ۴:۴۸؛ ۱ قرنتیان ۱:۲۱-۲۴ مراجعه کنید).
خدمت بنیادی تکمیل شد – دیگر نیازی به نشانه‌ها نیست
پولس کاملاً به خداوند عیسی مسیح در آسمان و به روح خدا (رومیان ۱۵:۱۹) که از طریق او کار می‌کرد، تکیه داشت. انطاکیه شهری در سوریه امروزی است که پولس و برنابا قبل از اینکه روح‌القدس آنها را در اولین سفر بشارتی خود بفرستد (اعمال ۱۱:۲۵-۲۶، ۱۳:۱-۴) و به آنجا بازگشتند (۱۴:۲۶-۲۸)، خدمت مهمی داشتند. از آنجا، مرکز مأموریت‌ها در میان ملت‌ها، پولس سفرهای دوم (۱۵:۳۰، ۴۰) و سوم (۱۸:۲۲-۲۳) خود را آغاز کرد.۱
پولس به طور خلاصه از اورشلیم بازدید کرده بود، احتمالاً به دلیل بار سنگین او برای جمع‌آوری کمک برای فقرا در شهر، هنگامی که سفر بشارتی سوم خود را آغاز کرد. سپس او به مدت سه سال در افسس کار کرد. از افسس، او از بخش‌هایی از ترکیه امروزی به مقدونیه و سپس به شمال به ایلیریکوم سفر کرد، مکانی که ممکن است در سفر دوم خود حدود ۱۵۰۰ مایل شمال اورشلیم بوده باشد. سپس او به آخایا یا یونان بازگشت. در راه بازگشت، هنگامی که او رومیان را در قرنتس می‌نوشت، پولس از کلمه «مدار» (رومیان ۱۵:۱۹) استفاده کرد زیرا او بالا رفته بود و اکنون بازمی‌گشت. این یک سفر رفت و برگشت با ایده تکمیل بود: «من خدمت انجیل مسیح را به انجام رسانده‌ام» (۱۵:۱۹ ESV). به عبارت دیگر، خدمتی که به پولس سپرده شده بود، باید یک خدمت کامل باشد (کولسیان ۱:۲۵ را در نظر بگیرید). او فقط بخشی از آنچه را که به او داده شده بود انجام نداد؛ او تمام مشورت خدا را به ایمانداران در افسس ارائه داد (اعمال ۲۰:۲۷) و مأموریت خود را از خبر خوش – انجیل مسیح،۲ انجیل خدا – به انجام رساند. رسول به مسیح در جلال به عنوان پیام و همچنین پیام‌آور اشاره کرد، زیرا او خبر خوش و منادی آن است (افسسیان ۲:۱۷).
بنیاد تکمیل شد – تأیید خدا
پولس هدف خود را «هدف قرار دادن اعلام خبر خوش» (رومیان ۱۵:۲۰ JND) توصیف کرد. کلمه «هدف قرار دادن» («تلاش کرد»، KJV) به این معنی است که جاه‌طلبی پولس در تعهد کامل به خداوند این بود که این خدمت را تحت هدایت روح انجام دهد. قدرت خدا از طریق نشانه‌ها و معجزات آن را همراهی می‌کرد. بعدها پولس نوشت: «من نبرد خوب را جنگیده‌ام» (۲ تیموتائوس ۴:۷)، تأیید کرد که کار خود را با کمک خداوند به پایان رسانده است (آیه ۱۷). این کار در مناطقی انجام شد که قبلاً نام مسیح در آنجا برده نشده بود، «تا بر بنیاد دیگری بنا نکنم» (رومیان ۱۵:۲۰). هنگامی که او انجیل را ارائه داد، پولس بنیاد را مطابق با خدا بنا می‌کرد، و هر بنیاد دیگری را مستثنی می‌کرد (۱ قرنتیان ۳:۱۰-۱۱) در حالی که مسئولیت انسان را در مورد چگونگی بنا کردن بر آن بنیاد حفظ می‌کرد (آیات ۱۲-۱۷).
