خوراک آسمانی
هنگامی که اسرائیل مصر را ترک کرد، قرار بود که این قوم اندکی پس از آن وارد کنعان شوند. اما بی‌اعتقادی در میان بنی‌اسرائیل حاکم شد، وقتی که آن‌ها قدرت کنعانیان را دیدند. خداوند در خشم خود، مردم را به بیابان راند تا آن نسل بمیرد؛ زیرا چگونه صندوق عهد می‌توانست در سرزمین موعود (۲ تواریخ ۶:۴۱) در میان قومی بی‌وفا، جایگاهی برای استراحت پیدا کند؟ خداوند فرمود: «من در خشم خود سوگند خوردم که آن‌ها وارد آرامش من نخواهند شد» (عبرانیان ۳:۱۱ KJV).
نان فراوان در بیابان (متی ۱۵:۳۳)
اقامت طولانی اسرائیل مشکل عظیمی ایجاد کرد: چگونه میلیون‌ها نفر را در بیابان تغذیه کنیم؟ پس از تنها سه روز ورود به بیابان شور، آن‌ها زیر آسمان‌های گرم و بی‌باران بسیار تشنه بودند و آبی نیافته بودند. و «هنگامی که به ماره رسیدند، نتوانستند از آب‌های ماره بنوشند، زیرا تلخ بودند» (خروج ۱۵:۲۳). با این حال، او که آب را به شراب تبدیل می‌کرد، آب‌ها را شیرین ساخت، هنگامی که به فرمان او، موسی درختی را به آب‌ها انداخت. سپس خداوند قوم خود را به «ایلیم، جایی که دوازده چشمه آب و هفتاد درخت خرما بود؛ و آن‌ها در آنجا کنار آب‌ها اردو زدند» (خروج ۱۵:۲۷) هدایت کرد. بنابراین مردم از طریق بیابان سین که هیچ چیز خوراکی در آن رشد نمی‌کرد، پیش رفتند.
خداوند پس از آزمایش قوم خود با تشنگی، آن‌ها را با گرسنگی نیز آزمود. آن‌ها دوباره شکست خوردند! با خشم، تمام جماعت علیه موسی و هارون برخاستند و گفتند: «شما ما را به این بیابان آورده‌اید تا تمام این جماعت را بکشید» (خروج ۱۶:۳). خداوند دوباره به موسی فرمود: «اینک، من برای شما نان از آسمان خواهم بارید؛ و مردم بیرون خواهند رفت و هر روز به مقدار معینی جمع خواهند کرد، تا آن‌ها را بیازمایم که آیا در شریعت من راه خواهند رفت یا نه» (آیه ۴). آیا او که نان حیات است نگفت «هر که نزد من آید هرگز گرسنه نخواهد شد؛ و هر که به من ایمان آورد هرگز تشنه نخواهد شد» و «اگر کسی تشنه است، نزد من آید و بنوشد» (یوحنا ۶:۳۵، ۷:۳۷)؟ اما این وقایع بیابان به طور کامل توسط مردم درک نشد.
حیات روحانی
در حالی که یهودیان با اظهارات او دست و پنجه نرم می‌کردند، پسر خدا به رنج بی‌اعتقادی آن‌ها افزود و گفت: «آمین، آمین، به شما می‌گویم، اگر گوشت پسر انسان را نخورید و خون او را ننوشید، در خود حیات ندارید» (یوحنا ۶:۵۳). خداوند عیسی از یک رویداد واحد بلعیدن روحانی سخن می‌گفت: «با یک قربانی، او کسانی را که تقدیس شده‌اند برای همیشه کامل کرده است» (عبرانیان ۱۰:۱۴). تحت شریعت موسی، مردم باید هر روز مَنّ می‌خوردند، اما کسانی که با فیض خداوند عیسی مسیح نجات یافته‌اند، هرگز دوباره برای نجات گرسنه یا تشنه نخواهند شد (یوحنا ۶:۳۵). همانطور که نیکودیموس هرگز مجبور نبود بیش از یک بار «دوباره متولد شود» (یوحنا ۳:۷)، به زن سامری نیز گفته شد: «هر که از آبی که من به او می‌دهم بنوشد، هرگز تشنه نخواهد شد، بلکه آبی که من به او می‌دهم در او چشمه‌ای از آب خواهد بود که تا حیات جاودان می‌جوشد» (یوحنا ۴:۱۴).
