زندگی با ارزش و بهای ابدی
روح‌القدس گزارش یوحنا از زندگی خداوند عیسی مسیح، مسیحا، را به مجموعه‌ای از نشانه‌ها، رویدادها و پیام‌ها محدود کرد.
چیزهای بسیار دیگری بود که او می‌توانست درباره آنها بنویسد، اما انجیل خود را با یک خلاصه مهم به پایان رساند:
اینها نوشته شده‌اند تا شما ایمان آورید که عیسی مسیح، پسر خداست، و با ایمان آوردن، در نام او زندگی داشته باشید (یوحنا ۲۰:۳۱ NKJV).
انجیل یوحنا به ما شگفت‌انگیزترین شخص، عیسی – یشوعا، به معنای «یهوه نجات است» – را معرفی می‌کند که مسح‌شده، پسر انسان و «خدای مبارک بر همه» است (رومیان ۹:۵). با این حال، رهبری یهود او را رد کرد، نخواست مسیحای خدا را بپذیرد و از ایمان آوردن به اینکه او پسر خداست، امتناع ورزید. تا زمانی که قوم یهود این دو نکته را رد کنند، نمی‌توانند رابطه معناداری با خداوند، یا یهوه، که خود را به آنها شناسانده بود، داشته باشند (تثنیه ۶:۴-۵). رهبران یهود عیسی را به کفرگویی متهم کردند و گفتند که او معجزات بزرگ خود را از طریق قدرت بعل‌زبول (شیطان) انجام داده است، حتی با وجود اینکه شگفتی‌هایی که او انجام داد، نشانه‌های واضحی بود که او مسیحا بود (متی ۱۲:۲۲-۲۸). علاوه بر این، با وجود تمام شواهد مخالف، او را به کفرگویی محکوم کردند وقتی او تأیید کرد که پسر خداست (متی ۲۶:۶۲-۶۶).
همانطور که قبلاً ذکر شد، یکی از اهداف انجیل یوحنا ایجاد ایمان در کسانی است که آنچه نوشته شده را می‌خوانند یا می‌شنوند، تا با ایمان آوردن به نام او زندگی دریافت کنند. متأسفانه، اکثریت در زمان عیسی آن را نمی‌خواستند، همانطور که امروز نیز آن را نمی‌خواهند. اما حقیقت باقی می‌ماند: خدا منبع زندگی و بخشنده بزرگ زندگی است، و تنها از طریق ایمان است که ما زندگی را دریافت می‌کنیم (یوحنا ۳:۱۶). این زندگی را نمی‌توان از نور و محبت خدا جدا کرد، همانطور که هیچ یک از صفات او را نمی‌توان از او جدا کرد.
با این حال، رهبری یهود بارها ادعاهای مسیحایی عیسی را رد کرد. در کوری روحانی خود – نتیجه سخت‌دلی آنها (اشعیا ۶:۱۰) – او را در برابر پیلاطس، فرماندار رومی، رد و محکوم کردند؛ و سپس پیلاطس را مجبور کردند که عیسی را مصلوب کند.
هنگامی که عیسی سه روز بعد از میان مردگان برخاست، رهبران یهود دروغی را منتشر کردند که شاگردانش جسد او را از قبر دزدیده‌اند. این دروغ، که هیچ مدرکی آن را تأیید نمی‌کند، هنوز هم منتشر می‌شود (متی ۲۸:۱۱-۱۵).
