قوانین لباس پوشیدن در عهد عتیق
ما این سوالات را به ترتیبی که داده شده‌اند، بررسی نخواهیم کرد. در واقع، وقتی به اصول الهی که بر این قوانین حاکم است نگاه می‌کنیم، سوالات به پس‌زمینه محو می‌شوند.
اول از همه، ۲ تیموتائوس ۳:۱۶-۱۷ (NKJV) به ما می‌گوید: «تمام کتب مقدس الهام خداست و برای تعلیم، برای توبیخ، برای اصلاح، برای تربیت در عدالت سودمند است، تا مرد خدا کامل و برای هر کار نیکو کاملاً مجهز باشد.» هنگامی که پولس رسول این نامه را به تیموتائوس نوشت، مردم تمام عهد عتیق را داشتند. تنها بخشی از عهد جدید نوشته شده بود، و این به صورت نامه‌ها و برخی کتاب‌های منفرد بود. چاپ هنوز اختراع نشده بود، بنابراین اینها با دست کپی می‌شدند. تعداد بسیار کمی از مسیحیان بیش از بخش کوچکی از آنچه ما اکنون عهد جدید می‌نامیم، داشتند. آنچه داشتند، آن را گرامی می‌داشتند.
بیایید با دقت به یاد داشته باشیم که روح‌القدس موسی را الهام بخشید تا کتاب تثنیه را بنویسد (به جز احتمالاً فصل ۳۴ که به نظر می‌رسد توسط شخص دیگری نوشته شده است). این کتاب بخشی از کلام مقدس خداست، و خدا پشت کلام خود ایستاده است. خداوند عیسی فرمود: «گمان نکنید که من آمده‌ام تا شریعت یا انبیا را از بین ببرم. من نیامده‌ام تا از بین ببرم بلکه تا کامل کنم. زیرا به یقین به شما می‌گویم، تا آسمان و زمین از بین نرود، یک نقطه یا یک حرف از شریعت به هیچ وجه از بین نخواهد رفت تا همه چیز کامل شود» (متی ۵:۱۷-۱۸).
خداوند شریعت را به قوم زمینی خود اسرائیل داد، و آنها گفتند: «هر آنچه خداوند فرموده است، انجام خواهیم داد» (خروج ۱۹:۸). با این حال، آنها در انجام آنچه با عجله وعده داده بودند، به طرز فجیعی شکست خوردند و گناهان خود را با به صلیب کشیدن پسر خدا، خداوند عیسی مسیح، به اوج رساندند. ما مسیحیان تحت شریعت نیستیم زیرا مسیح مرده، از مردگان برخاسته، به آسمان صعود کرده و روح‌القدس را فرستاده تا در ما ساکن شود، ما را تعلیم دهد و ما را به تمام حقیقت هدایت کند. خود مسیح باید الگویی باشد که ما از آن پیروی می‌کنیم. برخی از ایمانداران یهودی می‌خواستند نوکیشان غیریهودی را ختنه کنند و شریعت را نگه دارند، اما روح‌القدس در اعمال رسولان ۱۵ روشن ساخت که مطلقاً هیچ چیز نباید به کاری که مسیح به پایان رساند، اضافه شود. رساله به غلاطیان برای مبارزه با این ایده اشتباه نوشته شد.
حتی آن بخش‌هایی از کلام خدا که مستقیماً به ما مسیحیان مربوط نمی‌شود، جایگاه خود را در کتاب مقدس دارند. ما از آنها بیش از تاریخ باستان می‌آموزیم؛ ما کشف می‌کنیم که خدا در مورد بسیاری از مسائل مهم چه احساسی دارد. یک چیزی که در اولین فصل پیدایش می‌بینیم این است که خدا خدایی کاملاً دانا و منظم است که از مخلوط‌ها متنفر است. او نور را از تاریکی، آب‌های بالا را از آب‌های زیر، خشکی را از دریاها جدا کرد. خدا گیاهان و درختان میوه و انواع مختلف موجودات زنده را بر حسب نوع خود آفرید، و انسان را، نر و ماده، خلق کرد.
