«اکنون روح من پریشان است...» (یوحنا ۱۲:۲۷) پسر خدا با شاگردانش درباره مسیر شاگردی صحبت کرده بود. او با آنها درباره هزینه، اما همچنین درباره پاداشی که در انتظارشان بود، صحبت کرد. سپس ناگهان صلیب در برابر روح مقدس او قرار گرفت. این فکر که در چند روز آینده، به دلیل گناه دیگران، او توسط خدا رها خواهد شد و باید بمیرد، او را به شدت پریشان کرد. اما این قیمتی بود که او باید می‌پرداخت، تا مردم بتوانند از جهنم نجات یابند و برای همیشه با او در خانه پدر زندگی کنند.
عیسی خداوند آشکارا در دعا با پدرش درباره احساساتش صحبت کرد. او از هیچ عبارت توخالی یا اصطلاحات آموخته شده استفاده نکرد، بلکه چیزها را همانطور که بودند و همانطور که احساس می‌کرد، بیان کرد. آیا شما این کار را هنگام دعا انجام می‌دهید؟ در مزامیر اغلب می‌توانیم بخوانیم که روح خدا ایمانداران را الهام بخشید تا احساسات خود را در دعاها ثبت کنند. احساسات ما برای خدا بی‌اهمیت نیستند. برعکس! او دلسوز است، تسلی واقعی می‌دهد و تشویق مورد نیاز ما را در زمان مناسب می‌دهد.
پسر خدا ترس و وحشت را به مراتب عمیق‌تر از آنچه ما هرگز احساس خواهیم کرد، تجربه کرد.
در تمام رنج‌هایشان، او نیز رنج کشید (اشعیا ۶۳:۹) اشعیا در اشاره به باقیمانده یهودیان می‌نویسد که روزی از زمان وحشتناک مصیبت عبور خواهند کرد. حتی شهدا در اسمیرنا که با مرگ روبرو بودند، می‌توانستند توسط عیسی خداوند از تجربه خودش درک شوند (مکاشفه ۲:۸-۹). او همچنین دقیقاً می‌داند که شما در این لحظه چه احساسی دارید!
عیسی وقتی دید مردم بر سر قبر ایلعازر گریه می‌کنند، در روح خود به شدت متأثر شد (به یوحنا ۱۱:۳۳ مراجعه کنید). او در روح خود پریشان شد وقتی یهودا قصد داشت به او خیانت کند و کمی بعد جان خود را بگیرد (به یوحنا ۱۳:۲۱ مراجعه کنید). اکنون روح او پریشان بود زیرا مرگ، پادشاه وحشت‌ها، در برابر او ایستاده بود (به ایوب ۱۸:۱۴ مراجعه کنید). در این زمینه، خواندن آنچه پسر خدا کمی بعد به شاگردانش گفت، تأثیرگذار است،
«دل شما مضطرب نشود» (یوحنا ۱۴:۱) چون او پریشان و لرزان بود، آنها دیگر نیازی به پریشانی نداشتند!
ما وعده محکمی داریم که خدا راه فرار از هر وسوسه‌ای را نیز فراهم خواهد کرد، تا بتوانیم آن را تحمل کنیم (به اول قرنتیان ۱۰:۱۳ مراجعه کنید). بنابراین، مانند مزمورنویس، می‌توانیم بگوییم،
«ای جان من، چرا افسرده‌ای و در من مضطرب؟ به خدا امید داشته باش؛ زیرا باز هم او را ستایش خواهم کرد، برای نجات‌های (به پاورقی مراجعه کنید) روی او» (مزامیر ۴۲:۵)
آیا شما ترس‌ها و احساسات خود را آشکارا در دعا با خداوند خود در میان می‌گذارید؟ آیا می‌دانید که او می‌تواند، از تجربه خودش، شما را کاملاً درک کند؟ او به شما اهمیت می‌دهد (اول پطرس ۵:۷) و به احساسات شما اهمیت می‌دهد!
