سنگ‌های زنده یا کاشی‌های مرده: بنا کردن بر بنیاد مسیح

«شما نیز مانند سنگ‌های زنده، در حال بنا شدن به خانه‌ای روحانی هستید، تا کاهنانی مقدس باشید و قربانی‌های روحانی را که از طریق عیسی مسیح برای خدا مقبول است، تقدیم کنید.» اول پطرس ۲:۵ NIV

مدتی پیش به یک کنفرانس تاریخ فرهنگی دعوت شدم. روی تخته سیاه در یکی از جلسات این جمله نوشته شده بود: «ما هر کدام کاشی‌هایی در یک موزاییک ناتمام هستیم که در شن قرار گرفته و همیشه در حال تبدیل شدن به هر چیزی است که ما می‌خواهیم باشد.» رهبر بحث گفت که این استعاره تأثیر افراد را بر تکامل فرهنگ نشان می‌دهد. با بیش از ۶.۶ میلیارد نفر در جهان امروز، اگر هر یک از ما تصمیم بگیریم که موزاییک را «هر چیزی که می‌خواهیم باشد» بسازیم، آیا می‌توانید هرج و مرجی را که نتیجه خواهد شد، تصور کنید؟ وقتی شرکت‌کنندگان کنفرانس سعی کردند در مورد آنچه می‌خواستند به تصویر بکشند به توافق برسند، بحثی در گرفت و ایده تلاش برای ایجاد موزاییک به معنای واقعی کلمه از هم پاشید!

همانطور که گروه این تمرین ناامیدکننده را رها کرد، به آیه بالا فکر کردم. مسیحیان فقط کاشی‌های مسطح در یک الگوی دیوانه‌وار نیستند که هر بار که قطعه جدیدی اضافه می‌شود تغییر می‌کند. در عوض، ما «سنگ‌های زنده» هستیم که توسط خداوند در مکان‌های خاصی قرار داده می‌شویم (اعمال ۲:۴۷) تا «خانه‌ای روحانی»، «کلیسای خدای زنده» (اول تیموتائوس ۳:۱۵)، طبق نقشه منظم او بنا شود (افسسیان ۲:۱۹-۲۲). علاوه بر این، ما فقط آنجا دراز نمی‌کشیم؛ ما «کاهنانی مقدس» می‌شویم که «قربانی‌های روحانی را که از طریق عیسی مسیح برای خدا مقبول است، تقدیم می‌کنیم.» در نهایت، در استعاره موزاییک، هر شخص، خوب یا بد، کاشی‌ای است که در شن قرار گرفته است؛ اما سنگ‌های زنده خانه روحانی ما فقط کسانی هستند که مسیح را به عنوان بنیاد محکم خود می‌دانند. خود خداوند به ما می‌گوید که کسی که خانه خود را بر شن بنا می‌کند، نادان است و بنای او محکوم به فروپاشی است (متی ۷:۲۴-۲۷).

کدام یک را ترجیح می‌دهید باشید: یک کاشی مرده در یک موزاییک مسطح که در شن قرار گرفته است، یا یک سنگ زنده در یک «خانه روحانی» که بر بنیادی محکم بنا شده است؟ پاسخ شما در زندگی شما اکنون و برای ابدیت تفاوت ایجاد خواهد کرد.