آیا مراسم یادبود برای مسیحیان کتاب‌مقدسی است؟

پرسش: آیا مراسم یادبود کتاب‌مقدسی است؟

پاسخ: از پرسش شما سپاسگزاریم. «یادبود» اصطلاح جالبی است که در همه جا استفاده نمی‌شود. «یادبود» به هر چیزی که مربوط به سوابق یا آمار مرگ باشد، اشاره دارد. بنابراین، مراسم یادبود نوعی مراسم بزرگداشت است که به طور واقعی زندگی یک شخص را به یاد می‌آورد. این راهی برای به یاد آوردن مرگ یک شخص و جشن گرفتن زندگی او است.

برخی مراسم یادبود را به اعمال مذهبی که در کتاب‌مقدس یافت نمی‌شوند، مانند دعا برای مردگان، مرتبط دانسته‌اند. به عنوان ایمانداران، باید در مورد کارهایی که انجام می‌دهیم محتاط باشیم. خواندن یک آگهی ترحیم یا برگزاری مراسم یادبود برای عزیزی که در عیسی به خواب رفته است، اشتباه نیست. در واقع، مراسم یادبود ممکن است توسط خداوند برای تسلی دادن به کسانی که غمگین هستند، استفاده شود.

مراسم تدفین یک ایماندار باید در وهله اول منعکس کننده کلمات پولس رسول باشد، همانطور که او نوشت: «اما نمی‌خواهم شما، ای برادران، در مورد کسانی که به خواب رفته‌اند، بی‌خبر باشید، مبادا مانند دیگرانی که امید ندارند، غمگین شوید» (اول تسالونیکیان ۴:۱۳ NKJV). ما غمگین و سوگوار می‌شویم، اما نه بدون امید. برای برخی، یک تاریخچه مختصر از چگونگی خدمت عزیز از دست رفته به خداوند می‌تواند در روند بهبودی مفید باشد. اشاره به زمانی که برادر یا خواهر نجات یافت و برای نجات‌دهنده زندگی کرد، می‌تواند شهادتی برای گمشدگان باشد و تسلی زیادی به کسانی که اینجا باقی مانده‌اند، بدهد.

مراسم یادبود زمانی برای «گریه کردن با کسانی که گریه می‌کنند» (رومیان ۱۲:۱۵) است، اما باید زمانی نیز باشد که مسیح به عنوان امید ایماندار معرفی شود. این فرصتی است تا خبر خوشی را به شنوندگان ارائه دهیم که مسیح بر «کسی که قدرت مرگ را داشت» (عبرانیان ۲:۱۴) پیروز شده است، و مرگ توسط او که «قیامت و حیات» است (یوحنا ۱۱:۲۵؛ اول قرنتیان ۱۵ را در نظر بگیرید) شکست خورده است.

همانطور که به این چیزها فکر می‌کنیم، ممکن است خواندن دو آگهی ترحیم که در کلام خدا یافت می‌شود، مفید باشد. پیدایش ۲۵:۷-۸ در مورد ابراهیم می‌گوید: «این مجموع سال‌های زندگی ابراهیم بود که او زندگی کرد: صد و هفتاد و پنج سال. سپس ابراهیم آخرین نفس خود را کشید و در پیری خوب، پیرمردی پر از سال‌ها، درگذشت و به قوم خود پیوست.»

تثنیه ۳۴:۵-۸،۱۰-۱۲ آگهی ترحیم خدا برای موسی را می‌دهد: «پس موسی، خادم خداوند، در آنجا در سرزمین موآب، طبق کلام خداوند، درگذشت. و او را در دره‌ای در سرزمین موآب، روبروی بیت فغور، دفن کرد؛ اما هیچ کس قبر او را تا به امروز نمی‌داند. موسی هنگام مرگ صد و بیست سال داشت. چشمانش تار نشده بود و نیروی طبیعی‌اش کاهش نیافته بود. و فرزندان اسرائیل برای موسی در دشت‌های موآب سی روز گریه کردند. پس، روزهای گریه و سوگواری برای موسی به پایان رسید... اما از آن زمان به بعد در اسرائیل پیامبری مانند موسی برنخاسته است، که خداوند او را رو در رو می‌شناخت، در تمام نشانه‌ها و عجایبی که خداوند او را فرستاد تا در سرزمین مصر، در برابر فرعون، در برابر همه خادمانش، و در تمام سرزمینش، و با تمام آن قدرت عظیم و تمام آن وحشت بزرگ که موسی در برابر دیدگان تمام اسرائیل انجام داد.»

با نگاهی به هر دو این مثال‌ها، می‌توانیم بگوییم که حقایق زندگی و مرگ آنها داده شده است، و در مورد موسی، بخشی از چگونگی زندگی او برای خداوند به اشتراک گذاشته شده است. بنابراین، می‌توانیم نتیجه بگیریم که یک مراسم یادبود یا آگهی ترحیم که دیگران را به مسیح هدایت می‌کند، در نظر خدا قابل قبول، حتی خوشایند است.

—پاسخ توسط تیموتی پی. هدلی

مسیح خداوند دوباره خواهد آمد مسیح خداوند دوباره خواهد آمد، هیچ کس بیهوده منتظر او نخواهد ماند؛ ما آنگاه جلال او را خواهیم دید، او که برای آزادی ما مرد.

آنگاه، وقتی صدای نجات‌دهنده قدیسان خفته را به برخاستن فرا می‌خواند، میلیون‌ها نفر برخاسته اعلام خواهند کرد برکات بر نام نجات‌دهنده باد.

«این خدای نجات‌بخش ماست،» لشکرهای رهایی یافته با صدای بلند فریاد خواهند زد: ستایش، ستایش ابدی، داده شود به خداوند زمین و آسمان. —جوزف سوین (۱۷۶۱–۱۷۹۶)