غلبه بر طبیعت گناهکار

غلبه بر طبیعت گناهکار

بیایید وضعیتی را تصور کنیم که در آن یک مرد جوان از شیوه زندگی خود احساس بدی دارد و در حین رانندگی رادیو را روشن می‌کند و یک پیام انجیل متقاعدکننده می‌شنود. او تصمیم می‌گیرد یکشنبه بعد به کلیسا برود و با زندگی گناهکار خود روبرو شود، می‌آموزد که مزد گناه مجازات ابدی است و با پذیرفتن خداوند عیسی در زندگی خود، هدیه نجات خدا را دریافت می‌کند.

او باور دارد که خون عیسی او را از تمام گناهان پاک می‌کند و با قدرت روح‌القدس ساکن در او، زندگی جدیدی را در مسیح آغاز می‌کند. او در زندگی جدید خود آرامش و شادی واقعی را تجربه می‌کند، اما پس از چند روز، جاذبه‌های گناهکار قدیمی شروع به دور کردن او از زندگی جدیدش می‌کنند و او گیج می‌شود. «اگر من واقعاً زندگی جدید و آمرزش گناهانم را دریافت کرده‌ام، چرا هنوز به اعمال گناهکار قدیمی‌ام کشیده می‌شوم؟»

بیایید این وضعیت را در پرتو برخی از مثال‌های کتاب مقدس بررسی کنیم تا دیدگاه خدا را در مورد نجات و زندگی جدید ایماندار در مسیح به دست آوریم. خواهیم دید که ایماندار تا زمانی که در هنگام مرگ به حضور خداوند می‌رود، دو طبیعت دارد:

«زیرا طبیعت گناهکار آنچه را که مخالف روح است، آرزو می‌کند و روح آنچه را که مخالف طبیعت گناهکار است. آنها با یکدیگر در تضاد هستند، به طوری که شما آنچه را که می‌خواهید انجام نمی‌دهید» (غلاطیان 5:17 NIV).

شواهد تولد تازه

ایماندار جدید شادی را تجربه خواهد کرد و تمایل به زندگی‌ای خواهد داشت که خدا را خشنود می‌کند: «اگر کسی در مسیح باشد، او مخلوق جدیدی است؛ کهنه گذشته است، نو آمده است!» (دوم قرنتیان 5:17). در کتاب مقدس به ما گفته شده است که تلاش برای زندگی برای مسیح و انجام کارهای نیکو، اثبات نجات ماست.

«زیرا ما صنعت خدا هستیم، در مسیح عیسی آفریده شده‌ایم تا کارهای نیکو انجام دهیم، که خدا از پیش برای ما آماده کرده بود تا انجام دهیم» (افسسیان 2:8-10).
«من موعظه کردم که آنها باید توبه کنند و به خدا روی آورند و توبه خود را با اعمالشان ثابت کنند» (اعمال 26:20).
«زیرا فیض خدا که نجات می‌آورد، بر همه انسان‌ها ظاهر شده است. این به ما می‌آموزد که به بی‌دینی و شهوات دنیوی «نه» بگوییم و در این عصر کنونی زندگی‌ای خویشتن‌دار، راست و خداپسندانه داشته باشیم» (تیطس 2:11-12).
«و من می‌خواهم بر این چیزها تأکید کنم، تا کسانی که به خدا اعتماد کرده‌اند، مراقب باشند که خود را وقف انجام کارهای نیکو کنند» (تیطس 3:8).
ما باید ثمره روح را زندگی کنیم. «ثمره روح محبت، شادی، آرامش، صبر، مهربانی، نیکویی، وفاداری، ملایمت و خویشتن‌داری است» (غلاطیان 5:22).