بنیاد مسیح است، که خدا و انسان است زیرا کلمه جسم شد، در حالی که برای همیشه پسر ابدی است – یک راز مبارک (۱ تیموتائوس ۳:۱۶). مسیح – کسی که پولس معرفی کرد – هرگز نباید از کار او جدا شود. بنابراین، بنیادی که پولس بنا نهاد، مسیح و کار تمام شده اوست، که بدون آن هیچ کس نمی‌تواند نجات یابد یا یک بنیاد حقیقی بنا کند. کار مسیح شامل خدمت زمینی، مرگ، رستاخیز، صعود، تعالی و نشستن فعلی او در جلال، و همچنین خدمت آسمانی فعلی اوست. این بنیاد (افسسیان ۲:۲۰) توسط رسولان متی، پطرس، یوحنا و پولس، همراه با انبیای عهد جدید که با آنها کار می‌کردند، مرقس و لوقا، بنا نهاده شد. دیگران شامل یعقوب و یهودا، با توافق کامل با رسولان و انبیای غیرنویسنده.
بنیاد تکمیل شد – دیگر نیازی به نشانه‌ها و عجایب نیست
پولس با دوازده نفر هم‌عقیده بود، که تشخیص دادند خدمت او با مسیح جلال‌یافته و رستاخیز او مرتبط است، در حالی که خدمت آنها با خداوند بر روی زمین بود (به غلاطیان ۱-۲ مراجعه کنید). اگرچه از آنها متمایز بود، پولس با آنها کار می‌کرد و خود را کوچکترین رسولان می‌نامید، و آنها با پولس کار می‌کردند. بنابراین، بنیاد بنا نهاده شده است و حتی در این روزهای شکست‌های کلیسا (۲ تیموتائوس ۲:۱۹) باقی می‌ماند، زیرا هرگز نمی‌تواند تغییر کند.
کلمات «بنیاد»، «بنا شده» یا «مستحکم» نیز برای ایمانداران به کار می‌روند، زیرا همه باید به صورت فردی و جمعی در حقیقت مستحکم و بنا شوند (به دعای پولس در افسسیان ۳:۱۴-۲۱ مراجعه کنید). مفهوم بنیاد در سراسر کتاب مقدس مهم است: در خلقت، رستگاری و جهان آینده. اینگونه خدا کار می‌کند، با بنیادهایی برای تحقق برنامه‌هایش.
پولس با خدا هم‌صدا بود وقتی گفت که هیچ کس نمی‌تواند بنیاد دیگری بنا کند. این وظیفه به همه رسولان سپرده شده بود، همانطور که دیدیم، اما پولس این مأموریت را به پایان رساند (به افسسیان ۳؛ کولسیان ۱؛ اعمال ۲۰:۲۷ مراجعه کنید)، و در مشارکت کامل با رسولان و انبیا کار می‌کرد (غلاطیان ۱-۲؛ ۱ قرنتیان ۱۵:۱۰-۱۱). پولس اضافه کرد «همانطور که نوشته شده است» و از عهد عتیق نقل قول کرد تا هدف خدمت خود را نشان دهد: «به کسانی که چیزی در مورد او گفته نشده بود، خواهند دید» (رومیان ۱۵:۲۱ JND، نقل قول از اشعیا ۵۲:۱۵). اشعیا ۶۵:۱ نیز فکر مشابهی دارد. خدا این خدمت بنیادی را تأیید کرده بود و دیگر نیازی به نشانه‌ها و عجایب عمومی برای تثبیت یا تأیید آن نبود. هنگامی که خدا امروز هدایایی می‌دهد، آنها عملکرد متفاوتی دارند، نه به عنوان نشانه‌ها بلکه به عنوان کمک‌ها.
پاورقی‌ها
- پولس می‌گوید که او از اورشلیم رفت (رومیان ۱۵:۱۹)، که تناقضی نیست. قبل از شروع سفر سوم خود (اعمال ۱۸:۲۲-۲۳)، او به طور خلاصه از اورشلیم بازدید کرد – «او بالا رفت» به معنای رفتن به اورشلیم است – پس از آن به انطاکیه رفت.
- این اصطلاح خاص هشت بار به کار رفته است (رومیان ۱۵:۱۹؛ ۱ قرنتیان ۹:۱۲؛ ۲ قرنتیانان ۲:۱۲، ۹:۱۳، ۱۰:۱۴؛ غلاطیان ۱:۷؛ فیلیپیان ۱:۲۷؛ ۱ تسالونیکیان ۳:۲).
