ریکو عزیز،
پاسخ به سؤال اول شما بله است، این موقعیت واقعی هر ایماندار است.
اکنون برای زندگی روزانه در آن حالت، می‌خواهم توجه شما را به سه مرجع در رساله غلاطیان جلب کنم:
هماهنگی
غلاطیان ۲:۲۰. من با مسیح مصلوب شده‌ام. این مرا مراقبت می‌کند. آرزوی ایماندار نباید پیروی از قوانین و مقررات (شریعت) باشد، اگرچه شریعت به خودی خود خوب است، بلکه باید به تصویر مسیح هماهنگ شود (مسیح در من زندگی می‌کند؛ همچنین ایمان پسر خدا). خدا از دیدن اینکه مسیح در فرزندانش شکل می‌گیرد لذت می‌برد (غلاطیان ۴:۹).
توانایی
غلاطیان ۵:۲۴-۲۵. در این آیه، کسانی که از مسیح هستند، عمل مصلوب کردن جسم را انجام داده‌اند. چگونه می‌توانستند؟ ممکن است کسی بپرسد. روح خدا وارد می‌شود و توانایی غلبه بر وسوسه‌ها را می‌دهد.
پیروزی
غلاطیان ۶: ۱۴-۱۵. «که من باید افتخار کنم.» در واقع، اینها کلمات پیروزی هستند (جهان برای من مصلوب شده است). خدا را شکر که صلیب پیوندهای مرا با این دنیای شرور قطع کرده است، و اکنون من یک خلقت جدید هستم (آیه ۱۵).
ریکو، من می‌گویم که ما باید دعا کنیم تا وارد وسوسه نشویم (لوقا ۲۲:۴۶). ما باید در ارتباط دائمی با خدا بمانیم تا در خوبی هماهنگ شدن عملی با تصویر او زندگی کنیم.
در یعقوب ۱:۱۴ وسوسه‌ها به دلیل خودخواهی هستند. ایماندار باید اجازه دهد روح کمک کند (رومیان ۸:۲۶). او توانایی فرار را در مواجهه با شهوات جسم خواهد داد (دوم تیموتائوس ۲:۲۲).
در اول یوحنا ۲:۱۵،
«دنیا را دوست نداشته باشید.» این بزرگترین خطر است وقتی که محبت‌های کسی منحصراً برای مسیح تنظیم نشده باشد. وقتی محبت به مسیح سرد می‌شود، آنگاه سقوط در وسوسه و شکست خوردن بسیار آسان است (دوم تیموتائوس ۴:۱۰). باشد که خداوند قلب‌های ما را حفظ کند تا بتوانیم هر روز بیشتر او را دوست داشته باشیم و از پیروزی بر جهان لذت ببریم!
