مراقب باشید!
بسیاری از سرودهای مسیحی حاوی تشویق‌ها و یادآوری‌هایی برای ما هستند تا به عنوان ایمانداران به مسیح، زندگی مقدسی داشته باشیم. یکی از این سرودها برای کودکان چنین است:
آه، چشمان کوچک مراقب باشید چه می‌بینید، آه، چشمان کوچک مراقب باشید چه می‌بینید، زیرا پدر در بالا با محبت نگاه می‌کند، پس چشمان کوچک مراقب باشید چه می‌بینید.
اولین بند با چهار بند دیگر دنبال می‌شود: «گوش‌ها چه می‌شنوید»، «زبان چه می‌گویید»، «دست‌ها چه می‌کنید» و «پاها کجا می‌روید». با گذشت زمان، تغییرات جزئی دیگری در کلمات استفاده شده اضافه شده است، از جمله برخی بندهای اضافی مانند «آه، قلب کوچک مراقب باشید به چه کسی اعتماد می‌کنید» و «آه، ذهن کوچک مراقب باشید چه فکر می‌کنید».
تعدادی از مردم ممکن است به یاد داشته باشند که این سرود را در مدرسه یکشنبه یا در یک اردوی تابستانی کتاب مقدس خوانده‌اند. برخی ممکن است به یاد داشته باشند که تصاویری از چیزهایی مانند چشم‌ها، گوش‌ها و زبان‌ها را روی کاغذ کشیده‌اند و آنها را به نمایش گذاشته‌اند تا به گفتن هر کلمه در حین خواندن با هم کمک کنند. دیگران ممکن است با استفاده از حرکات دست همراه با کلمات در حین خواندن سرود یاد گرفته باشند. تجربه شخصی شما هر چه که باشد، همه ما می‌توانیم بگوییم که یک سرود ساده کودکان مسیحی مانند این، معنای روحانی خاصی دارد. بیایید این را با هم در نظر بگیریم همانطور که به کلمات این سرود فکر می‌کنیم.
مراقب باشید: زندگی مقدس
اولین عبارت، «آه، مراقب باشید»، برای یادآوری رفتار شخصی ما به عنوان ایمانداران است. ما به حقیقت مبارک آورده شده‌ایم که هر فرزند خدا به «تقدیس» فراخوانده شده است. این کلمه بزرگ به سادگی به معنای «پاک شدن» یا «مقدس بودن» است. ما باید زندگی خود را با چنین شخصیت مقدسی – همان شخصیت مسیح‌مانندی در قدوسیت – زندگی کنیم که جهان بی‌ایمان متوجه آن شود. آنها متوجه می‌شوند که ما دیگر یکی از آنها یا بخشی از این سیستم جهانی نیستیم، بلکه به پادشاهی پسر محبوب خدا منتقل شده‌ایم.
از جانب خدا، تقدیس در لحظه اعتماد ما به مسیح برای ما کامل شد. می‌خوانیم: «کسانی که در مسیح عیسی تقدیس شده‌اند، فراخوانده شده‌اند تا قدیس باشند» (اول قرنتیان ۱:۲ NKJV) و «شما شسته شدید، اما تقدیس شدید، اما در نام خداوند عیسی و به روح خدای ما عادل شمرده شدید» (۶:۱۱). به زمان گذشته «تقدیس شدید» در آیه دوم توجه کنید. می‌بینیم که خدا قبلاً این تقدیس را برای ما از طریق پسرش انجام داده است و جایگاه ما را مقدس می‌داند.
با این حال، از جانب ما، سؤال در مورد وضعیت روحانی عملی ما، که گاهی اوقات آن را «وضعیت ما» می‌نامیم، همچنان باقی است. تقدیس ما، به روشی عملی، هرگز تا زمانی که با خداوند باشیم، کامل نخواهد شد. این یک فرآیند بی‌پایان و مداوم در طول این زندگی است که بیشتر و بیشتر مقدس شویم – بیشتر شبیه خداوند ما. پولس رسول گفت: «نه اینکه من قبلاً به آن رسیده باشم، یا قبلاً کامل شده باشم؛ بلکه به جلو می‌روم تا آنچه را که مسیح عیسی نیز برای آن مرا به دست آورده است، به دست آورم. برادران، من خود را به دست آورده نمی‌دانم؛ اما یک کار می‌کنم، آنچه را که پشت سر است فراموش می‌کنم و به سوی آنچه در پیش است پیش می‌روم، به سوی هدف برای جایزه فراخوان بالای خدا در مسیح عیسی پیش می‌روم» (فیلیپیان ۳:۱۲-۱۴).