این چیزها باید زندگی یک ایماندار را مشخص کند، اما به سادگی گفتن «خب، حالا فهمیدم!» نخواهد بود. چرا نه؟

مبارزه بین دو طبیعت

مبارزه‌ای مداوم بین طبیعت قدیمی و جدید وجود دارد. میزان این مبارزه توسط نگرش‌ها و اعمال ما تعیین می‌شود و کم و بیش در طول زندگی ما ادامه خواهد داشت. چگونه می‌توانیم از انجام کارهای اشتباه اجتناب کنیم؟

ما باید هر روز زمانی را برای خواندن منظم کتاب مقدس در طول سال داشته باشیم. همچنین باید زمانی را برای دعا در عبادات روزانه خود در نظر بگیریم. این به ما کمک می‌کند تا ارتباط نزدیک با خداوند را حفظ کنیم و به عنوان ایمانداران بالغ شویم. او به ما کمک خواهد کرد تا هدایا و توانایی‌های خود را برای شهادت دادن به دیگران و خدمت به او توسعه دهیم.

هنگامی که به روح‌القدس ساکن در خود اجازه می‌دهیم افکار و ذهن ما را هدایت کند، او به ما کمک خواهد کرد تا کتب مقدس را درک کنیم و اراده او را برای هر شرایطی در زندگی خود بدانیم. او به ما قدرت خواهد داد تا بر وسوسه پیروی از طبیعت گناهکار خود غلبه کنیم و به جای آن به ما کمک خواهد کرد تا هدف خدا را برای زندگی خود محقق کنیم (غلاطیان 5:25). راه رفتن در روح ما را به خداوند نزدیک نگه می‌دارد و به ما پیروزی می‌بخشد.

پولس مبارزه خود را با دو طبیعت به وضوح توصیف کرد: «من آنچه را که انجام می‌دهم نمی‌فهمم. زیرا آنچه را که می‌خواهم انجام دهم، انجام نمی‌دهم، اما آنچه را که از آن متنفرم، انجام می‌دهم» (رومیان 7:15). درک دو طبیعت ما را برای نبرد روحانی که در جریان است، آماده می‌کند، زیرا نیروهای شیطانی سعی می‌کنند ما را به گناه بازگردانند، ایمان ما را تضعیف کنند و ما را مسیحیان بی‌اثر سازند. پولس زندگی مسیحی را به عنوان یک نبرد توصیف کرد: «زیرا مبارزه ما نه با جسم و خون، بلکه با ... قدرت‌های این دنیای تاریک و با نیروهای روحانی شرارت در قلمروهای آسمانی است» (افسسیان 6:12). مبارزات ما فقط با خواسته‌های شیطانی خودمان نیست؛ یک نبرد روحانی نیز در جریان است، زیرا شیطان تلاش می‌کند ما را از نظر روحانی ضعیف کند و به گناه بیفتیم.

شیطان، دشمن ما، به دنبال نابودی ماست: «خویشتن‌دار و هوشیار باشید. دشمن شما ابلیس مانند شیری غران در اطراف پرسه می‌زند و به دنبال کسی است که او را ببلعد. در برابر او مقاومت کنید، در ایمان ثابت‌قدم باشید» (اول پطرس 5:8-9). او همچنین دروغگو است (دوم قرنتیان 11:3؛ یوحنا 8:44). به همین دلیل است که ما به تمام زره خدا نیاز داریم تا بتوانیم در هنگام حمله ثابت‌قدم باشیم (افسسیان 6:13-18). ما این مبارزه را تمام عمر خود خواهیم داشت. اگر فکر می‌کنیم دیگر نیازی به نگرانی در مورد وسوسه نداریم، شیطان ما را دقیقاً در جایی که می‌خواهد دارد: «پس، اگر فکر می‌کنید ثابت‌قدم هستید، مراقب باشید که سقوط نکنید!» (اول قرنتیان 10:12).

وسوسه و گناه

برخی از مردم فکر می‌کنند که وقتی شیطان ما را وسوسه می‌کند، کاری نمی‌توانیم انجام دهیم. آنها می‌گویند: «شیطان مرا مجبور کرد که این کار را انجام دهم!» این ایده کاملاً اشتباه است! شیطان می‌تواند ما را وسوسه کند اما نمی‌تواند ما را مجبور به ارتکاب گناه کند. ایمانداران روح‌القدس را در خود دارند و کتاب مقدس به ما می‌گوید که ما می‌توانیم با قدرت روح پیروز شویم (رومیان 8:11-14). همچنین به ما می‌گوید که روح، «آن کسی که در شماست، بزرگتر از آن کسی است که در جهان است» (اول یوحنا 4:4).

