گروهی از جوانان در محلی ایستاده بودند که شب قبل آتشی باشکوه برپا کرده بودند؛ آنها دور آتش را اندازه می‌گرفتند، به یکدیگر می‌گفتند که چقدر شعله‌ور بوده و با هیجان در مورد سهم خود در آن صحبت می‌کردند. خاکستر آن هنوز دود می‌کرد و پس از مدتی شروع به جمع‌آوری آن کردند، ظاهراً به امید تجدید شادی‌های دیروز. آنها به زودی دست کشیدند و ساکت ایستادند، و من با دیدن نتایج کارشان، با ناراحتی فکر کردم که تلاششان بیهوده بود. آنها سوخت تازه‌ای نداشتند.
آن پسران و آتششان و خاکسترش برای من به یک مثل تبدیل شد، و همانطور که تأمل می‌کردم، با صدایی واضح با من سخن گفت.
به یاد آوردم زمان‌هایی را که سخت تلاش کرده بودم تا شور و شوق‌های قدیمی و ارادت گذشته به مسیح و خدمت او را با تمرکز بر آنها - واقعاً جمع کردن خاکسترهای دودکش گذشته - احیا کنم، و دریافتم که همه بیهوده است، و همانطور که به آن فکر می‌کردم بارها و بارها به خودم گفتم، این کار شدنی نیست؛ اگر قرار است آتش همچنان بسوزد، اگر حال و آینده قرار است به اندازه گذشته شاد و پرانرژی باشد، این با تمرکز بر گذشته نخواهد بود، بلکه با یافتن سوخت تازه خواهد بود؛ آتش باید هر روز سوخت تازه داشته باشد تا با درخششی ثابت بسوزد. سپس به یاد آوردم که در قانون خداوند از قدیم نوشته شده بود: «آتش باید همیشه بر مذبح روشن باشد؛ هرگز نباید خاموش شود»، و لوایانی را که در آن خیمه باستانی خدمت می‌کردند، در حال جستجوی سوخت از دور و مراقبت از آتش مذبح شب و روز و تغذیه مداوم آن، در ذهن خود مجسم کردم، و پرسیدم: چگونه می‌توان آتش روحانی - ارادت و عشق سوزان به مسیح - را همیشه در روح روشن نگه داشت، و سوخت از کجا می‌آید؟
پاسخ به سوالم با سرعت و قدرت تازه‌ای آمد. روح خدا آمده است و اوست که سوخت را تأمین می‌کند و از روشن نگه داشتن همیشگی آتش در قلب لذت می‌برد. من ابتدا به آنچه خداوند خودش در مورد آمدن او گفته بود، روی آوردم.
اما تسلی‌دهنده، که روح‌القدس است، که پدر او را به نام من خواهد فرستاد، او همه چیز را به شما خواهد آموخت، و هر آنچه را که من به شما گفته‌ام، به یاد شما خواهد آورد (یوحنا ۱۴:۲۶).
این کلمات برای ما در کمال الهی و بی‌خطای چهار انجیلامنیت می‌بخشد، زیرا آنها به رسولان گفته شدند، که آنچه را به یاد داشتند نه بر اساس حافظه طبیعی ناقص خود، بلکه با قدرت بی‌خطای روح‌القدس نوشتند،
تا ما - بله، شما و من - کلمات واقعی و راه‌های واقعی خداوند عیسی خود را همانطور که او در اینجا بر روی زمین سخن می‌گفت و عمل می‌کرد، داشته باشیم و بدانیم. همانطور که کلمات او را می‌شنویم و به او فکر می‌کنیم، به یکدیگر می‌گوییم: «آیا دل‌های ما در درون ما نمی‌سوخت وقتی او در راه با ما سخن می‌گفت؟» و با پرستش به او می‌گوییم: «تو کلمات حیات جاودان را داری.» سوخت بی‌نهایتی برای آتش در انجیل‌ها وجود دارد. اما خداوند در مورد روح بیش از اینها گفت. او گفت:
هنگامی که تسلی‌دهنده بیاید، که من او را از پدر برای شما خواهم فرستاد، یعنی روح حقیقت، که از پدر صادر می‌شود. او در مورد من شهادت خواهد داد (یوحنا ۱۵:۲۶).
