ای فرزندان کوچک، بیایید نه با کلام یا سخن، بلکه با عمل و حقیقت محبت کنیم. — اول یوحنا ۳:۱۸ ESV
«فرزندان کوچک» در یونانی تنها یک کلمه است. یوحنا اغلب از آن برای یک درخواست لطیف از خواننده استفاده می‌کند تا نشان‌دهنده درجه‌ای از بلوغ روحانی یا جسمانی باشد. یوحنا ظاهراً متوجه شد که وقتی به ما آموزش داده می‌شود که محبت کنیم، ممکن است تمایل به محبت تنها با کلام یا سخن در ما ایجاد شود. او ما را از انجام این کار برحذر داشت.
فرمان قدیمی
فرمان قدیمی این است: «همسایه خود را مانند خودت دوست بدار» (لاویان ۱۹:۱۸). این فرمان ناقص به نظر می‌رسد زیرا ظاهراً از یک انسان به عنوان معیار استفاده می‌کند، اما کلام ادامه می‌دهد و اضافه می‌کند: «من خداوند هستم.» این اضافه کردن آن را به دومین فرمان مهم تبدیل می‌کند (مرقس ۱۲:۳۱). مهمترین فرمان این است: «خداوند خدای خود را با تمام دل و با تمام جان و با تمام ذهن و با تمام قوت خود دوست بدار» (آیه ۳۰). تنها یک انسان، خداوند ما، این کار را انجام داده است، و او می‌تواند صادقانه بگوید: «من احکام پدرم را نگاه داشته‌ام» (یوحنا ۱۵:۱۰).
فرمان جدید
خداوند عیسی به ما فرموده است: «فرمانی جدید به شما می‌دهم که یکدیگر را دوست بدارید» (یوحنا ۱۳:۳۴). در همان آیه او اضافه کرد: «همانطور که من شما را دوست داشته‌ام، شما نیز باید یکدیگر را دوست بدارید.» چقدر دشوار است که برادر یا خواهر خود را همانطور که خداوند ما را دوست دارد، دوست بداریم! محبت ما یک محبت ناقص است، و ما باید برای کامل کردن آن تلاش کنیم. «اگر یکدیگر را دوست بداریم، خدا در ما ساکن است و محبت او در ما کامل می‌شود» (اول یوحنا ۴:۱۲).
افرادی هستند که دوست داشتن آنها سخت‌تر از دیگران است و ما باید برای دوست داشتن آنها تلاش کنیم. یک برادر خداپرست در مورد برادری که چندان دوست‌داشتنی نبود، اظهار نظر کرد: «ما یاد گرفته‌ایم که او را دوست داشته باشیم.» چگونه می‌توانیم یاد بگیریم کسی را دوست داشته باشیم که چندان دوست‌داشتنی نیست؟ کتاب مقدس چه می‌گوید؟ می‌گوید: «هر آنچه راست است ... هر آنچه ستودنی است، اگر فضیلتی هست، اگر چیزی شایسته ستایش است، به این چیزها فکر کنید» (فیلیپیان ۴:۸). اگر ما برای انجام این کار با یک برادر یا خواهر تلاش کنیم، ویژگی‌هایی در آنها پیدا خواهیم کرد که می‌توانیم دوست داشته باشیم، ویژگی‌هایی که خداوند می‌تواند از آنها استفاده کند، و این کشف می‌تواند محبت را تحریک کند.
خداوند فرمود وقتی شما نسبت به یکدیگر محبت نشان می‌دهید، «همه مردم خواهند دانست که شما شاگردان من هستید» (یوحنا ۱۳:۳۵). او نمی‌گوید که مردم از دانش ما از کلام خدا، از اینکه چقدر می‌توانیم از کتاب مقدس نقل قول کنیم، یا چقدر هوشمندانه می‌توانیم خطا را رد کنیم، خواهند دانست که ما شاگردان او هستیم. ما می‌توانیم محبت الهی را تنها از طریق قدرت «روحی که او به ما داده است» (اول یوحنا ۳:۲۴) نشان دهیم. ما باید اجازه دهیم روح در ما کار کند.
مسیح محبت الهی را زمانی نشان داد که کاتبان و فریسیان را ستود و گفت: «هر آنچه به شما می‌گویند، انجام دهید و رعایت کنید» (متی ۲۳:۳). سپس، در همان آیه، به شنوندگان خود هشدار داد که مراقب باشند، زیرا کاتبان و فریسیان «آنچه را که موعظه می‌کنند، عمل نمی‌کنند.» ما همچنین محبت او را زمانی می‌بینیم که او بر وضعیت قوم خود افسوس خورد (متی ۲۳:۳۷-۳۸). آنها سنگین‌بار بودند (متی ۱۱:۲۸) و او می‌خواست بار آنها را بر دوش بکشد، اما آنها مایل نبودند.
اگر یکدیگر را دوست داشته باشیم، ما نیز می‌خواهیم به یکدیگر در تحمل بارها کمک کنیم. وقتی «بارهای یکدیگر را تحمل می‌کنیم، [ما] قانون مسیح را به این ترتیب انجام می‌دهیم» (غلاطیان ۶:۲). در «تفسیر جدید کتاب مقدس»، دونالد گاتری نوشت: «قانون مسیح در بدن مسیح عمل می‌کند، نه از طریق مجموعه‌ای از قوانین، بلکه از طریق محبتی فراگیر.»
در فیض حاکم ما از خدا متولد شده‌ایم، به رابطه با خدا آورده شده‌ایم، با محبتی که مناسب این رابطه است دوست داشته شده‌ایم، و سرانجام، در شباهت مسیح ظاهر خواهیم شد. در این میان، همانطور که در مسیح ساکن هستیم، باید با عدالت، محبت و تسلیم نفس مشخص شویم.
آسان است که ادعای محبت کنیم. اما اعمال ما نشان خواهد داد که آیا کلمات ما راست هستند یا خیر. اگر در توان ما باشد که به برادری که نیازمند می‌بینیم کمک کنیم و با این حال از انجام آن خودداری کنیم، دیده خواهد شد که ادعای محبت ما بیهوده است. این مسئله بخشش ابدی یا نجات نیست، زیرا یوحنا به کسانی می‌نوشت که بخشیده شده بودند و در رابطه فرزندان بودند. این مسئله توانایی راه رفتن در آزادی شاد با خداست. برای داشتن این اطمینان، باید طوری راه برویم که دل‌های ما ما را به خاطر کوتاهی در محبت عملی محکوم نکنند. — همیلتون اسمیت (اقتباس از «رساله‌های یوحنا»)
