لاویان، کتاب لاویان، نشان می‌دهد که خداوند ما از درون خیمه با قوم خود از طریق خادم خود موسی سخن می‌گوید. خدای ما در میان قوم خود است؛ این همیشه آرزوی اوست. در این کتاب او می‌گوید که قربانی‌ها چگونه باید توسط کسانی که با او رابطه دارند تقدیم شوند. به خوبی گفته شده است که یک قربانی برای خداست . قربانی باید برای او مناسب باشد؛ ممکن است برای انسان مناسب باشد یا نباشد، اما این هیچ تفاوتی نمی‌کند. قوم او باید چیزی را رها می‌کردند، و آن باید به روشی ارائه می‌شد که با دستورات او سازگار بود. در لاویان می‌خوانیم: «... و مقبول خواهد شد» (۱:۴ KJV). این کتاب قدوسیت خدا را ارائه می‌دهد. با این حال، خود تاریخ لاوی رحمت خدا را نشان می‌دهد.
اولین ذکر لاوی پس از بزرگ شدنش در رابطه با یک عمل خشونت‌آمیز است (پیدایش ۳۴). در آنجا، لاوی و برادرش شمعون ابزاری برای بی‌رحمی بودند. آنها تمام مردان شهر هامور و پسرش شکیم را کشتند. با این حال، خدای ما مهربان و بخشنده است، زیرا او بعدها نوادگان لاوی، قبیله لاوی را فراخواند تا مال او باشند و به عنوان کاهن به او خدمت کنند. درسی که باید آموخت این است که مهم نیست گذشته ما چقدر سیاه باشد، شکست در زندگی شخصی ما چقدر بزرگ باشد، خدای ما هنوز قادر است ما را برای جلال خود استفاده کند! وقتی خدا تصمیم می‌گیرد شما را برای خود استفاده کند، آنگاه، درست مانند مورد لاوی، او بیش از آن قادر است که این کار را انجام دهد. آیا به یاد داریم که موسی به اشتباه یک مصری را کشت و او را در شن پنهان کرد (خروج ۲:۱۲)؟ یا اعمال پادشاه داوود را در مورد همسر اوریای حتی (۲ سموئیل ۱۱) در نظر بگیرید. داوود بهای سنگینی برای گناهانش پرداخت، اما در نهایت خدا او را برای نوشتن بیش از ۷۰ مزمور استفاده کرد، و خداوند هنوز به او کمک کرد تا با دشمنان اسرائیل بجنگد.
ممکن است تعجب کنیم که چرا این کتاب لاویان، که قربانی‌های یهوه را مشخص می‌کند، در لاویان ۱۱ فهرست حیوانات پاک و ناپاک را ارائه می‌دهد؟ در چند آیه اول آن فصل ما حیواناتی را داریم که نشخوار می‌کنند و برخی که سم شکافته دارند. سوال دوم ممکن است این باشد: «خدای قدوس ما چه هدفی در طبقه‌بندی حیوانات بر اساس فرآیند گوارش و پاهایشان داشت؟» به عنوان شاگردان خداوند و نجات‌دهنده ما، پاسخ این دو سوال باید از نظر اخلاقی به ما در مورد رفتار صحیح در نظر خدا سخن بگوید. برای وضوح، ما باید با در نظر گرفتن فصل‌های قبلی، زمینه را درک کنیم.
پایان بزرگ
در پایان لاویان ۹ ما چیزی را داریم که ممکن است «پایان بزرگ» نامیده شود. در کتب مقدس که به این فصل منجر می‌شود، خدای ما دستورالعمل‌های نسبتاً مفصلی در مورد چگونگی ارائه چیزها توسط کاهن و گناهکار داده بود. این دستورالعمل‌ها در پایان لاویان ۹ با رویدادهایی که چشمگیر بودند به پایان رسید. مردم از خود تجربه و دیدن آنچه در حال وقوع بود به رو افتادند. اکنون این به عهده انسان بود که آنچه را که مشخص شده بود به طور مداوم انجام دهد. انسان چگونه با آنچه به او داده شده بود برخورد می‌کرد؟ برای پاسخ، ما باید درک روشنی از منشأ و ادامه آتش برای قربانگاه به دست آوریم.