وقتی در مورد گناه صحبت می‌کنیم، اغلب به گناهان واقعاً بد مانند قتل، دزدی و زنا فکر می‌کنیم. اما گناه به اشکال مختلفی ظاهر می‌شود که ممکن است حتی آنها را گناه ندانیم. در اینجا چند روش که گناه در نگرش ما نسبت به خدا ظاهر می‌شود، آورده شده است:

گناه سرکشی در برابر خدا و کلام اوست (اشعیا 1:2).
گناه شک کردن به خدا و کلام اوست (رومیان 14:23).
گناه ساختن بت است – چیزی مهم‌تر از خدا (خروج 20:4).
گناه سوءاستفاده از نام خداست (خروج 20:7).

ما نیاز به درک خوبی از این داریم که گناه چقدر می‌تواند موذی باشد.

گناه از کجا سرچشمه می‌گیرد؟

گناه فقط چیزی بیرونی نیست؛ منشأ آن در شهوات و خواسته‌های خود ماست.

«اما هر کس هنگامی وسوسه می‌شود که با میل شیطانی خود کشیده و فریب داده شود. سپس، پس از آنکه میل باردار شد، گناه را به دنیا می‌آورد؛ و گناه، هنگامی که کامل شد، مرگ را به دنیا می‌آورد» (یعقوب 1:14-15).

شیطان ما را به طرق مختلف وسوسه می‌کند، اما نمی‌تواند ما را مجبور به گناه کند. مثال عیسی، هنگامی که او وسوسه شد، کمک بزرگی است. می‌بینیم که در هر یک از وسوسه‌های ذکر شده در متی 4:1-11، او از کتب مقدس به عنوان سلاح خود در برابر وسوسه استفاده کرد.

وسوسه به خودی خود گناه نیست. وقتی به آن تسلیم می‌شویم، گناه می‌شود (یعقوب 1:14-15). آیا برخی وسوسه‌ها دشوارتر از دیگران هستند؟ وسوسه‌ها ممکن است برای هر شخص متفاوت باشد، اما ما کمک خدا را داریم: «هنگامی که وسوسه می‌شوید، او راهی برای خروج نیز فراهم خواهد کرد تا بتوانید زیر آن بایستید» (اول قرنتیان 10:13).

وقتی گناه می‌کنیم چه اتفاقی می‌افتد؟

مهم است که درک کنیم وقتی گناه می‌کنیم، نجات خود را از دست نمی‌دهیم، زیرا ما توسط روح‌القدس به عنوان ملک خدا مهر شده‌ایم: «روح‌القدس خدا را غمگین نکنید، که با او برای روز رستگاری مهر شده‌اید» (افسسیان 4:30). در حالی که ما نجات خود را از دست نمی‌دهیم، ارتباط خود را با خدا از دست می‌دهیم و برای بازگرداندن یک رابطه نزدیک با او باید گناه خود را اعتراف کنیم. «اگر تو را نشویم، با من سهمی نداری» (یوحنا 13:8). عیسی پاهای شاگردان خود را شست، با این مثال به ما نشان داد که ما در این دنیا نیاز به پاکسازی روزانه داریم. ما نیاز به شستشوی مداوم «آب کلام» (افسسیان 5:26) و اعتراف گناه برای پاکسازی داریم (اول یوحنا 1:9).