مرگ یک‌باره برای همیشه
این مثال‌ها تأیید می‌کنند که وقتی شاگردان در روز اول هفته برای خوردن نان و نوشیدن شراب جمع شدند، آن‌ها نجات یک‌باره برای همیشه را که هنگام اعتماد به پسر خدا دریافت کرده بودند، گرامی می‌داشتند (اعمال ۲:۴۲). در روح، پطرس قبلاً به همه کسانی که ایمان آورده بودند وعده داده بود که «هر که نام خداوند را بخواند نجات خواهد یافت» (اعمال ۲:۲۱). به غیریهودیان، همان رسول که به نجات از طریق ایمان به مسیح شهادت می‌داد، اظهار داشت: «همه انبیا به او شهادت می‌دهند که هر که به او ایمان آورد، از طریق نام او آمرزش گناهان را دریافت خواهد کرد» (اعمال ۱۰:۴۳). نجاتی جدای از ایمان به مسیح وجود ندارد. پسر خدا اعلام کرد: «آمین، آمین، به شما می‌گویم، اگر گوشت پسر انسان را نخورید و خون او را ننوشید، در خود حیات ندارید. هر که گوشت مرا بخورد و خون مرا بنوشد، حیات جاودان دارد؛ و من او را در روز آخر برخواهم خیزاند» (یوحنا ۶:۵۳-۵۴).
خوراک روحانی (۱ قرنتیان ۱۰:۴)
برخی این کلمات را به معنای واقعی خوردن بدن و نوشیدن خون مسیح (متی ۲۶:۲۶-۲۸) تعبیر می‌کنند. اما خدا، همان قانون‌گذاری که یهودیان را از نوشیدن خون منع کرده بود (لاویان ۱۷:۱۲،۱۴)، این ممنوعیت را بر مؤمنان غیریهودی نیز واجب کرد (اعمال ۱۵:۲۰،۲۹). ما همچنین درک می‌کنیم که خداوند عیسی هرگز دستوری نمی‌داد یا کاری را انجام نمی‌داد که مخالف احکام خدا باشد. به این نکته با دقت توجه کنید: به دزد توبه‌کار که به منجی ایمان آورده بود، خداوند اعلام کرد: «آمین به تو می‌گویم، امروز با من در بهشت خواهی بود» (لوقا ۲۳:۴۳). به همین ترتیب، بسیاری از مؤمنان دیگر در کتاب مقدس وجود دارند که آمرزش فوری و جاودان گناهان خود را بدون هرگز چشیدن نان و شراب «تبدیل‌شده» (نان و شراب عشای ربانی که به بدن و خون واقعی مسیح تبدیل می‌شوند) دریافت کردند (متی ۹:۲؛ مرقس ۲:۵؛ لوقا ۵:۲۰، ۷:۴۷-۴۸). این کاری نبود که گناهکاران انجام داده بودند که آن‌ها را نجات داد. خداوند خودش فرمود: «ایمان تو [به او] تو را نجات داده است» (لوقا ۱۸:۴۲؛ همچنین متی ۹:۲۲، ۱۵:۲۸؛ مرقس ۵:۳۴، ۱۰:۵۲؛ لوقا ۸:۴۸، ۱۷:۱۹ را ببینید). آنچه او برای ما بر روی صلیب انجام داد، وسیله توجیه ماست. خدا «او را که گناهی نمی‌شناخت، برای ما گناه ساخت؛ تا ما در او عدالت خدا شویم» (۲ قرنتیان ۵:۲۱؛ همچنین لوقا ۲۲:۳۷؛ رومیان ۴:۴،۹ را ببینید).
نجات یک‌باره برای همیشه
شریعت موسی با تکرار آیینی مشخص می‌شود، زیرا «شریعت هیچ چیز را کامل نکرد» (عبرانیان ۷:۱۹)، بنابراین کاهنان در وظایف روزانه خود «اغلب همان قربانی‌ها را تقدیم می‌کردند» که «هرگز نمی‌توانست گناهان را برطرف کند» (۱۰:۱۱). به همین ترتیب، مردم باید شش روز در هفته مَنّ جمع می‌کردند تا گرسنگی خود را برطرف کنند. با این حال، هنگامی که «فیض و حقیقت به وسیله عیسی مسیح آمد»، آنگاه «با یک قربانی او ... کسانی را که تقدیس شده‌اند برای همیشه کامل کرد» (یوحنا ۱:۱۷؛ عبرانیان ۱۰:۱۴). «این کار را او یک بار انجام داد، هنگامی که خود را قربانی کرد» (عبرانیان ۷:۲۷). بنابراین خدا به همه کسانی که ایمان می‌آورند وعده داده است که «گناهان و بی‌عدالتی‌های آن‌ها را دیگر به یاد نخواهم آورد»، و اظهار داشت که «جایی که آمرزش این‌ها هست، دیگر قربانی برای گناه نیست» (۱۰:۱۷-۱۸). به عبارت دیگر، کسانی که نان خدا را از طریق ایمان به عیسی مسیح چشیده‌اند، حیات جاودان را دریافت کرده‌اند. همچنین، چون آن‌ها نمی‌توانند هلاک شوند، در مسیح برای همیشه ایمن هستند. «زیرا خدا جهان را آنقدر محبت کرد که پسر یگانه خود را داد، تا هر که به او ایمان آورد هلاک نشود، بلکه حیات جاودان داشته باشد» (یوحنا ۳:۱۶؛ همچنین یوحنا ۶:۲۷، ۱۰:۲۸ را ببینید).