آتش برای قربانگاه
همانطور که در آیه ۲۴ ثبت شده است، خدا – نه انسان – آن آتش را آغاز کرد! همچنین، طبق لاویان ۶:۱۳، آتش بر قربانگاه هرگز نباید خاموش می‌شد. خدا آن را آغاز کرد، و کاهنان باید اطمینان حاصل می‌کردند که آن به طور مداوم می‌سوخت. آیا این نمی‌گوید که داوری که بر مسیح افتاد تنها می‌توانست از خدا باشد؟ ما بینش‌هایی در این مورد از اشعیا نبی می‌یابیم: «ما او را مجروح، مضروب خدا، و مبتلا می‌دانستیم» (۵۳:۴). اشعیا آشکار کرد که یهودیان فکر می‌کردند خداوند عیسی شخص بدی است به دلیل اتفاقات وحشتناکی که برای او افتاد. با این حال، اشعیا ادامه داد، «اما او برای تجاوزات ما مجروح شد، او برای گناهان ما کوبیده شد» (آیه ۵). این همه کار خدا بود، و او آن را برای رفاه ما انجام داد.
نوبت انسان
لاویان ۹ با افتادن مردم به رو و دستورالعمل‌های مربوط به قربانی‌ها به وضوح در برابر آنها به پایان می‌رسد. آتش آغاز شده بود، و اکنون این به عهده انسان بود که با آنچه به او داده شده بود ادامه دهد. افسوس، انسان در مسئولیت خود شکست خورد – و این کار را خیلی سریع انجام داد. پسران هارون، ناداب و ابیهو، آتش خود را آوردند، که «آتش غریب» نامیده شد (۱۰:۱)، و آنچه را که خدا مقرر کرده بود نادیده گرفتند. این دو توسط یهوه کشته شدند، و هارون دو فرزند خود را در یک لحظه از دست داد. بعدها، وقتی موسی در مورد قربانی گناه سخن می‌گفت، هارون گفت، «... و چنین چیزهایی برای من اتفاق افتاده است» (آیه ۱۹). می‌توان غم و اندوهی را که او تجربه می‌کرد احساس کرد. باید توجه داشته باشیم که ناداب و ابیهو احتمالاً در زمان گناه کردن به این شیوه جدی در حال نوشیدن و احتمالاً مست بودند (به آیه ۹ مراجعه کنید). چه هشداری برای ما!
درس اخلاقی لاویان ۱۰ زمانی داده می‌شود که موسی با هارون سخن گفت: «این همان چیزی است که خداوند فرمود، گفت: من در کسانی که به من نزدیک می‌شوند تقدیس خواهم شد، و در برابر همه مردم جلال خواهم یافت» (آیه ۳). همه مسیحیان به عنوان کاهن دیده می‌شوند، و به این ترتیب ما فراخوانده شده‌ایم که با چیزهای گرانبهای مسیح برخورد کنیم. این فصل باید ما را به یاد قدوسیت خدا بیندازد، که هرگز نباید از ذهن ما دور باشد.
انواع حیوانات
اکنون به لاویان ۱۱ می‌رسیم که خداوند با هارون و موسی در مورد آنچه قوم او باید می‌خوردند و نمی‌خوردند سخن گفت. برای ذهن مسیحی باید عجیب به نظر برسد که آنچه را که ممکن است خورده شود محدود کند (اعمال ۱۰:۱۰-۱۵ را در نظر بگیرید). آیا کنترل آنچه مردم می‌خورند واقعاً نحوه عمل آنها را تغییر می‌دهد؟ با این حال، هنگامی که ما آموزش غالب عهد عتیق را درک می‌کنیم، به وضوح می‌فهمیم که وضع قوانین بر قلب تجدید نشده انسان کار نمی‌کند. چقدر فوق‌العاده مهم است که این حقیقت را درک کنیم که قانونی که توسط موسی داده شد هیچ کاری برای بهبود رفتار انسان انجام نداد. خدای ما در حکمت خود عهد عتیق نسبتاً بزرگ را نوشت تا این موضوع بزرگ را بارها و بارها نشان دهد. او وقت خود را صرف کرد تا آشکار کند که فیض تنها راهی است که انسان می‌تواند به خدا نزدیک شود. تعیین، یا تثبیت، آنچه اسرائیلیان می‌خوردند، آنها را بیشتر از بقیه قانون بهبود نبخشید. به یاد داشته باشید، هدف ما کسب آموزش اخلاقی این چیزهاست.