خداوند از کلام خود برای کمک به ما در مقدس‌تر شدن استفاده می‌کند (یوحنا ۱۷:۱۷). در اول تسالونیکیان ۴:۳-۴ به ما گفته شده است: «این اراده خداست، تقدیس شما: که از فساد جنسی دوری کنید؛ که هر یک از شما بداند چگونه ظرف خود را در تقدیس و احترام نگه دارد.» بیشتر می‌خوانیم: «اگر کسی خود را پاک کند… او ظرفی برای احترام خواهد بود، تقدیس شده و برای استاد مفید، برای هر کار نیکو آماده شده است» (دوم تیموتائوس ۲:۲۱). بنابراین می‌آموزیم که بخشی وجود دارد که خدا دارد و سپس بخشی وجود دارد که ما داریم وقتی صحبت از مقدس بودن به میان می‌آید. هر ایماندار مسئول خود است که زندگی کند و مقدس باشد، از این رو نیاز به مراقبت دارد.
«چشم‌ها چه می‌بینید»
سرود با چشمان ما و آنچه می‌بینیم آغاز می‌شود. چقدر مناسب است که ابتدا چشمان خود را در نظر بگیریم. گفته شده است که چشم پنجره روح است. این یکی از پنج حس ماست. شیطان از چشمان ما برای وسوسه ما استفاده می‌کند؛ کتاب مقدس از «شهوت چشم‌ها» صحبت می‌کند (اول یوحنا ۲:۱۶). در متی ۴:۸ می‌بینیم که شیطان خداوند عیسی را با نشان دادن «همه پادشاهی‌های جهان و جلال آنها» وسوسه کرد. با این کار، شیطان می‌خواست خداوند را با استفاده از چشمانش به گناه وسوسه کند. ما می‌دانیم که خداوند گناه نکرد، و خداوند عیسی با مقاومت در برابر شیطان و وسوسه‌هایش نشان داد که گناهی در او نیست.
پس سؤال برای ما هر روز این است که به چه چیزی نگاه می‌کنیم؟ دیدن چیزها می‌تواند یک برکت و همچنین یک مانع برای ایماندار باشد. وقتی چیزهای خوب را می‌بینیم، برکت می‌یابیم. چه برکتی برای اشعیا وقتی خداوند را دید، که او در اشعیا ۶:۱ به یاد آورد: «من خداوند را دیدم که بر تختی نشسته بود، بلند و برافراشته.» ما همچنین می‌توانیم این برکات را با ایمان ببینیم. با این حال، وقتی به چیزهای گناه آلود نگاه می‌کنیم، شروع به گناه آلود فکر کردن می‌کنیم. یعقوب ۱:۱۴ هشدار می‌دهد که هر یک از ما وقتی «توسط خواسته‌های خود کشیده و فریب داده می‌شویم» وسوسه می‌شویم. این منجر به گناه می‌شود، و سپس «گناه وقتی کامل شود، مرگ را به بار می‌آورد.»
ما می‌توانیم آنچه را که می‌بینیم کنترل کنیم! آیا به چیزهایی نگاه می‌کنیم که شهوت ما را برانگیخته و سپس می‌خواهیم گناه کنیم؟ آن نگاه اول ممکن است اجتناب‌ناپذیر بوده باشد، اما آن نگاه طولانی دوم است که ما را به دردسر می‌اندازد. آیا به چیزهایی نگاه می‌کنیم که باعث عصبانیت ما، برانگیختن نزاع یا انحراف از مسیر باریکی که خداوند برای ما دارد، می‌شود؟ متأسفانه، با اختراع شبکه جهانی وب، اینترنت و تلفن‌های هوشمند، دسترسی به چیزهای گناه آلود آسان‌تر از همیشه شده است. آیا از این فناوری برای خیر استفاده می‌کنیم یا برای برآوردن شهوت چشمانمان؟ باشد که ما مانند ایوب باشیم که گفت: «من با چشمانم عهد بسته‌ام؛ پس چرا باید به دختری نگاه کنم؟» (ایوب ۳۱:۱). این مرد راستگو که از خدا می‌ترسید سپس پرسید: «آیا او راه‌های مرا نمی‌بیند و همه قدم‌های مرا نمی‌شمارد؟» (آیه ۴). باشد که خداوند به ما کمک کند تا با آنچه چشمانمان می‌بینند مراقب باشیم!
