تعلل
تعلل – که به معنای به تعویق انداختن کارها است – یک شرور قدرتمند است که می‌تواند جاه‌طلبی را خنثی کند و خوشبختی را از بین ببرد. این یک قاتل است که می‌تواند کار موذیانه خود را نه تنها در حوزه فیزیکی، بلکه بسیار خطرناک‌تر، در قلمرو روحانی نیز انجام دهد.
تعلل یک عادت بد است که هیچ کس نمی‌تواند آن را بدون مجازات یا اثرات منفی نادیده بگیرد. این بخشی ذاتی از شخصیت فرد نیست و بیماری هم نیست، بلکه یک عادت بد است که باید شکسته شود. تلاش برای شکستن آن با قدرت خودمان تلاشی بیهوده است؛ تنها با اتکا به خداوند عیسی مسیح، زمانی که خود را کاملاً در دستان او قرار می‌دهیم، می‌توان آن را شکست.
تعلل چه خطر مرگباری برای کسانی که نجات نیافته‌اند و زیر صدای انجیل نشسته‌اند، دارد. تمایل طبیعی آنها، اگر اهل تعلل باشند، این است که پیشنهاد رحمت خدا را از طریق کار کفاره‌ای خداوند عیسی مسیح به زمان مناسب‌تری موکول کنند. آنها می‌گویند: «فردا»، و لحظه‌ای درنگ نمی‌کنند تا فکر کنند که فردا ممکن است هرگز نیاید. تنها زمانی که خدا می‌گوید برای آنها در دسترس است، «اکنون» – زمانی که برای نفس کشیدن لازم است. «اکنون» مطمئناً اصلاً طولانی نیست، اینطور نیست؟ فلیکس در اعمال رسولان ۲۴ نمونه‌ای کلاسیک از این نوع تعلل است. ما نمی‌خوانیم که او هرگز نجات یافته باشد. در واقع، برای کسانی که نجات نیافته‌اند، تعلل می‌تواند به معنای گذراندن ابدیت در مکانی باشد که برای شیطان و کسانی که به او خدمت می‌کنند، آماده شده است.
آیا تعلل بر فرزند خدا تأثیر می‌گذارد؟ اگر چنین است، چگونه؟ و اثرات آن تا چه حد گسترده است؟ همه ما مسیحیان تصمیماتی می‌گیریم که متأسفانه اغلب آنها را رعایت نمی‌کنیم. ما دوره‌هایی را در طول روز برای دعا، خواندن کتاب مقدس و تأمل کنار می‌گذاریم و بدون شک قصد داریم این زمان‌ها را حفظ کنیم. اما اغلب چیزی پیش می‌آید. شیطان بیکار نیست. او همیشه تلاش خواهد کرد تا شکستن قرارهای ما با خدا را برای ما آسان کند. وقتی او موفق می‌شود، خوشحال است، زیرا اغلب به این معنی است که این زمان‌ها ممکن است تقریباً متوقف شوند.
اثر این امر نه تنها توسط خود ما احساس خواهد شد، اگرچه این خود به خود جدی است، بلکه زندگی کلیسایی ما نیز آسیب خواهد دید. در زمان مناسب، به غیر از شکستن نان در روز خداوند، احتمالاً به طور منظم در جلسات کمی شرکت خواهیم کرد. البته، ما همچنان در کنفرانس‌ها و زمانی که برادران بازدیدکننده از مناطق دوردست می‌آیند، حضور خواهیم داشت. با این حال، کل کلیسا آسیب خواهد دید زیرا اهمیت شرکت در جلسات دعا، مطالعات کتاب مقدس، جلسات خدمت و جلسه انجیل نادیده گرفته می‌شود – و همچنین آماده‌سازی درس‌های مدرسه یکشنبه، اگر کسی معلم یک کلاس باشد. در اوایل زندگی مسیحی خود این چیزها را برای رفاه روحانی خود ضروری می‌دانستیم، اما اکنون دیگر آنقدر مهم به نظر نمی‌رسند.
بدتر از آن، روح‌القدس خاموش و غمگین خواهد شد، همانطور که خداوند عیسی مسیح نیز که جای ما را در جلجتا گرفت، غمگین خواهد شد. خدای پدر پرستشی را که از کسانی که دوستشان دارد و برای آنها در محبت خود پسرش را بر صلیب داد، آرزو می‌کند، دریافت نخواهد کرد. اگر در امور روحانی تعلل کنیم، زندگی ما از مشارکت محروم خواهد شد؛ ما آرامش و شادی را که خداوند ما می‌خواهد دریافت کنیم، تجربه نخواهیم کرد.
اما این نیازی به ادامه ندارد. اگر متوجه شدیم که در تعلل مقصریم، بیایید به تخت فیض نزدیک شویم. به نامی بالاتر از همه نام‌ها، نام خداوند عیسی مسیح، بیایید طلب بخشش و تجدید مشارکت کنیم. می‌توانیم مطمئن باشیم که شنیده خواهیم شد، زیرا ما یک شفیع داریم که دائماً به نفع ما شفاعت می‌کند، و او مشارکت از دست رفته ما را باز خواهد گرداند. اما، بیایید برای جستجوی روی او تعلل نکنیم!
«درباره فردا لاف نزن، زیرا نمی‌دانی یک روز چه چیزی ممکن است به بار آورد.» —امثال ۲۷:۱ NKJV
این روحیه تعلل چقدر رایج است! ما به راحتی آنچه را که باید اکنون انجام شود نادیده می‌گیریم و به خودمان یا دیگران اطمینان می‌دهیم که آن را بدون شکست در آینده انجام خواهیم داد. اما فردا می‌آید و می‌رود، و هنوز انجام نشده است. انرژی صادقانه ایمان لازم است تا ما را به پا کند، تا آنچه را که باید انجام شود، اکنون انجام دهیم. فقط حال مال ماست. بیایید تا زمانی که وقت داریم عمل کنیم. مطمئناً می‌دانیم که این در مورد نجات روح از اهمیت بالایی برخوردار است. در تعداد زیادی از موارد، آنقدر به تعویق می‌افتد تا در پیری فرد فراتر از نگرانی سخت شود. اگر فقط یک روز را نادیده بگیریم، چگونه می‌توانیم بدانیم چه چیزی ممکن است رخ دهد تا مورد ما ناامیدکننده شود؟ بیایید در حرم قلب خود حکومت کنیم. — ال. ام. گرانت (اقتباس از پیام پایانی حکمت)