برای یک ایماندار عهد جدید، درس مهمی که از لاویان ۱۱ بیرون می‌آید مربوط به نحوه برخورد ما با چیزهای مسیح است. دو پسر هارون به دلیل بی‌توجهی به قدوسیت خدا با جان خود پرداختند. اگر ما درس معنوی مرکزی این فصل را درک کنیم، درس‌هایی را خواهیم یافت که ما را با افکار خدا هماهنگ نگه می‌دارد و از اعمال جسمانی دور می‌کند.
سم‌های شکافته و نشخوار کردن
برخی حیوانات سم‌های شکافته یا سم‌های تقسیم شده دارند. اینها حیواناتی هستند که از جهان جدا دیده می‌شوند. سم شکافته آنها برای ما نشان می‌دهد که راه رفتن آنها به وضوح آنچه را که از خداست و آنچه را که از جهان است جدا می‌کند. ما ممکن است به ضرورت در جهان باشیم، اما سم‌های شکافته ما دیدگاه ما را نسبت به جهان تحت داوری خدا و نیازمند رحمت او نگه می‌دارد. به همین ترتیب، ما «در جهان» هستیم اما امیدواریم «نه از جهان» (به یوحنا ۱۷:۱۳-۱۸ مراجعه کنید).
سپس، حیواناتی را داریم که نشخوار می‌کنند. روحی که در درون ماست با خوشحالی از کلام مقدس خدا تعلیم می‌دهد. همانطور که هر روز کتاب مقدس خود را می‌خوانیم، می‌توانیم دستورالعمل پولس رسول به تیموتائوس را دنبال کنیم: «در این امور تأمل کن، خود را کاملاً به آنها بسپار» (۱ تیموتائوس ۴:۱۵). این برای ما به عنوان مسیحیان – نشخوار کردن است.
در لاویان ۱۱:۱-۸ حیواناتی را می‌یابیم که نشخوار می‌کنند اما سم شکافته ندارند: شتر، خرگوش کوهی یا دامن، و خرگوش. در نهایت، خوک را داریم که سم شکافته دارد اما نشخوار نمی‌کند. بیایید درس‌هایی را از هر حیوان در نظر بگیریم.
شتر
شتر حامل بارهای جهان است. اهمیت اخلاقی این نوع حیوان باید برای مسیحی عهد جدید بسیار گویا باشد، زیرا این یک درس بسیار مهم است. ایمانداران عهد جدید فراخوانده نشده‌اند که این جهان را به مکانی بهتر تبدیل کنند، این وظیفه او نیست. ما باید در کارهای خود به دنبال احترام به خداوند باشیم با تلاش کامل، اما درگیر شدن در تحمل بارهای این جهان کاری نیست که ما به آن فراخوانده شده‌ایم. «دنیا را دوست ندارید و نه چیزهای دنیا را» (۱ یوحنا ۲:۱۵). به نظر من یک مثال خوب از نزدیک بودن به جهان، مسئله درگیر شدن در سیاست است، اگرچه مثال‌های بسیار دیگری از درگیر شدن در جهان و راه‌های آن وجود دارد.