«گوش‌ها چه می‌شنوید»
هر روز به چه چیزی گوش می‌دهیم؟ برخی چیزها را که می‌شنویم نمی‌توانیم از شنیدن آنها جلوگیری کنیم: آژیر خطر در یک ساختمان برای هشدار آتش‌سوزی، آژیر در خیابان که نشان‌دهنده حضور ماشین پلیس در منطقه است، معلمی که در مدرسه‌ای که می‌رویم درس می‌دهد، اطلاعیه‌ها در سیستم صوتی عمومی، یا یکی از اعضای خانواده که با او زندگی می‌کنیم و نظر خود را در مورد موضوعی به اشتراک می‌گذارد. همه این مثال‌ها موقعیت‌هایی هستند که ما ممکن است کنترل کمی یا هیچ کنترلی بر آنچه می‌شنویم نداشته باشیم.
با این حال، موقعیت‌های دیگری نیز وجود دارد که می‌توانیم آنچه را که می‌شنویم کنترل کنیم. آیا به موسیقی با اشعار الهام‌بخش یا کلمات نامناسب گوش می‌دهیم؟ آیا به افراد دنیوی ستیزه‌جو و سرکش گوش می‌دهیم یا به افراد خداترس که خداوند را دوست دارند؟ آیا به اخبار رادیو یا تلویزیون گوش می‌دهیم که توسط افراد بی‌ایمان کنترل می‌شود و سعی دارند درک ما را جدا از خدا تحت تأثیر قرار دهند، یا فقط برای اطلاع‌رسانی گوش می‌دهیم، با درک اینکه آنچه می‌شنویم ممکن است نادرست باشد؟ آیا به افرادی گوش می‌دهیم که فساد، سقط جنین و استفاده از مواد مخدر را تأیید می‌کنند که به ما آسیب می‌رساند یا گوش دادن به این پیام‌های گناه آلود را قطع می‌کنیم و مواجهه خود را با آنها به حداقل می‌رسانیم؟
ما مجبور نیستیم به کسانی که از گناه حمایت می‌کنند گوش دهیم (رومیان ۱:۳۲ را در نظر بگیرید). ما مجبور نیستیم به معلمان دروغین گوش دهیم. در بیشتر موارد می‌توانیم موسیقی‌ای را که می‌شنویم و آنچه را که در سایر رسانه‌ها می‌شنویم با انتخاب عاقلانه و در نظر گرفتن مسئولیت خود برای زندگی مقدس کنترل کنیم. باشد که این چیزها را در نظر بگیریم، زمان بیشتری را صرف گوش دادن به کلام خدا کنیم و زمان کمتری را با چیزهایی که به این دنیا مربوط می‌شوند بگذرانیم. همانطور که مزمور ۸۵:۸ می‌گوید: «آنچه را که خداوند خدا خواهد گفت، خواهم شنید.»
«زبان چه می‌گویید»
چگونه صحبت می‌کنیم؟ آیا از زبانی استفاده می‌کنیم که دیگران را بنا کند و بسازد؟ آیا ایمان خود را با کسانی که نیاز به شنیدن انجیل دارند به اشتراک می‌گذاریم؟ آیا با کلمات خود دیگران را تشویق یا دلسرد می‌کنیم؟ یعقوب ۳:۱-۱۲ درس‌های زیادی در مورد زبان ما می‌دهد. زبان عضو کوچکی از بدن ماست، اما می‌تواند برای خیر یا شر زیادی استفاده شود. آن را با افساری که اسب را کنترل می‌کند، سکان کوچک کشتی که کشتی بزرگ را هدایت می‌کند، و آتش کوچکی که آتش‌سوزی جنگل را شعله‌ور می‌کند مقایسه شده است (آیات ۳-۶). چقدر باید مراقب باشیم که چه می‌گوییم!