آزاردهنده محکوم شد
یکی از مردانی که پس از مرگ عیسی مسیح از رهبری یهود پیروی می‌کرد، شائول طرسوسی بود. او در استان رومی کیلیکیه، در ترکیه امروزی، متولد شد. پس از تحصیلاتش در آنجا، شائول به اورشلیم رفت و در آنجا توسط یک خاخام مشهور، گامالیل، آموزش دید. شائول رهبر کسانی شد که ایمانداران یهودی را آزار می‌دادند – کسانی که عیسی را به عنوان نجات‌دهنده و مسیحا پذیرفته بودند (اعمال ۸:۱،۳، ۹:۱). در اعمال ۹ می‌خوانیم که پس از آزار و اذیت آن ایمانداران در اورشلیم و یهودیه، شائول از رهبری اورشلیم اجازه گرفت تا به جامعه یهودی در دمشق برود تا «پیروان راه» را دستگیر کرده و آنها را محاکمه کند. درست قبل از رسیدن شائول به دمشق، اتفاقی کاملاً غیرمنتظره افتاد: خداوند عیسی، مسیحا، با نوری عظیم و صدایی از آسمان بر او ظاهر شد. مسیحای رد شده ناصره – که رهبران یهود او را یک شیاد، یک شورشی و یک کافر می‌دانستند، اما او خدای-انسان واقعی است – بر شائول ظاهر شد و گفت: «شائول، شائول، چرا مرا آزار می‌دهی؟» طول نکشید که شائول فهمید چه کسی صحبت می‌کند: او خداوند بود! شائول فوراً تسلیم اقتدار او شد و از او پرسید که چه باید بکند. پس از چند روز، که در طی آن شائول نجات یافت و سپس تعمید گرفت، این آزاردهنده مورد آزار و اذیت قرار گرفت. چرا؟ او شروع به موعظه در کنیسه کرده بود که عیسی مسیح، پسر خداست، و از کتاب مقدس ثابت می‌کرد که این عیسی مسیح، مسح‌شده خداست. چیزهایی که او قبلاً رد کرده بود – درست همانطور که رهبری یهود انجام داده بود، به استثنای نیکودیموس و یوسف رامی – اکنون او آنها را حقیقت موعظه می‌کرد. فعالیت‌های جدید شائول با این واقعیت مشخص شد که او از کتاب مقدس عهد عتیق به جای سنت‌های ربانی برای تعلیم حقیقت استفاده می‌کرد. به یاد داشته باشید، عهد جدید هنوز در زمان شائول نوشته نشده بود.
اکثریت مخاطبان یهودی پیام شائول را رد کردند و شروع به آزار و اذیت او کردند، اما تعداد کمی بودند که تعلیم کتاب مقدسی او را پذیرفتند. همین الگو بارها تکرار شد. در کنیسه‌هایی که او بازدید می‌کرد، مانند تسالونیکی (۱۷:۱-۱۰)، پولس از کتاب مقدس استفاده می‌کرد تا نشان دهد که عیسی مسیح است. با این حال، در برابر مخاطبان بت‌پرست، او استدلال‌های دیگری را مطرح می‌کرد زیرا آنها با کلام خدا آشنا نبودند (آیات ۲۲-۳۱). بارها و بارها پولس مجبور شد برای جلوگیری از کشته شدن فرار کند. اما زندگی او به طرز چشمگیری به زندگی‌ای با ارزش بزرگ تغییر کرده بود، در هماهنگی با کسی که زندگی‌اش ارزش ابدی دارد.
در روز رستاخیز خود، خداوند عیسی از کتاب مقدس، در گفتگوی خود با دو شاگرد از عمواس، نشان داد که او واقعاً مسیحا است (لوقا ۲۴:۱۳-۳۵). پنجاه روز بعد، در پنتیکاست، هنگامی که روح‌القدس از آسمان آمد، پطرس رسول نیز از کتاب مقدس همین چیز را درباره خداوند عیسی ثابت کرد (اعمال ۲:۲۲-۳۲). در سخنرانی خود، پطرس مزمور ۱۶ را نقل کرد تا نشان دهد که مسیح عیسی، در واقع، از مردگان برخاست و هیچ فسادی ندید (اعمال ۲:۳۱). او همچنین آیه ۱۰ آن مزمور را نقل کرد، که ما را به نکته بعدی درباره این زندگی عظیم با ارزش ابدی می‌رساند.
زندگی با ارزش ابدی
روح‌القدس داوود را هدایت کرد تا مزمور ۱۶ را بنویسد، که مسیحای آینده را به عنوان انسانی بر روی زمین توصیف می‌کند که همیشه به خدا تکیه می‌کرد و آنچه را که مورد پسند او بود انجام می‌داد. خداوند عیسی خدای بر همه است، تا ابد مبارک (رومیان ۹:۵)، اما او همچنین یک انسان است: خدا و انسان در یک شخص. این یک راز فراتر از درک هر کسی است، زیرا هیچ کس پسر را نمی‌شناسد جز پدر (متی ۱۱:۲۷). جزئیات زندگی خداوند ما بر روی زمین، همانطور که در انجیل‌ها ارائه شده است، هرگز فراموش نخواهد شد، در حالی که مزامیر – به ویژه آنهایی که «مسیحایی» نامیده می‌شوند – به ما کمک می‌کنند تا آنها را صمیمانه‌تر درک کنیم و از احساسات او بگوییم.