به یاد داشته باشید، این نیکویی خداست که به توبه منجر می‌شود (رومیان ۲:۴). آیا اینطور نیست که هرچه بیشتر به دنبال تحمل بارهای این جهان باشیم، کمتر از نظر اخلاقی مجهز به شناخت نیکویی خدا و دیدن آن در بسیاری از مکان‌های اطراف خود هستیم؟ باشد که خداوند چشمان ما – چشمان قدیسان عزیز او – را باز کند تا ببینیم او هر روز چقدر برای ما خوب است.
خرگوش کوهی یا دامن
خرگوش‌های کوهی یا دامن‌ها بیشتر وقت خود را در آفتاب استراحت می‌کنند، اغلب روی یکدیگر. در امثال ۳۰:۲۶ می‌خوانیم: «خرگوش‌های کوهی قومی ضعیف هستند، اما خانه‌های خود را در صخره‌ها می‌سازند.» خداوند برای آنها فراهم می‌کند همانطور که برای ما فراهم می‌کند، و اغلب به روش‌هایی که ممکن است از آنها آگاه نباشیم.
اصطلاح «تنبل» وقتی به این نوع حیوان فکر می‌کنم به ذهنم می‌آید. امثال در مورد تنبل صحبت می‌کند و به ما می‌گوید که او تنبل است: «تنبل به دلیل سرما شخم نمی‌زند؛ بنابراین در زمان برداشت گدایی خواهد کرد و چیزی نخواهد داشت» (۲۰:۴). ما در اینجا نوعی از فردی را داریم که از زندگی خوب لذت می‌برد اما علاقه‌ای به کار سخت ندارد. ایماندار عهد جدید اغلب با تلاش مستقیم مربوط به کار خداوند پاداش‌های بزرگی دریافت خواهد کرد. ما می‌توانیم در کارهای زمینی سخت کار کنیم و در کارهای آسمانی تلاش کنیم.
توجه شما را به جماعت محلی و نیازهای آن جلب می‌کنم. ای کاش خداوند به ما قلبی بدهد، به ویژه برای کسانی از ما که مسئولیت‌های خدادادی داریم، تا در هر جلسه کاری خاص انجام دهیم. ما باید برای هر جلسه با یک سرود آماده باشیم، بخش مربوط به مطالعه کتاب مقدس را مطالعه کرده باشیم، یا لیستی تازه از موارد برای دعا تهیه کرده باشیم. شنیده‌ام که گفته می‌شود علاقه اصلی خداوند در این زمین اکنون جماعت، قوم او، بدن مسیح است. اگر شما یکی از قوم خدا هستید، پس وظیفه شماست که از قوم او مراقبت کنید.
خرگوش
این نوع حیوان از گناه بسیار خطرناکی سخن می‌گوید که می‌تواند مردم را نابود کند و پادشاهی‌ها را سرنگون سازد. خرگوش حیوانی است که به سرعت تکثیر می‌شود. او از گناه جنسی و مشغول بودن با ذهن شهوانی با ما سخن می‌گوید. این می‌تواند به راحتی به یک اعتیاد تبدیل شود، همانطور که برای پادشاه داوود و پادشاه سلیمان، و همچنین رهبران فعلی و اخیر، ورزشکاران و مردان و زنان بی‌شماری اتفاق افتاد. این می‌تواند به بسیاری از چیزهای شیطانی منجر شود، از جمله پورنوگرافی و روابط جنسی خارج از طرح خدا. اگر این اعتیاد را دارید، از شما التماس می‌کنم که قبل از اینکه شما، خانواده و کسب و کارتان را نابود کند، به دنبال کمک باشید.
خوک
به طور کلی، مردم نمی‌خواهند به خوک نزدیک شوند. این حیوانات از جهان جدا دیده می‌شوند، اما عادات غذایی آنها مورد توجه ماست. خوک‌ها بدون تمایز می‌خورند. شنیده‌ام که گفته می‌شود نمی‌توانید به خوک با دست غذا بدهید مگر اینکه در این فرآیند انگشت خود را از دست بدهید. کتاب مقدس به ما می‌گوید که با تأمل و وقف کامل خود به مطالعه کلام خدا، «پیشرفت ما برای همه آشکار خواهد شد» (۱ تیموتائوس ۴:۱۵).