ایماندار نباید کلمات ناپاک و فاسد بگوید یا بدگویی کند (افسسیان ۴:۲۹-۳۰). ما نباید غیبت‌های بدخواهانه پخش کنیم (خروج ۲۳:۱-۲؛ اول تیموتائوس ۵:۱۳؛ اول پطرس ۲:۱). واضح است که ایماندار هرگز نباید در تعلیمات دروغین شرکت کند (تیطس ۱:۱۰-۱۱). ما نباید وعده‌هایی بدهیم که نمی‌توانیم به آنها عمل کنیم (یعقوب ۵:۱۲). تشویق‌های دیگری نیز در کتاب مقدس وجود دارد که ما را در مورد آنچه می‌گوییم هشدار می‌دهد.
کتاب مقدس همچنین ما را به روشی مثبت تشویق می‌کند که چیزهای خوبی بگوییم که ایمانداران را بنا کند و گناهکاران را از مسیر گناه آلودشان بازگرداند. به ما گفته شده است که «حقیقت را در محبت» بگوییم (افسسیان ۴:۱۵). ما تشویق می‌شویم: «سخن شما همیشه با فیض باشد، با نمک چاشنی شده، تا بدانید چگونه باید به هر کس پاسخ دهید» (کولسیان ۴:۶). نمک نه تنها طعم می‌دهد، بلکه به جلوگیری از فساد نیز کمک می‌کند. بنابراین، سخن ما باید در میان دنیایی که از نظر روحانی در حال پوسیدگی است، تأثیری پاک‌کننده بر دیگران داشته باشد. باشد که خداوند به ما کمک کند تا از صدای خود برای برکت دیگران با گفتن کلمات به موقع، خوب، ملایم، هدفمند و روحانی استفاده کنیم.
«دست‌ها چه می‌کنید»
دست‌های ما نشان‌دهنده فعالیت‌های ما هستند. بنابراین سؤالی که می‌توانیم از خود بپرسیم این است که چگونه از دست‌های خود استفاده می‌کنیم؟ ما هر روز وظایف و کارهای زیادی داریم که می‌توانیم انجام دهیم. آیا از دست‌های خود برای برکت دادن به دیگران و استفاده شدن توسط خداوند برای پیشبرد منافع او استفاده می‌کنیم؟ یا روزهای خود را هدر می‌دهیم و شاید حتی در فعالیت‌هایی شرکت می‌کنیم که خداوند را ناخشنود می‌کند؟ اینها سؤالات چالش‌برانگیزی هستند.
پولس رسول و کسانی که با او سفر می‌کردند، از دست‌های خود برای تأمین نیازهای عملی خود استفاده می‌کردند (اول قرنتیان ۴:۱۲). در اعمال رسولان ۱۸:۱-۴ به ما گفته شده است که پولس از دست‌های خود برای ساختن چادر استفاده می‌کرد و این اقلام را می‌فروخت تا به تأمین مالی خدمتش برای خداوند کمک کند. این کار با دست‌هایش بهانه‌ای برای اجتناب از موعظه نشد، بلکه به او اجازه داد تا بیشتر موعظه کند. او چادر می‌ساخت تا او و کسانی که با او بودند، بار مالی بر دوش مردمی که سعی در رساندن انجیل به آنها داشتند یا بر دوش ایماندارانی که به رشد روحانی آنها کمک می‌کردند، نباشند. با حداقل تا حدی تأمین مالی خود، آنها سعی کردند از اتهامات مبنی بر اینکه فقط حقیقت روحانی را برای دستیابی به منافع شخصی به اشتراک می‌گذاشتند، جلوگیری کنند (به تیطس ۱:۱۱؛ اول تیموتائوس ۶:۵؛ دوم پطرس ۲:۱۵ مراجعه کنید).
