یادگیری شفقت
چرا خداوند ما باید نسبت به بیماران و نیازمندان شفقت نشان دهد؟ آیا آنها گناهکار نبودند؟ آیا آنها بسیاری از مشکلات خود را با زندگی در شورش علیه خدا به وجود نیاورده بودند؟ آیا آنها سزاوار محکومیت او نبودند تا شفقت او؟
نجات‌دهنده گرانبها! او آمد تا گمشدگان را بجوید و نجات دهد. او از پذیرفتن گناهکاران و غذا خوردن با آنها لذت می‌برد. او به مردان، زنان و کودکان در گناه و بدبختی‌شان دست یافت و آنها را از آن بیرون آورد، زیرا آنها به فیض شگفت‌انگیز او پاسخ دادند. او می‌توانست جذامی را لمس کند و شفا دهد بدون اینکه توسط جذام او آلوده شود. او مردم را به صورت مکانیکی شفا نمی‌داد، بلکه با احساس عمیق نسبت به آنها.
او به آرامی به شاگردانش آموخت که آنها نیز دلسوز باشند. در متی ۱۴:۱۴، که در بالا نقل شد، در حالی که خداوند بیماران را شفا می‌داد، شاگردان در حال فکر کردن بودند که چگونه از شر جمعیت خلاص شوند. در حالی که خداوند پنج نان و دو ماهی را برای تغذیه پنج هزار نفر تکثیر می‌کرد، شاگردان دلایلی برای فرستادن جمعیت به خانه را تکثیر می‌کردند. و ما چقدر شبیه آنها هستیم!
پس او به سادگی گفت: «آنها نیازی به رفتن ندارند. شما به آنها چیزی برای خوردن بدهید.» و سپس، به عنوان وسیله‌ای برای آموزش آنها، او از شاگردانش استفاده کرد تا غذایی را که او فراهم کرده بود به جمعیت بدهند. آیا آنها آنچه را که او در مورد شفقت به آنها می‌آموخت، یاد گرفتند؟ آیا ما این جنبه مهم خدمت را یاد می‌گیریم؟