او دلایل خود را برای این جدایی‌ها دارد. به عنوان مثال، در افسسیان ۵:۲۲-۳۳ او واقعیت نر و ماده بودن انسان را ارائه داد. او همچنین نشان داد که اوست که این دو را در ازدواج به هم می‌آورد، هر یک نقش متمایز خود را دارند در حالی که مکمل یکدیگر به عنوان نمادی از مسیح و کلیسا هستند. سایر کتب مقدس این رابطه شگفت‌انگیز را بیشتر نشان می‌دهند.
او همیشه دلایل خود را برای دستورات یا رهنمودهایی که می‌دهد، بیان نمی‌کند. با این حال، گاهی اوقات این کار را می‌کند. یک مطالعه دقیق از تثنیه ۴ روشن می‌سازد که شریعت برای اسرائیل داده شد و آنها را از سایر ملت‌های روی زمین متمایز می‌کرد. حزقیال ۴۴:۱۸ در مورد دستور اسرائیل برای نپوشیدن لباس‌های مخلوط از پشم و کتان، روشنگری می‌کند. در مورد معبدی که در هزاره ساخته خواهد شد و خدمت کاهنان در آن زمان، خدا فرمود که لباس آنها هنگام خدمت به او باید از کتان باشد: «آنها نباید چیزی بپوشند که باعث عرق شود.» در پیدایش ۳:۱۹، به عنوان بخشی از نتیجه نافرمانی عمدی آدم از تنها دستوری که خدا به او داده بود، به او گفته شد: «با عرق پیشانی‌ات نان خواهی خورد تا به خاک بازگردی.» خدمت یک کاهن قرار بود یک امتیاز شاد باشد، نه یک کار طاقت‌فرسا و عرق‌زا.
خداوند مردان و زنان را متفاوت آفرید، هر یک نقش خدادادی خود را دارند اما به یکدیگر نیاز دارند و به یکدیگر وابسته هستند. در بخش مربوط به سرپرستی در ۱ قرنتیان ۱۱، که همچنین دستورالعمل‌های خدا را برای مو و پوشش سر مردان و زنان مسیحی به ما می‌دهد، می‌خوانیم: «با این حال، نه مرد مستقل از زن است، و نه زن مستقل از مرد، در خداوند. زیرا همانطور که زن از مرد آمد، همچنین مرد نیز از طریق زن می‌آید؛ اما همه چیز از خداست» (آیات ۱۱-۱۲). در جای دیگر، از آنجا که همانطور که قبلاً اشاره کردیم زنان نمادی از کلیسا و مردان نمادی از مسیح هستند، زنان تشویق می‌شوند که با فروتنی لباس بپوشند و خود را با جواهرات گران‌قیمت به رخ نکشند (۱ تیموتائوس ۲:۹-۱۵؛ ۱ پطرس ۳:۱-۶). مسیح کسی است که باید نمایش داده شود، و کلیسا باید مطیع او باشد. به همین ترتیب، خورشید با شکوه و درخشش خیره‌کننده می‌تابد، در حالی که درخشش ماه بازتاب ملایم درخشش خورشید است و به ویژه در شب که حضور خورشید برای چشمان ما قابل مشاهده نیست، دیده می‌شود.
در دادن قوانین به اسرائیل، خداوند شرایط زندگی آنها را در نظر گرفت. به عنوان مثال، در خروج ۳۵:۳ خداوند اسرائیلیان را از روشن کردن آتش در خانه‌هایشان در روز سبت منع کرد. در اعداد ۱۵:۳۲-۳۶ به ما گفته شده است که مردی در روز سبت در حال جمع‌آوری چوب بود، ظاهراً برای روشن کردن آتش. خداوند دستور داد که این مرد توسط تمام جماعت اسرائیل سنگسار شود. خداوند قوم خود را از بیابان به سرزمینی می‌برد که به ندرت برف یا هوای بسیار سرد دارد. اگر او سیبری یا آلاسکا را به عنوان سرزمین مادری به آنها داده بود، چنین دستوری یک سختی واقعی بود.
هیچ جا خدا لباس مردانه را در مقابل لباس زنانه تعریف نمی‌کند. تفاوت در آب و هوا و فعالیت‌ها هنگام انتخاب لباس در نظر گرفته می‌شود. لباس‌های ما نشان می‌دهد که چگونه خود را به دیگران معرفی می‌کنیم، و آنها نوعی از این در کتاب مقدس هستند. قوم زمینی خدا باید تفاوت بین مرد و زن را حفظ می‌کردند. قوم آسمانی خدا – مسیحیان – باید توجه داشته باشند. خدا از لباس‌های بدون جنسیت – تلاش طراحان مد برای از بین بردن این تفاوت بین جنسیت‌ها – متنفر است. و به عنوان کسانی که در دنیا غریب و مسافر هستند (به عبرانیان ۱۱:۱۳؛ ۱ پطرس ۲:۱۱ مراجعه کنید)، ما نباید به دنبال جلب توجه به خود باشیم. در عوض، ما باید مردم را به سوی خداوند خود هدایت کنیم.