ما در کتاب مقدس تشویق شده‌ایم که با دست‌های خود کار کنیم. می‌خوانیم: «کسی که دزدی کرده است، دیگر دزدی نکند، بلکه با دست‌های خود کار کند و آنچه را که خوب است انجام دهد، تا چیزی برای دادن به نیازمند داشته باشد» (افسسیان ۴:۲۸). اول تسالونیکیان ۴:۱۱-۱۲ به ما می‌گوید: «آرزو کنید که زندگی آرامی داشته باشید، به کار خودتان بپردازید و با دست‌های خود کار کنید، همانطور که به شما فرمان دادیم، تا در برابر کسانی که بیرون هستند، به درستی رفتار کنید و هیچ چیز کم نداشته باشید.» در روزگاری که بسیاری از دولت‌ها به کسانی که کار نمی‌کنند اما می‌توانند کار کنند، کمک مالی می‌دهند، ایمانداران باید به خداوند اعتماد کنند و با دست‌های خود کار کنند تا برای خود و خانواده‌هایشان تأمین کنند.
همچنین، ما باید از دست‌های خود برای پیشبرد منافع خداوند استفاده کنیم. بیشتر ما می‌توانیم از یک مهارت برای برکت دادن به گروه محلی ایماندارانی که هر هفته با آنها معاشرت می‌کنیم، استفاده کنیم. می‌توانیم به تمیز کردن محل ملاقات کمک کنیم، می‌توانیم در زمان‌های استراحت بین ملاقات‌ها غذا تهیه کنیم، می‌توانیم به تعمیر و نگهداری چیزهای مختلف برای کمک به بدن مسیح با هم کمک کنیم، و به طرق بسیار دیگری می‌توانیم از دست‌های خود به عنوان یک برکت استفاده کنیم. باشد که خداوند چشمان ما را به فرصت‌های بسیاری برای خدمت به خداوند با استفاده از دست‌هایمان باز کند! دورکاس، همانطور که در اعمال رسولان ۹:۳۶-۳۹ می‌خوانیم، نمونه‌ای فوق‌العاده برای ما در این زمینه است.
«پاها کجا می‌روید»
آخرین بند از سرود اصلی ما را به پاهایمان اشاره می‌کند: کجا راه می‌رویم؟ به عنوان ایمانداران، ما در مسیری جدید هستیم. ما جاده پهنی را که به هلاکت می‌رسد ترک کرده‌ایم. اکنون در جاده باریکی سفر می‌کنیم که به زندگی ابدی می‌رسد (به متی ۷:۱۳-۱۴ مراجعه کنید). این تغییر جاده باید بر راه رفتن روزانه ما تأثیر بگذارد. افسسیان ۴:۱ به ما یادآوری می‌کند: «شایسته فراخوانی که با آن فراخوانده شده‌اید، راه بروید.» بعداً به ما گفته می‌شود: «در محبت راه بروید، همانطور که مسیح نیز ما را دوست داشت و خود را برای ما داد» (۵:۲). این واقعاً یک استاندارد بالا است!
در کتاب مقدس، زندگی مسیحی هم به عنوان یک تجربه «راه رفتن» و هم «دویدن» توصیف شده است (اول قرنتیان ۹:۲۴-۲۷؛ عبرانیان ۱۲:۱-۲ را در نظر بگیرید). در هر صورت، ما باید وفادار باشیم. زندگی گناه آلود گذشته ما دیگر نباید معیار نحوه زندگی ما باشد. ما می‌توانیم مکان‌هایی را که برای راه رفتن انتخاب می‌کنیم کنترل کنیم – در مکان‌هایی که ما را به گناه وسوسه می‌کنند یا برای رفاه روحانی ما خطرناک هستند، راه نرویم.
اینکه کجا می‌رویم، بیانی از وضعیت روحانی ماست. آیا به مکان‌های تفریحی زیاد می‌رویم؟ آیا رویدادهای ورزشی آنقدر مهم شده‌اند که جلسات برنامه‌ریزی شده در طول هفته برای دعا و مطالعه کتاب مقدس را از دست می‌دهیم – و شاید حتی جلسات روز خداوند را نیز از دست می‌دهیم؟ آیا کار ما مهم‌تر از امور خداوند و خانواده‌هایمان است؟ به صورت دوره‌ای، باید رفت و آمدهای خود را با آینه کتاب مقدس به طور کامل بررسی کنیم. ممکن است تعجب کنیم که چقدر از آنچه خداوند برای ما به عنوان ایمانداران می‌خواهد، منحرف شده‌ایم (به عبرانیان ۱۰:۲۵ مراجعه کنید).
