پرسش: آیا تعمید دادن یک شخص به نام عیسی مسیح به جای نام پدر، پسر و روح‌القدس بدعت است؟
پاسخ: اندکی پیش از بازگشت به جلال، خداوند ما عیسی مسیح به شاگردان خود گفت که تمام قدرت در آسمان و بر زمین به او داده شده است. بنابراین، آنها باید می‌رفتند و «همه امت‌ها را شاگرد می‌ساختند» و «آنها را به نام پدر و پسر و روح‌القدس تعمید می‌دادند» (متی 28:18-20 NKJV).
توجه کنید که خداوند ما «نام» گفت، نه «نام‌ها». خدای ما یک خداست، اما او به عنوان سه شخص الهی وجود دارد: پدر، پسر و روح‌القدس. این اشخاص الهی کاملاً برابر هستند و در هماهنگی کامل کار می‌کنند، با این حال هر یک نقش، ویژگی‌ها و صفات خاص خود را دارد. ما خوب است که اشخاص را جدا نگه داریم و آنها یا کاری را که کتاب مقدس به هر یک نسبت می‌دهد، با هم مخلوط نکنیم.
ما ذاتاً درک نمی‌کنیم راز الهی خدا را که هم سه است و هم یک، اما این را به عنوان آنچه کلام خدا به ما می‌آموزد، می‌پذیریم. در واقع، هیچ مسیحی واقعی نمی‌تواند این آموزه را رد کند؛ این آموزه برای ایمان اساسی است و مسیحیت را از ادیانی مانند اسلام یا یهودیت، که آنها نیز ادیان توحیدی نامیده می‌شوند، متمایز می‌کند.
عبارت استاندارد که مسیحیان هنگام تعمید یک نوکیش استفاده می‌کنند این است که می‌گویند: «من شما را به نام پدر و پسر و روح‌القدس تعمید می‌دهم.» این به نوعی فردی را که تعمید می‌گیرد در جایگاه مسیحی قرار می‌دهد. اغلب هنگام تعمید دادن کسی، تعمید دهنده از فردی که تعمید می‌گیرد می‌پرسد که آیا او خداوند عیسی را به عنوان نجات‌دهنده خود پذیرفته است یا خیر. پس از شنیدن تأیید، تعمید دهنده ممکن است بگوید: «بر اساس اعتراف ایمان شما، من شما را به نام پدر و پسر و روح‌القدس تعمید می‌دهم.»
این کلمات نوعی فرمول روحانی نیستند که باید کلمه به کلمه تلاوت شوند تا تعمید معتبر باشد. افراد بی‌خدا می‌توانند کلمات را به درستی تلاوت کنند. مسیحیت واقعی بر کلمات صحیح گفته شده استوار نیست، بلکه بر ایمان به خداوند ما عیسی مسیح استوار است. بدون ایمان به او و پذیرش آنچه کتاب مقدس درباره خدا می‌آموزد، تعمید تنها یک تمسخر خواهد بود. تعمیدها اغلب در اعمال رسولان ذکر شده‌اند، و کمتر در رساله‌ها. بیشتر این ارجاعات به تعمید صرفاً از تعمید یافتن مردم سخن می‌گویند.
کتاب مقدس گاهی اوقات از اصطلاحات دیگری استفاده می‌کند در ارتباط با تعمید. پس از موعظه قدرتمند خود در روز پنطیکاست، پطرس به کسانی که «دلشان جریحه‌دار شده بود» و پرسیده بودند: «ای مردان و برادران، چه کنیم؟» گفت که «توبه کنید و هر یک از شما به نام عیسی مسیح تعمید یابد» (اعمال 2:37-38). مخاطبان او یهودیان بودند. کمتر از دو ماه پیش از این، یهودیان – شاید حتی برخی از همین افراد – فریاد زده بودند: «او را مصلوب کنید» و «خون او بر ما و بر فرزندان ما باد» (متی 27:22-25). پطرس به این یهودیان گفت که «از این نسل منحرف نجات یابید»، و کسانی که سخنان او را پذیرفتند، تعمید یافتند (اعمال 2:40-41). با این عمل، آنها خود را با عیسی مسیح که یهودیان او را به شدت نفرت داشتند و مصلوب کرده بودند، همذات پنداری کردند. این بسیار حیاتی بود.
غیریهودیانی که نجات یافته بودند، عمدتاً بت‌پرست بودند. تسالونیکیان به خاطر «بازگشت به خدا از بت‌ها برای خدمت به خدای زنده و حقیقی، و انتظار پسر او از آسمان» ستایش می‌شوند (اول تسالونیکیان 1:9-10). فرمول تعمید که خداوند در متی 28 به شاگردان خود داد، به ویژه با توجه به رفتن آنها و شاگرد ساختن از همه امت‌هاست. پیش از این، خداوند شاگردان خود را از رفتن به سوی امت‌ها منع کرده بود (متی 10:5)، اما اکنون آنها باید به سوی آنها می‌رفتند – کاری که برای آنها به عنوان یهودیان دشوار بود. کرنلیوس، «مردی پرهیزگار و خدا ترس با تمام خانواده‌اش، که به مردم سخاوتمندانه صدقه می‌داد و همیشه به خدا دعا می‌کرد»، فرمان یافت که «به نام خداوند تعمید یابد» (اعمال 10:2، 48).
شاگردانی که پولس در افسس یافت در اعمال 19:1-7 ظاهراً یهودی بودند، زیرا آنها با تعمید یحیی تعمید یافته بودند. هنگامی که پولس به آنها گفت که آن کسی که یحیی از او سخن می‌گفت، مسیح عیسی بود، «آنها به نام خداوند عیسی تعمید یافتند.»
با نگاهی به نمونه‌های بسیاری که در عهد جدید می‌یابیم، به این نتیجه می‌رسیم که تعمید دادن یک ایماندار تنها به نام خداوند ما عیسی مسیح قطعاً بدعت نیست! در حالی که ما خوب است به زبان کتاب مقدس نزدیک بمانیم، کلماتی که در تعمید یک شخص استفاده می‌شوند، به خودی خود یک تعمید را معتبر یا نامعتبر نمی‌سازند.
