نام فیلیپیان به معنای «عشق به اسب‌ها» است و ممکن است به ما ایمانداران یادآوری کند که ما در یک مسابقه هستیم و قدرت ما برای این مسابقه تنها در مسیح یافت می‌شود. همچنین خوب است به یاد داشته باشیم که کلیسای فیلیپی حدود ۱۰ سال قبل توسط پولس تأسیس شد.
در اعمال رسولان ۱۶ متوجه شدیم که این کلیسای کوچک بر سه اصل که توسط سه نفر از ابتدای تأسیس آن در کلیسا حضور داشتند، بنا شده بود:
- دعا که توسط لیدیه نمایندگی می‌شد
- قدرت که توسط کنیز آزاد شده نمایندگی می‌شد
- ستایش که توسط پولس، سیلاس و زندانبان نمایندگی می‌شد
شادی یک موضوع تکراری است. ۱۶ بار در این کتاب ذکر شده است و پولس در این موارد به ما آموزش می‌دهد:
- فصل ۱ چگونه با وجود شرایط، شادی داشته باشیم.
- فصل ۲ چگونه با وجود مردم، شادی داشته باشیم.
- فصل ۳ چگونه با وجود چیزها، شادی داشته باشیم.
- فصل ۴ چگونه شادی داشته باشیم که نگرانی را از بین ببرد.
ما متوجه می‌شویم که پولس این نامه را به همه مقدسین (کسانی که برای هدف خدا جدا شده‌اند) در مسیح عیسی (مقام ما)، متصل به انسان در جلال، نوشت. همچنین متوجه شدیم که اسقف‌ها (ناظران) و شماسان در یک سطح با مقدسین هستند. این بر هدف دیگری از کتاب تأکید می‌کند، که کمک به ما برای تجربه و لذت بردن از یگانگی مسیحی است. پولس از آنها و مشارکتشان در انجیل تشکر کرد.
فیلیپیان ۱:۵-۱۱
در فیلیپیان ۱:۵-۱۱ می‌توانیم بیاموزیم که پولس به نظر می‌رسید با سه نقطه مرجع در ذهن خود عمل می‌کرد، از اولین روزی که رابطه آنها با مسیح آغاز شد (اعمال رسولان ۱۶). زمان حال «تاکنون» و سپس روز عیسی مسیح، که روز حسابرسی است. این با روز خداوند یکسان نیست. روز عیسی زمانی خواهد بود که ایمانداران در برابر کرسی داوری مسیح بایستند و حساب زندگی خود را بدهند. این هیچ ربطی به نجات ما ندارد.
پولس در مورد اطمینان زیاد صحبت می‌کند (۱:۶، ۱۴، ۲۵)، ایماندار باید یک زندگی مسیحی با اطمینان داشته باشد. و این آیه همچنین در مورد اطمینانی که می‌توانیم داشته باشیم صحبت می‌کند، با دانستن اینکه اگر مسیح یک کار خوب را در ما آغاز کرد، آن را کامل خواهد کرد. او هرگز از ما دست نمی‌کشد! در آیات ۷-۸، محبت او را نسبت به مقدسین می‌بینیم. این ما را دوباره به اعمال رسولان ۱۶ بازمی‌گرداند. دعای خداوند در یوحنا ۱۷:۲۶ در اینجا، همراه با رومیان ۵:۵، آورده شد. فکر این بود که محبت او در هر یک از ماست و ما می‌توانیم یکدیگر را دوست داشته باشیم!
در بقیه این دعا (۱:۹-۱۱) می‌بینیم که پولس پس از صحبت در مورد داشتن محبت، می‌خواهد که آنها در آن محبت پیشرفت کنند و در آن مثمر ثمر باشند تا محبتشان بیشتر و بیشتر شود. وقتی او از کلمه «فراوان» استفاده کرد، در مورد وسعت محبت آنها صحبت می‌کرد. وقتی او از کلمات «باز هم بیشتر و بیشتر» استفاده کرد، به اثربخشی محبت آنها اشاره می‌کرد! وقتی پولس در مورد «دانش و تشخیص» صحبت کرد، به ما نشان می‌داد که چگونه محبت باید متمرکز بماند. دانش، دانستن در مورد چیزهای روحانی است و تشخیص، دانستن نحوه به کارگیری آن دانش است. این نوع محبت باید صادقانه، واقعی و بدون ریا باشد، باید بدون اینکه مانعی برای دیگری باشد انجام شود، با درک اینکه همه ما در روز عیسی مسیح حساب پس خواهیم داد، بنابراین اکنون باید آرزو کنیم که میوه‌ای تولید کنیم که مطابق با عدالت او باشد و جلال و ستایش را برای او به ارمغان آورد.