باشد که خداوند به ما کمک کند تا از پاهای خود برای جلال او استفاده کنیم! انتخاب‌های مربوط به کجا رفتن را در نظر بگیرید و «قسمت خوب» را انتخاب کنید (لوقا ۱۰:۴۲). گاهی اوقات ما دو گزینه خوب داریم. وقتی این اتفاق می‌افتد، باید از خداوند بپرسیم: «شما می‌خواهید ما کجا باشیم؟» پاسخ او مسیر برکت است. این راهی است که می‌توانیم شایسته فراخوانی خود راه برویم. خداوند وفادار است و اگر به او تکیه کنیم، قدم‌های ما را هدایت خواهد کرد. امثال ۳:۵-۶ می‌گوید: «با تمام دل خود به خداوند توکل کن و بر فهم خود تکیه مکن؛ در همه راه‌های خود او را بشناس، و او مسیرهای تو را راست خواهد کرد.» آمین!
مراقبت محبت‌آمیز خدای پدر
آخرین قسمت این سرود ساده به ما یادآوری می‌کند: «پدر ما در بالا با محبت نگاه می‌کند.» ما هرگز نباید در محبت خدا به هر یک از فرزندانش شک کنیم. او شادی‌بخش است و می‌خواهد ما شادی او را از طریق اطاعت از کلامش تجربه کنیم. این بیان ساده همچنین ما را به یاد علم مطلق و حضور مطلق خدا می‌اندازد. او همه چیز را می‌داند و همیشه در زندگی ایماندار حضور دارد.
در مزمور ۱۳۹:۷ داوود اظهار داشت: «از روح تو کجا می‌توانم بروم؟ یا از حضور تو کجا می‌توانم فرار کنم؟» او به بررسی مکان‌های مختلفی که ممکن است به آنها فرار کند ادامه داد و نشان داد که هیچ مکانی وجود ندارد که ما بتوانیم به آنجا برویم و خدا نتواند ما را ببیند. ما نمی‌توانیم فرار کنیم یا در تاریکی پنهان شویم. خدا همه چیز را می‌داند و می‌بیند. در عبرانیان ۴:۱۳ به ما یادآوری می‌شود: «هیچ مخلوقی از دید او پنهان نیست، بلکه همه چیز در برابر چشمان او که باید به او حساب پس دهیم، عریان و آشکار است.»
این حقیقت مبارک که خدا همه چیز را می‌داند، نباید ایماندار را بترساند. بلکه باید ما را تشویق کند که با اطاعت زندگی کنیم، با دانستن اینکه خدا پدر ماست و ما را دوست دارد. چون او ما را دوست دارد، می‌خواهد ما برکت یابیم. برکت از اطاعت از کلام او به ما می‌رسد. همانطور که در زندگی روزمره خود پیش می‌رویم، باشد که مراقب باشیم به چه چیزی نگاه می‌کنیم، آنچه را که می‌شنویم فیلتر کنیم، آنچه را که می‌گوییم کنترل کنیم، دست‌های خود را به شخم بزنیم و به عقب نگاه نکنیم (لوقا ۹:۶۲). بیایید در راهی قدم برداریم که خداوند ما را خشنود می‌کند!
عیسی به مردی گفت که وقتی دست خود را به شخم شاگردی گذاشت، نباید به عقب نگاه کند، در غیر این صورت برای پادشاهی خدا شایسته نیست (لوقا ۹:۶۲). پیروان مسیح از چیزهای نیمه‌دل یا احساسات رویایی ساخته نشده‌اند. هیچ ملاحظه‌ای از خانواده یا دوستان، اگرچه خودشان قانونی هستند، نباید اجازه داده شود که آنها را از تسلیم کامل و مطلق به او منحرف کند. عبارت «برای پادشاهی شایسته نیست» به نجات اشاره نمی‌کند بلکه به خدمت اشاره دارد. اصلاً مسئله ورود به پادشاهی نیست، بلکه مسئله خدمت در پادشاهی پس از ورود به آن است. شایستگی ما برای ورود به پادشاهی در شخص و کار خداوند عیسی است. این از طریق ایمان به او مال ما می‌شود.
مسیح باید بدون رقیب در قلب سلطنت کند. همه محبت‌های دیگر و همه وفاداری‌های دیگر باید ثانویه باشند. —ویلیام مک‌دونالد، تفسیر کتاب مقدس ایماندار (اقتباس شده)
