«و پطرس در جواب او گفت: «خداوندا، اگر تو هستی، به من فرمان بده که بر آب‌ها نزد تو بیایم.» و او گفت: «بیا.» و پطرس از کشتی پایین آمد و بر آب‌ها راه رفت تا نزد عیسی برود.» (متی ۱۴:۲۸-۲۹)
دعا ما را از ناامیدی حفظ می‌کند و در عین حال به ما کمک می‌کند تا بر شرایطی که احتمالاً ما را افسرده می‌کنند غلبه کنیم (نگاه کنید به فیلیپیان ۱:۱۹). این همان چیزی است که پطرس نیز تجربه کرد، هنگامی که در دریاچه طوفانی، آرزو داشت که بسیار نزدیک به خداوندش باشد (متی ۱۴:۲۸). چه دعای شجاعانه‌ای این مرد در این شرایط کرد! او آماده بود تا امنیت انسانی را رها کند تا به خداوندش نزدیک‌تر شود - تا با او باشد. اما برای این کار پطرس به یک دستورالعمل واضح از او نیاز داشت.
از طریق دعا می‌توانیم شجاعت رها کردن و برداشتن گام‌های ایمان را به دست آوریم. خداوند چقدر باید خوشحال بوده باشد که کسی را می‌دید که با تمام وجود به او اعتماد کرده و آرزو داشت که بر آب‌ها نزد او بیاید! تنها زمانی که پطرس واقعاً قدم بر آب گذاشت، تجربه کرد که خداوند او را حمل می‌کند - تجربه‌ای که اگر در قایق می‌ماند، هرگز آن را نداشت، و مطمئناً تمام عمرش آن را فراموش نمی‌کرد.
گاهی اوقات ما از قرار گرفتن در موقعیتی که کاملاً به خدا وابسته هستیم می‌ترسیم، زیرا می‌ترسیم که در نقطه‌ای ایمانمان از بین برود و مثلاً در مقابل دیگران آبرویمان را از دست بدهیم. چقدر سریع اتفاق می‌افتد که کسی را بی‌پروا یا بی‌مسئولیت می‌نامند، فقط به این دلیل که با اعتماد به خدا، کاری غیرعادی انجام می‌دهد، کاری که دیگران ممکن است به سادگی شجاعت انجام آن را نداشته باشند!
هنگامی که او بر آب بود، پطرس در واقع در یک نقطه شروع به شک کرد. ناگهان تمام چیزی که می‌دید باد شدید و امواج در مقابلش بود. او تماس چشمی با استادش را از دست داد و به آرامی شروع به غرق شدن کرد - با این حال هنوز زمان کافی برای درخواست کمک از خداوند را داشت. به دعای کوتاه «خداوندا، مرا نجات بده»، دست پسر خدا بلافاصله آنجا بود تا او را از آب بیرون بکشد. همانطور که اشعیا در زمینه‌ای دیگر می‌نویسد: «ببینید، دست یهوه کوتاه نیست که نتواند نجات دهد» (اشعیا ۵۹:۱).
خداوند کسانی را که به او اعتماد می‌کنند، غرق نمی‌کند. او پطرس را به خاطر شجاعتش در بیرون آمدن از کشتی سرزنش نکرد. نه، در عوض او را به خاطر ایمان کمش سرزنش کرد. آیا شما نیز آرزو می‌کنید که اعتماد به نفس لازم برای دعایی مانند دعای پطرس را داشته باشید، یا او را از قایق مورد انتقاد قرار می‌دادید وقتی ناگهان شروع به غرق شدن کرد؟ اجازه ندهید دیگران را به خاطر گام‌های ایمانی که ممکن است ما به سادگی شجاعت آن را نداشته باشیم، مورد انتقاد قرار دهیم. پولس می‌نویسد:
«تو کیستی که خادم دیگری را داوری می‌کنی؟ او به ارباب خود می‌ایستد یا می‌افتد. و او ایستاده خواهد شد؛ زیرا خداوند قادر است او را ایستاده کند.» (رومیان ۱۴:۴).
آیا آرزو دارید که خداوند خود را از طریق تجربیات عملی ایمان بهتر بشناسید؟ آیا آماده‌اید، اگر او بخواهد، محیط آشنای خود را ترک کنید و به «آب‌های ناشناخته» بروید، جایی که کاملاً به او وابسته هستید؟ چه چیزی شما را از پرسیدن از او باز می‌دارد که آیا این همان چیزی است که او می‌خواهد شما انجام دهید؟ ما اغلب تجربیات ایمانی واقعی کمی داریم، زیرا به ندرت از خداوند می‌خواهیم که به ما یک مأموریت خاص از این نوع بدهد!″