فیلیپیان ۱:۱۲-۱۹
در فیلیپیان ۱:۱۲-۱۹ می‌توانیم ببینیم که پولس بسیار نگران بود که مسیحی در راه رفتن خود با خداوند پیشرفت کند. او از عباراتی مانند «برای پیشرفت انجیل»، «پر از میوه‌های عدالت»، «میوه از زحمت من» (۱:۱۱،۱۲، ۲۵) استفاده می‌کند. او آرزو داشت که آنها و ما پیشرفت کنیم و هرگز ساکن نمانیم.
پولس موانع را فرصت‌هایی برای به اشتراک گذاشتن انجیل می‌دید، صرف نظر از انگیزه‌های کسانی که آن را به اشتراک می‌گذاشتند. پولس برای تقویت خود به دو چیز اصلی تکیه می‌کرد: دعاهای قوم خداوند و تأمین روح عیسی مسیح. بحث‌های زیادی در مورد عبارت «روح عیسی مسیح» صورت گرفت. آنقدر که باعث شد به خانه برگردم و موضوع را بیشتر مطالعه کنم.
فیلیپیان ۱:۲۲-۲۶
پولس به خودش اطمینان نداشت، بلکه به خدای خود اطمینان داشت (فیلیپیان ۱:۲۲-۲۶)! او می‌دانست که از آب‌های عمیق عبور خواهد کرد و دوباره دوستانش را خواهد دید. اشاره شد که کلمه «انتظار مشتاقانه» از سه کلمه «دور، سر و تماشا» تشکیل شده است. این سه کلمه با هم این ایده را به ما می‌دهند که پولس چیزی را با چنان شدتی تماشا می‌کند که سرش از هر چیز دیگری برگشته است. این بر زندگی پولس برای مسیح تأکید می‌کند، او خود را کاملاً وقف عیسی مسیح کرده بود! او یک تمرکز واحد در زندگی داشت و می‌خواست وجدانی پاک داشته باشد و وقتی در برابر خداوند ظاهر می‌شود شرمنده نباشد (۲ قرنتیان ۵:۹-۱۰، ۱ یوحنا ۲:۲۸). او مصمم بود که شهادتی شجاعانه، «با تمام جسارت»، حفظ کند. او بر این نکته تأکید کرد که تمرکزی مسیح‌محور داشته باشد تا مسیح در بدن او، چه با زندگی و چه با مرگ، بزرگ داشته شود!
وقتی مسیح را بزرگ می‌داریم، باید تلسکوپی باشد، نه میکروسکوپی. تلسکوپ چیزی بزرگ را نزدیک می‌کند. میکروسکوپ چیزی کوچک را بزرگ می‌کند. مزمور ۳۴:۳، لوقا ۱:۴۶ و یوحنا ۳:۳۰ به بزرگداشت خدای ما مربوط می‌شوند!
فیلیپیان ۱:۲۷-۳۰
فیلیپیان ۱:۲۷-۳۰ افکار سودمند بسیاری را در خود جای داده است! پولس ما را به داشتن «رفتاری شایسته انجیل مسیح» دعوت می‌کند. این کلمه «رفتار» جالب است، این همان جایی است که کلمه «سیاست» را از آن می‌گیریم. در جاهای دیگر به عنوان «شهروندی» (فیلیپیان ۳:۲۰) ترجمه شده است. این کلمه به معنای شهر است و در کلمات ما مانند مینیاپولیس و ایندیاناپولیس یافت می‌شود. وقتی از متروپولیتن یا متروپولیس صحبت می‌کنیم، از همان کلمه استفاده می‌کنیم. آنچه پولس به ما می‌گوید این است که ما به شهری کاملاً متفاوت تعلق داریم، بنابراین باید شایسته مکانی که با آن شناخته می‌شویم، رفتار کنیم. همانطور که یک آمریکایی باید طبق قوانین کشور زندگی کند، یک مسیحی نیز باید طبق استاندارد انجیل مسیح زندگی کند!
فکر دیگری که مطرح شد این بود که ما باید با هم تلاش کنیم، نه با هم نزاع کنیم! فکر تلاش با هم به معنای ایستادن در کنار یکدیگر است. این یک کلمه ورزشی است که به معنای ورزشکار است. این به همه ما یادآوری می‌کند که ما در یک تیم هستیم!
در حالی که دشمنان مسیحیان زیاد هستند، ما نباید مانند اسب‌های وحشت‌زده باشیم، که این فکر پشت کلمه «وحشت‌زده» است. حتی اگر برای مسیح رنج ببریم، باید بدانیم که این یک هدیه از جانب خداست. پولس این را دو بار با گفتن «از جانب خدا» و «اعطا شده است»... برای رنج بردن، اشاره می‌کند. او در ادامه این رنج را یک درگیری می‌نامد.
زندگی مسیحی یک زمین بازی نیست، اغلب یک میدان نبرد است! اما ما باید همیشه به یاد داشته باشیم که دشمن بسیار واقعی است اما او مسیحیان دیگر نیستند!