خداوند در کلام خود به وضوح علیه همجنس‌گرایی و تمام سوءاستفاده‌های جنسی انسانی که در زمان‌های کتاب مقدس در میان مردم بت‌پرست رایج بود، سخن گفت. اینها امروزه در بسیاری از کشورها به عنوان سبک‌های زندگی جایگزین ترویج و حتی از نظر قانونی محافظت می‌شوند. «زنا» و «گناه» کلماتی هستند که امروزه به ندرت شنیده می‌شوند. استانداردهای انسان به سرعت تغییر می‌کنند، معمولاً به سمت بدتر. خدا تغییر نمی‌کند و استانداردهای او تغییر نمی‌کنند یا خود را با شرارت فزاینده و آشکار انسان وفق نمی‌دهند. و در حالی که ما ایمانداران در دنیا زندگی می‌کنیم، از دنیا نیستیم (یوحنا ۱۷:۱۱،۱۴). ما منتظر هستیم، یا حداقل باید منتظر باشیم، تا خداوند عیسی بیاید و ما را به سوی خود، از این دنیای شرور کنونی، ببرد. این «امید مبارک» ماست، که پس از یک دوره هفت ساله سختی، با «ظهور پرجلال خدای بزرگ و نجات‌دهنده ما عیسی مسیح» (تیطس ۲:۱۳) دنبال خواهد شد. او داوری عادلانه را اجرا خواهد کرد و سپس در عدالت در اینجا حکومت خواهد کرد، جایی که او به صلیب کشیده شد و هنوز رد می‌شود. خداوند عیسی، بیا!
قوانین لباس پوشیدن در عهد عتیق (ادامه)
تثنیه به معنای «شریعت دوم» است. پیش‌زمینه تاریخی کل کتاب در آیات آغازین آن بیان شده است. آیه ۱ از فصل ۱ به ما مکانی را می‌گوید که موسی کلمات این کتاب را به مردم اسرائیل گفت. این در سمت بیابان سرزمین کنعان بود، زیرا مردم تا یوشع ۳-۴ از رود اردن عبور نکردند و وارد سرزمین موعود نشدند. تثنیه در اولین روز ماه یازدهم سال چهلم پس از خروج مردم اسرائیل از مصر داده شد (تثنیه ۱:۳). آنها در شب عید فصح – بسیار زود در پانزدهمین روز ماه اول (به خروج ۱۲ مراجعه کنید) بهار – مصر را ترک کرده بودند. بنابراین، کتاب تثنیه تقریباً در اواخر فوریه یا اوایل مارس سال چهلم پس از خروج از مصر طبق روش ما برای تاریخ‌گذاری زمان، تاریخ‌گذاری شده است. آب و هوای آن بخش از جهان با آب و هوای کارولینای جنوبی در ایالات متحده آمریکا، که معتدل است، مقایسه شده است.
خداوند به موسی گفته بود که او با قوم خود وارد سرزمین نخواهد شد (تثنیه ۴:۲۱). بنابراین در اینجا، به قومی که آماده عبور از رود اردن و شروع به فتح سرزمینی بودند که خدا به آنها می‌داد، موسی قوانین خدا را که به آنها داده بود مرور کرد و آنها را به اطاعت از او ترغیب کرد، و در مورد عواقب نافرمانی هشدار داد. در میان این قوانین، این ممنوعیت پوشیدن لباس جنس مخالف است. یکی از مفسران اشاره کرده است که بت‌پرستی مردم بت‌پرست کنعان با بی‌اخلاقی در هم تنیده بود، و این احتمالاً ریشه این ممنوعیت است.