این شهادت روح‌القدس به تعالی و جلال خداوند ماست. ما آن را در اعمال رسولانداریم، یک شهادت بی‌خطا. اگر فروتنی و فیض و ملایمت او، غم‌ها و رنج‌ها و مرگ او که در انجیل‌ها برای ما ثبت شده است، ما را به عشق سوزان به او سوق می‌دهد، شهادت روح در اعمال ما را با پیروزی پر می‌کند. او فاتح است، «خداوند همین عیسی را هم خداوند و هم مسیح ساخته است.» او «او را به شاهزاده و نجات‌دهنده تعالی بخشیده است.» همانطور که در مورد تعالی و جلال او، و در مورد نام او که بالاتر از هر نامی است، تأمل می‌کنیم، و درک می‌کنیم که او در جلال خود برای ما زندگی می‌کند، زیرا «او همیشه زنده است تا برای ما شفاعت کند»، آتش در درون ما می‌سوزد، زیرا در اینجا واقعاً سوخت وجود دارد. هنگامی که شاگردان او را دیدند که به آسمان برده شد، او را پرستش کردند و پر از شادی بزرگ شدند، و دائماً خدا را ستایش و برکت می‌دادند، و همینطور با ما خواهد بود همانطور که روح به ما در مورد جلال او در آسمان شهادت می‌دهد. و چقدر روشن آتش در زندگی رسولان می‌سوخت، همانطور که با قدرت و روح‌القدس و با اطمینان زیاد به جلال خداوند خود شهادت می‌دادند.
اما علاوه بر این، خداوند گفت:
هنگامی که روح حقیقت بیاید، او شما را به تمام حقیقت هدایت خواهد کرد: زیرا او از خود سخن نخواهد گفت؛ بلکه هر آنچه را که بشنود، همان را خواهد گفت؛ و او چیزهای آینده را به شما نشان خواهد داد. او مرا جلال خواهد داد: زیرا او از آنچه مال من است دریافت خواهد کرد، و آن را به شما نشان خواهد داد (یوحنا ۱۶:۱۳-۱۵).
این کلمات ما را به رساله‌ها می‌برند، زیرا در آنجا چیزهای آسمانی وجود دارد که روح می‌شنود و به ما آشکار می‌کند. اول قرنتیان ۲ این را به ما اطمینان می‌دهد،
چشم ندیده، گوش نشنیده، و به دل انسان خطور نکرده است، چیزهایی که خدا برای کسانی که او را دوست دارند آماده کرده است. اما خدا آنها را به وسیله روح خود به ما آشکار کرده است: زیرا روح همه چیز را می‌کاود، بله، عمق‌های خدا را.
و همه این چیزها متعلق به مسیح است، و مال ماست زیرا متعلق به اوست، زیرا ما وارثان مشترک با او هستیم، و او نمی‌دهد مانند دنیا، بلکه هر آنچه را که دارد با وارثان محبوب خود به اشتراک می‌گذارد. چه سوختی برای آتش در این رساله‌های الهام گرفته از روح‌القدس وجود دارد! «و او چیزهای آینده را به شما نشان خواهد داد»، ما را به مکاشفهمی‌برد، و
در آنجا به اندازه کافی از جلال خداوند ما برای ما آشکار شده است تا دل‌های ما را به درخشش درآورد؛ اما آنها تنها زمانی می‌درخشند که گوش‌هایی برای «شنیدن آنچه روح به کلیساها می‌گوید» داشته باشیم.
راز در حفظ صحیح اطاعت از روح‌القدس نهفته است. اگر او را غمگین کنیم، آتش به خاکسترهای دودکش تبدیل خواهد شد؛ و اگر نسبت به مسیح بی‌تفاوت باشیم، او را غمگین می‌کنیم. و بی‌تفاوتی نسبت به مسیح قلب او را به شدت غمگین می‌کند؛ این را از کلمات او به کلیسای لائودیکیه می‌آموزیم:
تو نه سردی و نه گرم: کاش سرد بودی یا گرم. پس چون ولرم هستی، و نه سرد و نه گرم، تو را از دهان خود بیرون خواهم انداخت (مکاشفه ۳:۱۵-۱۶).
باشد که از چنین وضعیتی در امان باشیم؛ اما اگر قرار است چنین باشد، آتش باید روزانه با سوخت تازه تغذیه شود.
اما روح از تغذیه آتش در روح ما لذت می‌برد؛ این کار بزرگ اوست، و بیهوده نیست، زیرا در پایان کتاب می‌خوانیم که روح و عروس می‌گویند: «بیا»، به عیسی. این فریاد از قلب‌هایی برمی‌خیزد که با عشق به او شعله‌ور هستند و تا زمانی که با او نباشند، راضی نخواهند شد.