وفاداری: اثبات ایمان
یعقوب به ما می‌گوید که اثبات حیات جاودان، اطاعت کسانی است که ادعا می‌کنند با ایمان توجیه شده‌اند. بنابراین او می‌نویسد: «من ایمان خود را با اعمالم به تو نشان خواهم داد» (یعقوب ۲:۱۸). همچنین در عبرانیان ۱۱، روح خدا برخی از اعمال نمونه‌ای ایمان را که توسط قدما انجام شده بود و با ایمان توجیه شده بودند، فهرست می‌کند. ما درباره برخی می‌خوانیم که دچار لغزش‌های گاه به گاه شدند، اما بهبود یافتند تا خدمت خود را با وفاداری تا پایان ادامه دهند.
لاشه ها در بیابان
متأسفانه، اکثر اسرائیلیان در بیابان فرزندان ایمان نبودند. در نتیجه، پس از روزهای بسیار، آن‌ها از مَنّ متنفر شدند و گفتند: «جان ما از این نان سبک متنفر است.» به خاطر این گناه، «خداوند مارهای آتشین را در میان مردم فرستاد، و آن‌ها مردم را گزیدند؛ و بسیاری از مردم اسرائیل مردند» (اعداد ۲۱:۵-۶). با یادآوری این موضوع، خداوند فرمود: «همانطور که موسی مار را در بیابان بلند کرد، پسر انسان نیز باید بلند شود؛ تا هر که به او ایمان آورد هلاک نشود، بلکه حیات جاودان داشته باشد» (یوحنا ۳:۱۴-۱۵). آیا شما ایمان دارید؟
مَنّ در بیابان (عهد عتیق)
در معرض فساد (خروج ۱۶:۲۰) هدیه‌ای شش روز در هفته از آسمان (خروج ۱۶:۲۱-۲۲) هدیه‌ای از آسمان اول (مزامیر ۷۸:۲۳-۲۴) نانی که حیات موقت را حفظ می‌کرد (یوحنا ۶:۴۹) اشتهای جسمانی را برطرف می‌کرد (یوحنا ۶:۳۱) هدیه‌ای بی‌زحمت از خدا (خروج ۱۶:۴) از مرگ جسمانی جلوگیری می‌کرد (خروج ۱۶:۳) راه‌حلی برای مشکل غذا (تثنیه ۳۲:۱۰) راه‌حلی از ذهن خدا (خروج ۱۶:۸) بسیاری که مَنّ بیابان را چشیدند، در گناهان خود مردند (اعداد ۲۷:۳؛ عبرانیان ۳:۱۷).
مسیح، نان زنده (عهد جدید)
جاودانه و فسادناپذیر (اعمال ۲:۲۷،۳۱؛ ۱۳:۳۵) هدیه‌ای یک‌باره و جاودان از خدا (یوحنا ۶:۲۷) هدیه خدا از آسمان سوم (یوحنا ۶:۳۲) نانی که حیات جاودان می‌بخشد (یوحنا ۶:۲۷) روح مشتاق را سیراب می‌کند (مزامیر ۱۰۷:۹) هدیه رایگان حیات جاودان (یوحنا ۶:۳۲؛ افسسیان ۲:۸) ما را از مرگ دوم نجات می‌دهد (مکاشفه ۲۰:۶) راه‌حلی برای مشکل گناه (اعمال ۴:۱۲) نجات از حضور خدا (یوحنا ۶:۳۳) نجاتی یک‌باره به کسانی که نان زنده خدا را می‌چشند، اعطا می‌شود (یوحنا ۶:۳۵)