ازدواج انسانی در افسسیان ۵:۲۲-۳۳ به عنوان نمادی از اتحاد مسیح و کلیسا اعلام شده است. ایده آل خدا در ازدواج این است که یک شوهر (مرد) یک همسر (زن) داشته باشد. رابطه جنسی قبل از ازدواج (که خدا آن را «زنا» می‌نامد)، لباس‌های بدون جنسیت، ازدواج همجنس‌گرایان، همجنس‌گرایی، مبدل‌پوشی و هر گونه رابطه جنسی دیگر خارج از نهاد الهی ازدواج، همگی مخالف اراده خدا برای بشریت هستند. خدا این را در شریعتی که به قوم زمینی خود، اسرائیل، داد، روشن می‌سازد. او هر گونه چنین رابطه‌ای را «گناه» می‌نامد، بدون هیچ ابهامی.
لباس ما نحوه ارائه خودمان است به دیگران. از این رو، لباس‌هایی که تفاوت بین جنسیت‌ها را مبهم می‌کردند، توسط خدا ممنوع شده بودند. این کار به دلیل شرایط آب و هوایی انجام نشد؛ بلکه مسئله قداست خدا در تضاد با انحطاط، یا انحراف، بت‌پرستی ملت‌ها بود. بسیاری از کشورها امروزه آنچه را که خدا «گناه» می‌نامد، قانونی و از نظر سیاسی صحیح کرده‌اند. در برخی کشورها، کسی که با خدا علیه این انواع مختلف گناه موضع می‌گیرد، مشمول مجازات‌های قانونی می‌شود.
در مورد نوع خاصی از لباس برای ایمانداران برای پوشیدن در عبادت امروز، خدا هیچ الزامی ندارد، بنابراین ما نیز نباید هیچ الزامی داشته باشیم. اسرائیل قوم زمینی خدا بود. این ملت به طور جدی وعده داده بود که هر آنچه خداوند فرمان دهد، انجام خواهد داد. خدا آنها را به وعده خود پایبند نگه داشت. عبادت آنها به هر طریق به حواس متوسل می‌شد: قربانی‌های قابل مشاهده، موسیقی سازی و همچنین آوازی که توسط گروه‌های کر آموزش‌دیده مردان خوانده می‌شد، یک کاهنی موروثی خاص که از هارون و دستیاران لاوی تبار می‌برد، لباس‌های خاص برای کاهنان، بخور خوشبو و روغن مسح، یک ساختمان چشمگیر و باشکوه برای عبادت.
مسیحیت واقعی کتاب مقدس هیچ یک از اینها را الزامی نمی‌کند. مسیح، سر ما در آسمان، مرکزی است که ما باید در اطراف او جمع شویم. جایی که «دو یا سه نفر به نام او جمع شوند»، او وعده می‌دهد که در میان آنها خواهد بود (متی ۱۸:۲۰). یعقوب ۲:۱-۴ نشان می‌دهد که افراد ثروتمند با لباس‌های فاخر و افراد فقیر با لباس‌های کاملاً متضاد در جلسات آنها با هم یافت می‌شدند. خدا هیچ تبعیضی قائل نیست. او ما را همانطور که هستیم می‌پذیرد.
اگر با لباس‌های تمیز به حضور او بیاییم، این کار را برای نشان دادن احترام به او انجام می‌دهیم، اما از نظر ظاهری نیازی نیست که مسیحیان هنگام عبادت ظاهری یکنواخت داشته باشند. زنان در ۱ تیموتائوس ۲:۹ و ۱ پطرس ۳:۳-۴ تشویق می‌شوند که خود را با فروتنی بیارایند، اما این برای زندگی روزمره است؛ هیچ دستورالعمل خاصی برای مسیحیان در مورد نحوه لباس پوشیدن برای عبادت داده نشده است. مردان مجبور نیستند پیراهن سفید و کت و شلوار و کراوات بپوشند، همانطور که برخی در مواقعی سعی کرده‌اند الزام کنند. هیچ اشکالی ندارد که مسیحیان لباس‌های مشابه بپوشند، تا زمانی که این چیزی اجباری یا مورد انتظار از آنها نباشد. برای برخی از افراد گروه که نوع خاصی از لباس را برای متمایز کردن خود از دیگران بپوشند، گویی که آنها مقدس‌تر یا مهم‌تر هستند، همانطور که کاهنان در عهد عتیق طبق شریعت ملزم به پوشیدن آن هنگام انجام وظیفه بودند، اشتباه است. «یک معلم شما مسیح است، و شما همه برادران هستید» (متی ۲۳:۸).