با تمرکز بر مزمور ۱۶ می‌آموزیم که یکی از نکاتی که انسانیت کامل خداوند را در زندگی با ارزش ابدی ثابت می‌کند، این واقعیت بود که او به خدا اعتماد داشت و همیشه به او تکیه می‌کرد (آیه ۱، نقل شده در عبرانیان ۲:۱۳). عیسی همیشه در مشارکت با خدای خود عمل می‌کرد زیرا او برای هدف صریح انجام اراده خدا آمده بود، حتی در جایی که نژاد بشر کاملاً شکست خورده بود و قانون نمی‌توانست چاره‌ای بیاورد (مزمور ۴۰:۷-۸). غذای مسیح انجام و به انجام رساندن اراده کسی بود که او را فرستاده بود (یوحنا ۴:۳۴).
خداوند عیسی را محافظت و هدایت کرد، و عیسی همیشه به خدای خود اعتماد داشت – به او اطمینان می‌کرد در حالی که در این «پناهگاه» یا مخفیگاه باقی می‌ماند. خدا تنها هدف و لذت او بود (مزمور ۱۶:۲-۳)، در حالی که کسانی که «به دنبال خدای دیگری» می‌روند (آیه ۴) – همانطور که هنگام پیروی از دجال آینده انجام خواهند داد – باعث خواهند شد که انواع مشکلات را داشته باشند همانطور که خداوند عیسی پیش‌بینی کرد (یوحنا ۵:۴۳-۴۶). همین امر امروز نیز در مورد کسانی صدق می‌کند که وانمود می‌کنند اراده خدا را انجام می‌دهند اما از ایده‌های خود، برنامه‌های انسانی یا تقلیدهای شیطانی پیروی می‌کنند.
خداوند عیسی همیشه از مشارکت واقعی با خدای خود و با اطرافیانش لذت می‌برد، کسانی که برای همه چیز، از جمله آینده خود، به او وابسته بودند (مزمور ۱۶:۵-۶). چنین مشارکتی تجربه بسیاری از ایمانداران در طول قرون بوده است. علاوه بر این، عیسی دائماً خداوند را که به او مشورت می‌داد، برکت می‌داد و حتی در طول شب به او آموزش می‌داد (آیه ۷). عیسی همیشه خدای خود، هدف کامل، را به عنوان محافظ، همراه و اعتماد خود در برابر خود قرار می‌داد – او همیشه در کنار او بود (آیه ۸). حتی در طول تجربیات آسیب‌زا از رد شدن توسط قوم خود می‌توانست بگوید: «بله، پدر» (متی ۱۱:۱۶-۲۶ NASB، مقایسه کنید با اشعیا ۴۹:۴).
ما فقط می‌توانیم تصور کنیم که برای او چه باید بوده باشد وقتی یکی از شاگردان نزدیکش ابزاری در دست شیطان شد تا او را به دشمنانش تحویل دهد. چقدر غم‌انگیز است، وقتی شاگردانش او را ترک کردند، و سپس پطرس او را انکار کرد – حتی با لعنت! با این حال، خداوند عیسی همیشه مشارکت شیرین خود را با خدای و پدر خود حفظ کرد، که او را از طریق آن رویدادها و تجربیات دشوار هدایت کرد (مزمور ۱۶:۹).
او به سادگی به اعتماد ادامه داد. بنابراین، او کاملاً مطمئن بود که خدایش همیشه با او خواهد بود، حتی زمانی که او در حال گذراندن روند مرگ، دفن شدن و در قبر خوابیدن بود. از جمله برخاستن از میان مردگان (مزمور ۴۰؛ رومیان ۶:۴)، عیسی همیشه توسط خدای خود حمایت می‌شد (حتی اگر او قادر بود با قدرت خود از میان مردگان برخیزد، که خود یک راز مبارک است).
عیسی همیشه اطمینان داشت که این مشارکت عمیق نمی‌تواند توسط هیچ شرایطی شکسته یا حتی قطع شود. بنابراین او قادر بود شاد باشد و با اطمینان به جلو نگاه کند تا از تمام آنچه به عنوان قدیس خدا تجربه کرد، بگذرد. در واقع، او تنها یهودی واقعاً پرهیزکار، خداپرست و قانون‌مدار بود؛ و او به خدای خود اعتماد کرد و مطمئن بود که او را در قلمرو مرگ رها نخواهد کرد (مزمور ۱۶:۹-۱۰). از طریق ایمان، عیسی خود را قبلاً در آن سوی مرگ، با کمال شادی در دست راست خدا، می‌دید و انتظار جلسه فعلی خود را در آسمان داشت (آیه ۱۱).
