شمشیر سخت خداوند لشکرها با عدالتی انعطاف‌ناپذیر برافراشته شد و باید در خون غوطه‌ور می‌شد. چشمه‌های اعماق بزرگ شکسته شد و دروازه‌های آسمان گشوده شد. عمق به عمق ندا داد؛ رعدهای سینا غرید، و امواج کف‌آلود عدالت خشمگین؛ تمام خواسته‌های عادلانه ناشی از گناه بر عیسی فروتن، مهربان و مطیع غلتید.
او از سوی خدا رها شد؛ او برای بی‌دینان مرد. بره بی‌عیب و نقص کشته شد، و «او کسانی را که تقدیس می‌شوند، برای همیشه کامل کرده است» (عبرانیان ۱۰:۱۴).
چرا این همه رنج؟ زیرا عیسی حامل گناه بود. جلال خدا ایجاب می‌کرد که گناهان ما داوری شود. بله، خدا باید گناه را داوری کند. او راه دیگری برای برخورد با آن ندارد؛ و نمی‌توانست ما را نجات دهد مگر اینکه گناهان ما داوری می‌شد، زیرا خدا عادل است. خدای عادل، عدالت را دوست دارد. فقط عیسی می‌توانست گناهان ما را تحمل کند زیرا او انسان کامل و بدون گناه است. خدا او را برای نجات فرستاد، و او با میل آمد و گفت: «اینک، آمده‌ام تا اراده تو را، ای خدا، انجام دهم» (عبرانیان ۱۰:۹).
زندگی، زندگی عشق که معطر و مقدس ریخته شد!
زندگی، در میان خارهای خشن زمین، بی‌عیب و شیرین!
زندگی، که از آن چهره محبت‌آمیز خدا، باشکوه اما فروتن،
می‌درخشد تا ما را، خداوندا، در پای تو به سجده اندازد!
غم، غم عشقی که هر تیر نفرت را به خود کشید!
غمی که فقط قلب رنج‌کشیده تو می‌توانست با آن روبرو شود!
غم، که از آن چهره محبت‌آمیز تو، در اندوه می‌درخشد،
ما را با پرستش، خداوندا، در پای تو به سجده می‌کشاند!
مرگ، مرگ عشق ضربه خورده، کاوش دریای خشم!
مرگ، مرگ مرموز زندگی – عمق با عمق روبرو می‌شود!
مرگ، که از آن قلب شکسته تو قلب ما را پر می‌کند – سرازیر می‌کند
همه، همه در پرستش، خداوندا، در پای تو! — فرانک آلابن (۱۸۶۷–۱۹۲۷)