به نظر من، کتاب مقدس پر از آیاتی است که ممکن است آنها را «سرعت‌گیر» بنامیم – آیاتی که وقتی برای اولین بار آنها را می‌خوانیم نمی‌فهمیم. برای درک چنین قسمت‌هایی نیاز به تأمل و مطالعه است. پاداش‌های نشخوار کردن، به اصطلاح، بسیار دلگرم‌کننده است. خداوند می‌تواند و چیزها را به همه قوم خود آشکار می‌کند، زیرا آنها وقت و انرژی خود را صرف خواندن و درک کلام او می‌کنند.
بررسی خود را در مورد خوک با بیان این نکته به پایان می‌رسانم که باید مراقب باشیم که چقدر از اخبار و سرگرمی‌های جهان را دریافت می‌کنیم. وقتی ذهن ما بر مسیح متمرکز است، آنگاه زباله‌هایی که اغلب از اینترنت و سایر رسانه‌ها سرازیر می‌شود باید ما را آزرده کند. وقتی یک ایماندار جوان بودم، گاهی اوقات از قضاوت‌هایی که قدیسان مسن‌تر در مورد جهان و راه‌های آن بیان می‌کردند آزرده می‌شدم، اما با گذشت زمان خداوند به من نشان داده است که این مسیحیان وفادار در هشدارهای خود چقدر درست می‌گفتند.
نتیجه‌گیری
انواع حیوانات لاویان ۱۱ دستورالعمل‌های ارزشمندی را به ما ارائه می‌دهند، زیرا ما به دنبال احترام به خدا و خواسته‌های او در زندگی خود به عنوان مسیحیان هستیم. ما به خدایی مهربان خدمت می‌کنیم، اما ما باید قدوسیت او را درک کنیم. این نیز باید بر زندگی ما تأثیر بگذارد، که نتیجه آن در آنچه انجام می‌دهیم و نحوه زندگی روزمره ما آشکار خواهد شد.
—توسط اسکات کاسل
خداوند در فیض ما را با پسر عزیز خود مرتبط کرده است. بنابراین، متعلق به خانواده کاهنی، و نزدیک به خدا آورده شده، مشارکت با او باید به معنای جدایی از هر چیزی باشد که مخالف ذهن و اراده اوست. از یک سو با خدا مرتبط، از سوی دیگر نمی‌توانیم او را با آنچه او را بی‌حرمت می‌کند مرتبط کنیم. ارتباطات ما به این ترتیب به مسئله‌ای با اهمیت حیاتی برای بالاترین منافع ما در اینجا تبدیل می‌شود. بی‌گناهی از ما رفته است؛ دانش شر چیزی است که دیگر نمی‌توانیم از آن فرار کنیم؛ و خدا به شیوه شگفت‌انگیز خود این را به وسیله‌ای برای قدوسیت و مشارکت با خود تبدیل کرده است. «انسان مانند یکی از ما شده است، تا نیک و بد را بشناسد» (پیدایش ۳:۲۲ KJV)؛ و ما باید از کسانی باشیم «که به دلیل استفاده، حواس خود را برای تشخیص نیک و بد تمرین کرده‌اند» (عبرانیان ۵:۱۴).
حتی وقتی دوباره متولد می‌شویم، قلب‌هایمان به سوی خدا برمی‌گردد، او راضی نشده است که ما را فوراً از آن گناه ساکن رهایی بخشد، که اگر کسی بگوید آن را ندارد، خود را فریب می‌دهد (۱ یوحنا ۱:۸). نه، آنگاه است که ما با آن روبرو می‌شویم، نه مطمئناً برای برآوردن شهوات آن، بلکه برای درک آن در شخصیت نفرت‌انگیز آن، و برای یادگیری در نور با او نفرت خود او از آن. —اف. دبلیو. گرانت، کتاب مقدس عددی (ویرایش شده)