ما چیزی مشابه را در یوحنا ۱۷ می‌یابیم، در دعایی که عیسی قبل از رنج‌های نهایی خود گفت، جایی که او خود را از نظر روحی پس از صلیب، رستاخیز و صعود خود قرار داد. علاوه بر این، خداوند می‌دانست که خدا فقط او را در طول سه ساعت تاریکی بر روی صلیب ترک خواهد کرد (مزمور ۲۲:۱)، که برای حل و فصل مسئله گناه یک بار برای همیشه ضروری بود (دوم قرنتیان ۵:۲۱). اما خدا اجازه نمی‌داد که عیسی توسط چیزی آلوده شود، و بنابراین او اطمینان حاصل کرد که پسرش در یک قبر پاک قرار گیرد (اشعیا ۵۳:۹؛ یوحنا ۱۹:۳۸-۴۲). چقدر قابل توجه است: قدیس خدا (مزمور ۱۶:۱۱) از طریق یک رحم باکره وارد این زندگی شد (لوقا ۱-۲) و از طریق یک قبر باکره آن را ترک خواهد کرد (مزمور ۱۶:۱۰)!
پولس در کنیسه انطاکیه پیسیدیه (اعمال ۱۳:۳۵-۳۷) توضیح داد که داوود فساد را دید و او هنوز در قبر است. اما در مزمور ۱۶ داوود به عنوان یک نبی و نمادی از مسیحا صحبت کرد و شادی حضور خدا را با عیسی در قبر و در رستاخیز او پیش‌بینی کرد.
زندگی با ارزش ابدی ادامه دارد
اکنون در آسمان، زندگی با ارزش ابدی خداوند ادامه دارد. نویسنده عبرانیان مکرراً از عهد عتیق استفاده کرد تا عظمت مسیح را نشان دهد، که اکنون در دست راست خدا نشسته است (عبرانیان ۱:۳). او در آنجا خواهد ماند تا زمانی که دشمنانش زیر پای او قرار گیرند (آیه ۱۳). در حالی که او در آسمان است، در طول عصر فیض، او به عنوان «خادم قدس» عمل می‌کند و از منافع خدا مراقبت می‌کند (۸:۱-۲ NKJV). او همچنین برای ما آنجاست (به عبرانیان ۲:۱۸، ۴:۱۶، ۶:۱۹-۲۰، ۱۰:۱۹-۲۱، ۱۳:۱۵ مراجعه کنید)!
انسان در آسمان
از طریق ایمان، عیسی را به عنوان انسانی در آسمان می‌بینیم که با جلال و عزت تاج‌گذاری شده است (عبرانیان ۲:۹). این پیش از کار او بر روی صلیب (آیه ۱۷) برای آوردن بسیاری از پسران به جلال بود. او رهبر بزرگ نجات آنها از طریق رنج‌ها شد (آیه ۱۰). حتی با وجود اینکه او در آسمان است، با ایمانداران – یارانش (۱:۹) – که بر روی زمین هستند و برای آنها خود را تقدیس کرده است، مرتبط است و از اینکه آنها را «برادران» بنامد، شرمنده نیست (۲:۱۱). او این حقیقت شگفت‌انگیز را صبح رستاخیز خود به مریم مجدلیه نشان داد (یوحنا ۲۰:۱۷).
خدمت خداوند عیسی در آسمان دوگانه است: نام خدای پدر را به کسانی که او آنها را برادران خود می‌نامد، بشناساند و ستایش‌های خدا را بخواند. به عبارت دیگر، پاسخی مناسب به آن مکاشفه بدهد، و به نمایندگی از و با کسانی که او آنها را «جماعت» می‌نامد (عبرانیان ۲:۱۲-۱۳)، که همچنین «برادران مقدس» نامیده می‌شوند (۳:۱)، آواز بخواند. این گروه از فراخوانده‌شدگان، از یهودیت و بت‌پرستی، است که او در پنتیکاست آغاز کرد و در ربایش به کمال خواهد رساند (متی ۱۶:۱۸؛ اعمال ۲:۲-۴؛ اول تسالونیکیان ۴:۱۶-۱۷؛ عبرانیان ۱۱:۴۰). عبرانیان ۲:۱۴-۱۸ نشان می‌دهد که چگونه خداوند عیسی در آسمان با این گروه از ایمانداران بر روی زمین صمیمانه مرتبط است.
