آمدن خداوند عیسی مسیح ذهن مقدسین خدا را در طول اعصار عهد عتیق به خود مشغول کرده بود، خود خدا اولین بار این خبر را اعلام کرد، زمانی که در باغ عدن با مار در مورد نسل زن که سر او را خواهد کوبید صحبت کرد (پیدایش ۳:۱۵). در میان بسیاری از پیشگویی‌ها در مورد آمدن مسیح، یکی در ملاکی ۳ است، جایی که پس از صحبت در مورد پیام‌رسان خداوند که راه او را آماده خواهد کرد، نبی می‌نویسد:
«و خداوند، که شما او را می‌جویید، ناگهان به معبد خود خواهد آمد» (ملاکی ۳:۱).
این پیشگویی چگونه باید دل‌های باایمان و خداترس اسرائیل را در میان آزمایش‌های فراوانشان شاد و به کار واداشته باشد. معبد برای آنها مرکز الهی پرستش بود، اما اکنون به مکان امید نیز تبدیل شده بود، زیرا در آنجا بود که آنها قرار بود نجات‌دهنده مورد انتظار را هنگام آمدنش بیابند. علاوه بر این، او قرار بود ناگهان به معبد خود بیاید، به طوری که خداترسان همیشه در اوج انتظار باشند و منتظر تحقق وعده الهی باشند.
تحقق در معبد
در انجیل لوقا، هنگامی که کودک مقدس، عیسی، توسط مادرش و یوسف به معبد آورده شد، کسانی بودند که منتظر و مراقب او بودند. سیمئون پیر به راز الهی وارد شده بود، و روح‌القدس به او آشکار کرده بود که او مرگ را نخواهد دید
«قبل از اینکه مسیح خداوند را دیده باشد.» سیمئون و حنه نه تنها منتظر آمدن خداوند بودند، بلکه مراقب نیز بودند و از امتیاز بی‌نظیری برخوردار بودند که در معبد حضور داشتند تا غریبه آسمانی را خوش‌آمد بگویند. دیگرانی نیز بودند «که در اورشلیم به دنبال رستگاری بودند،» و حنه باایمان همه آنها را می‌شناخت، و به آنها «در مورد او صحبت می‌کرد.» اما امتیازی که به این دو قدیس سالخورده خدا اعطا شد، از بقیه بازماندگانی که حنه با آنها صحبت می‌کرد، فراتر بود، زیرا آنها نه تنها در اورشلیم به دنبال رستگاری بودند، بلکه در معبد منتظر بودند، زیرا در آنجا بود که مسیح موعود قرار بود بیاید.
امید مسیحی
ما به عنوان مسیحیان، منتظر نیستیم که خداوند به معبد خود بیاید، ما منتظریم که او از آسمان بیاید تا ما را برای همیشه با خود بخواند، طبق وعده خودش.
«من دوباره می‌آیم و شما را نزد خود می‌برم» (یوحنا ۱۴:۳).
ما قرار است او را در هوا ملاقات کنیم، و این امید مبارک باید انتظار دائمی هر قدیس واقعی خدا باشد. ما نه تنها کلمات خود خداوند را در یوحنا ۱۴ داریم، بلکه کلمات او را از آسمان نیز داریم،
«من به زودی می‌آیم» (مکاشفه ۲۲:۷، ۱۲، ۲۰)، و مانند سیمئون و حنه، ما باید دائماً مراقب و منتظر آمدن خداوند باشیم. برای بازماندگان قوم زمینی او، خداوند ناگهان به معبد خود آمد؛ برای کلیسا، او به زودی می‌آید؛ و بازگشت عمومی او برای اصلاح جهان و برپایی پادشاهی خود خواهد بود
«مانند برقی که می‌آید» (متی ۲۴:۲۷).
به جهان،
«روز خداوند مانند دزدی در شب می‌آید» (اول تسالونیکیان ۵:۲)،
اما مقدسین خدا در تاریکی نیستند که اینگونه غافلگیر شوند. مدعیان صرف نه منتظر و نه مراقب آمدن مسیح هستند، و کلام او به کلیسای مدعی این است،
«به یاد آور… و توبه کن. پس اگر مراقب نباشی، من مانند دزدی بر تو خواهم آمد، و تو نخواهی دانست در چه ساعتی بر تو خواهم آمد» (مکاشفه ۳:۳).
بازگشت سریع خداوند در مکاشفه ۲۲
مکاشفه ۲۲:۷ – گشایش الهی و برکت
اولین بار از سه باری که بازگشت سریع خداوند در مکاشفه ۲۲ ذکر شده است، در آیه ۷ است، که با گشایش الهی این کتاب، و با برکت کسانی که مطیع خدا هستند و در نوری که این کتاب می‌دهد راه می‌روند، مرتبط است.
مکاشفه ۲۲:۱۲ – پاداش برای وفاداری
در آیه ۱۲، وعده آمدن سریع خداوند با پاداش او برای هر انسان، مطابق با کارش، همراه است. این برای هر فرزند واقعی خدا تشویق بزرگی است. هنگامی که خداوند می‌آید، مقدسین خدا وارد برکت کامل همه آنچه خدا وعده داده است خواهند شد، و پاداش غنی برای هر کاری که با وفاداری به استاد و خداوند غایب ما انجام شده است، وجود خواهد داشت.
مکاشفه ۲۲:۲۰ – پاسخ مشتاقانه قلب
در آیه ۲۰، هیچ اشاره‌ای به برکت یا پاداش نشده است، بلکه خداوند به سادگی خود را به عنوان کسی که به زودی می‌آید معرفی می‌کند؛ و این همان چیزی است که از دل‌های کسانی که مراقب و منتظر هستند، «آمین. حتی چنین، بیا، خداوند عیسی» را تولید می‌کند. باشد که این پاسخ از هر قلب ما باشد، همانطور که به دنبال او هستیم که ندیده، دوستش داریم.