گناه همچنین باعث می‌شود قدرت روحانی خود را از دست بدهیم. داوود پس از گناه کردن گفت: «وقتی سکوت کردم، استخوان‌هایم از ناله تمام روزم تحلیل رفت. زیرا شب و روز دست تو بر من سنگین بود؛ قدرت من مانند گرمای تابستان تحلیل رفت» (مزامیر 32:3-4). اگر گناه ما اعتراف نشود، زندگی بی‌ثمری خواهیم داشت (یوحنا 15:5). اگر به گناه کردن ادامه دهیم، ستیزه‌جو خواهیم شد (تیطس 3:9-11) و شادی نجات خود را از دست خواهیم داد. ایماندارانی که به دلیل گناه از ارتباط با خدا دور می‌مانند، به جای توبه و بازگشت، به دنبال ارضای خود با بازگشت به لذت‌های دنیوی خواهند بود.

پیروزی بر گناه

اعتراف، ارتباط با خدا را بازمی‌گرداند. داوود این درمان را برای احساسات آلودگی و دوری از خدا کشف کرد: «گناه خود را به تو اعتراف کردم و گناه خود را نپوشاندم. گفتم «تخلفات خود را به خداوند اعتراف خواهم کرد» – و تو گناه من را بخشیدی» (مزامیر 32:5). و یوحنا به وضوح بیان کرد که چگونه بر گناه پیروز شویم: «اگر گناهان خود را اعتراف کنیم، او امین و عادل است و گناهان ما را خواهد بخشید و ما را از هر ناراستی پاک خواهد کرد» (اول یوحنا 1:9).

همانطور که در اطاعت از خدا و کلام او عمل می‌کنیم، بر گناه پیروز خواهیم شد. «پس، خود را به خدا تسلیم کنید. در برابر ابلیس مقاومت کنید، و او از شما خواهد گریخت» (یعقوب 4:7). با تسلیم شدن به اراده خدا، قدرت الهی را به دست می‌آوریم: «من می‌توانم همه چیز را از طریق او که به من قدرت می‌دهد انجام دهم» (فیلیپیان 4:13).

پولس گفت: «خود را نسبت به گناه مرده، اما نسبت به خدا در مسیح عیسی زنده بشمارید. بنابراین، نگذارید گناه در بدن فانی شما سلطنت کند تا از خواسته‌های شیطانی آن اطاعت کنید. اعضای بدن خود را به گناه به عنوان ابزارهای شرارت تقدیم نکنید، بلکه خود را به خدا به عنوان کسانی که از مرگ به زندگی آورده شده‌اند تقدیم کنید؛ و اعضای بدن خود را به او به عنوان ابزارهای عدالت تقدیم کنید» (رومیان 6:11-13).

پیروزی بر گناه فقط در مورد کارهایی نیست که انجام نمی‌دهیم، بلکه در مورد داشتن تمایل به پیروی از خداوند و تلاش برای خشنود کردن او در تمام کارهایی است که انجام می‌دهیم. «تا زندگی‌ای شایسته خداوند داشته باشید و او را در هر جهت خشنود کنید: در هر کار نیکو ثمر آورید، در معرفت خدا رشد کنید، با تمام قدرت مطابق با عظمت پرجلال او تقویت شوید تا استقامت و صبر زیادی داشته باشید» (کولسیان 1:10-11).

پس از آنکه داوود گناهی بزرگ مرتکب شد، در مزمور 51 نمونه‌ای کامل از چگونگی اعتراف گناه و بازگشت به ارتباط خوب با خدا را به ما داد. ابتدا، او گناه خود را اعتراف کرد (1-4)، سپس درخواست پاکسازی کرد (7-9). این با درخواست از خدا برای ایجاد قلبی جدید در او دنبال شد (10). سپس از خدا خواست که روح خود را از او نگیرد، همانطور که با شائول کرده بود (11). و از خدا التماس کرد که شادی نجات او را بازگرداند (12). سرانجام، با قلبی شکسته و روحی پشیمان، به خدا بازگشت (17-19).

همانطور که یک گلوله سربی در آب فرو می‌رود، اما روی یک تکه چوب شناور می‌ماند، طبیعت گناهکار ما دائماً ما را تحت فشار قرار می‌دهد تا در گناه فرو رویم. اما همانطور که بر قدرت روح‌القدس تکیه می‌کنیم، می‌توانیم بالغ شویم و زندگی‌های پیروزمندانه و پرثمر برای خداوند داشته باشیم.