مزمور ۱۶ به عنوان یک پیش‌نمایش نبوی، زندگی کامل مسیحا را بر روی زمین توصیف می‌کند، که به قربانی آرد (لاویان ۲) گره خورده است. اعضای وفادار قوم او آن قربانی را به خدا تقدیم می‌کردند. خانواده کاهنان برخی از قسمت‌های آن را می‌خوردند، اما کندر فقط برای خدا بود (آیه ۲). امروز در پرستش و ستایش خدای و پدرمان، او را تقدیم می‌کنیم که زندگی‌اش در اینجا بر روی زمین، و هنوز هم، ارزش ابدی دارد، و ارزش او را در حالی که او در آسمان است، تأمل می‌کنیم – با درک اینکه عناصری وجود دارد که فقط خدا قادر به ارزیابی آنهاست.
به زودی خداوند مبارک ما خواهد آمد و ما را به نزد خود خواهد برد (یوحنا ۱۴:۱-۳). آنگاه ما از تأمل در ارزش ابدی او لذت خواهیم برد و ستایش و پرستش را برای خدای خود تا ابد خواهیم آورد.
پاورقی‌ها
- انجیل یوحنا با این جمله به پایان می‌رسد: «چیزهای بسیار دیگری نیز هست که عیسی انجام داد، که اگر یکی یکی نوشته می‌شد، گمان می‌کنم که حتی خود جهان نیز نمی‌توانست کتاب‌هایی را که نوشته می‌شد، در خود جای دهد» (یوحنا ۲۱:۲۵). به عبارت دیگر، جزئیات ثبت شده کافی است، در حالی که می‌توان چیزهای بیشتری اضافه کرد. نویسندگان انجیل، به هدایت روح خدا، از اصل انتخاب استفاده کردند، اما انتخاب آنها توسط خدا کامل و کافی تأیید شد.
- این نام به این معنی است که او هم خداست و هم انسان. نام خداوند (یونانی: کوریوس) اغلب بدون حرف تعریف استفاده می‌شود و سپس، معمولاً، به این واقعیت اشاره دارد که او یهوه (YHWH یا یهوه) است. در سایر زمینه‌ها این نام بر اقتدار او به عنوان انسان، چه بر روی زمین و چه در آسمان، تأکید می‌کند.
- خداوند عیسی شریعت موسی را رعایت کرد – تنها یهودی که هرگز این کار را انجام داد. اما او با سنت‌های ساخته دست بشر مخالفت کرد، همانطور که در آنچه اغلب «موعظه بر کوه» نامیده می‌شود (متی ۵-۷) دیده می‌شود. او ریاکاری رهبران یهود را محکوم کرد (۱۵:۱-۲۰، ۲۳). مسیحیان تحت یک قانون جدید هستند (رومیان ۸:۱-۴؛ غلاطیان ۶:۲): قانون کامل آزادی، یا قانون سلطنتی (یعقوب ۱:۲۵، ۲:۸،۱۲).
- در اینجا ما به یک راز عمیق دست می‌زنیم. به عنوان انسان، در طول سه ساعت تاریک، خداوند عیسی توسط خدا ترک شد هنگامی که خود را به عنوان قربانی نهایی تقدیم کرد (دوم قرنتیان ۵:۲۱). با این حال، پسر ابدی توسط پدر ابدی همراهی می‌شد (یوحنا ۱۶:۳۲، همچنین به ۳:۳۵، ۱۸:۱۱ مراجعه کنید). قربانی او با قدرت روح‌القدس انجام شد، همانطور که عیسی «به وسیله روح ابدی خود را بی‌عیب به خدا تقدیم کرد» (عبرانیان ۹:۱۴).
- توجه داشته باشید که می‌گوید: «آنجا عیسی را گذاشتند» (یوحنا ۱۹:۴۲). ما می‌گوییم: «آنجا جسد او را گذاشتند»، اما این شخص شگفت‌انگیز کلمه‌ای است که جسم شد (یوحنا ۱:۱۴)، و برای همیشه به طور جدایی‌ناپذیری با بدن خود مرتبط خواهد بود.
