«آری، او کاملاً دوست‌داشتنی است.» غزل غزل‌ها ۵:۱۶
این آیه به درستی به کار برده شده است
برای خداوند ما عیسی مسیح، محبوب ما، دوست ما. کلمات «کاملاً دوست‌داشتنی» از کلمه عبری مَحاد می‌آید که به معنای «یک چیز مطلوب» است.
این کلمه در مورد همسر حزقیال در «آرزوی چشمان تو» (حزقیال ۲۴:۱۶) به کار رفته است. در مورد فرزندان افرایم به عنوان «میوه محبوب رحم» (هوشع ۹:۱۶) به کار رفته است. در اشاره به قدس خدا به عنوان «آرزو» (حزقیال ۲۴:۲۱) ترجمه شده است. برای اشاره به دارایی‌های بسیار ارزشمند به عنوان چیزهای «دلپذیر» یا «گرانبها» (اول پادشاهان ۲۰:۶؛ اشعیا ۶۴:۱۱؛ مراثی ۱:۷) به کار رفته است.
همچنین نشان‌دهنده چیزی است که برای دارنده آن ارزش والایی دارد. وقتی می‌گوییم: «او کاملاً دوست‌داشتنی است»، می‌گوییم که خداوند ما عیسی برای ما همه آن چیزی است که همسر حزقیال برای شوهرش بود، همه آن چیزی که فرزندان برای والدینشان بودند، آنچه معبد برای یهودیان بود، و آنچه گرانبهاترین دارایی‌ها برای اسرائیلیان بودند.
داماد بی‌نهایت جذاب ما
تنها هدف والا و رضایت‌بخش آرزو است. هیچ آرزوی بی‌گناهی در قلب انسان وجود ندارد که نتواند کمال خود را در مسیح بیابد!
اما چیز دیگری نیز در مورد کلمه «مَحاد» قابل توجه است. در هر مورد، به جز در غزل غزل‌ها ۵:۱۶، شیء مطلوب از بین می‌رود. همسر حزقیال با یک ضربه از بین می‌رود. فرزندان افرایم کشته می‌شوند. معبد ویران می‌شود. همه چیزهای دلپذیر زندگی به سرقت می‌روند.
از این چه باید بیاموزیم؟ آیا این نیست که چون همه اهداف دیگر آرزوی ما در نهایت از بین خواهند رفت، اگر چیزی کمتر از مسیح را هدف خود قرار دهیم، مطمئناً ناامید خواهیم شد؟ تنها او «کاملاً دوست‌داشتنی» است.
آیا می‌توانیم این کلمات را تکرار کنیم
از مزمورنویس، آساف: «جز تو در زمین کسی را نمی‌خواهم» (مزمور ۷۳:۲۵)؟
