سرمایه‌گذاری زمان با کودکان و نوجوانان
سرمایه‌گذاری زمان با کودکان و نوجوانان، منافع بلندمدتی در زندگی آنها به ارمغان می‌آورد. سلیمان پادشاه اظهار داشت که پدرش وقت خود را صرف آموزش او کرده بود (امثال ۴:۴)، و نتیجه آن پادشاهی بود که به پدرش احترام می‌گذاشت و خداوند را خدمت می‌کرد. عکس این موضوع در مورد پسر دیگر داوود: ابشالوم صادق است. داوود پادشاه وقت خود را با ابشالوم سرمایه‌گذاری نکرده بود (۲ سموئیل ۱۴:۲۴)، و نتیجه آن پسری بود که به پدرش بی‌احترامی می‌کرد و خداوند را خدمت نمی‌کرد.
عنوان
بیایید ابتدا سعی کنیم کلمات عنوان خود را درک کنیم. اگر «سرمایه‌گذاری» کنید، چیزی را که متعلق به شماست در چیزی قرار می‌دهید. به عنوان مثال، اگر مقداری از پول خود را بردارید و آن را در یک کسب و کار قرار دهید، این سرمایه‌گذاری خواهد بود. به طور معمول، شما انتظار نوعی بازگشت یا بازپرداخت از سرمایه‌گذاری خود را دارید.
مردم در همه نوع چیزها سرمایه‌گذاری می‌کنند.
کتاب مقدس به وضوح تعلیم می‌دهد که ما آنچه را که می‌کاریم درو می‌کنیم (غلاطیان ۶:۷-۱۰)، و اگر فراوان بکاریم، فراوان درو خواهیم کرد (۲ قرنتیان ۹:۶). سرمایه‌گذاری، مانند کاشت، برای ما هزینه‌ای دارد – زمان، پول یا چیز دیگری که از آن دست می‌کشیم.
ما چیزهایی را در فرزندانمان قرار می‌دهیم، مانند پول، آموزش و تربیت؛ و گاهی اوقات دادن چیزها به آنها آسان‌تر از دادن وقتمان است. همچنین، ما زمان را در چیزهای بی‌شماری سرمایه‌گذاری می‌کنیم: کار، تحصیل، همسر، سایر علایق. داوود به ابشالوم چیزهای زیادی داد، اما داوود نداد وقتش را به ابشالوم، و نتیجه فاجعه‌بار بود. با تشخیص این جنبه مهم، این مقاله در مورد سرمایه‌گذاری زمان با کودکان و نوجوانان است.
شاید بگویید، «من فرزندی ندارم، پس این به من مربوط نمی‌شود.» با این حال، مقاله به شما مربوط می‌شود. کتاب مقدس مثال‌های زیادی از افرادی به ما می‌دهد که وقت خود را صرف کودکان و جوانانی کردند که از نظر بیولوژیکی فرزندان آنها نبودند. عیسی وقت خود را با کودکان گذراند و ما را تشویق کرد که همین کار را انجام دهیم (متی ۱۹:۱۴). ما تمام سنین افراد در کتاب مقدس را نمی‌دانیم، اما به زمانی فکر کنید که پولس با تیموتائوس جوان، موسی با یوشع، و پولس با یوحنا مرقس گذراند. عیلی نیز وقتی سموئیل کودک بود، وقت خود را با او گذراند. مطمئناً، شما می‌توانید مثال‌های دیگری را نیز در کتاب مقدس بیابید.
خواست خدا: متحد کردن و ساختن
کتاب مقدس پر از دستورالعمل‌هایی برای گذراندن وقت با کودکان است. این قطعاً برای خداوند عیسی مهم بود، که اغلب از کودکان به عنوان یک مثال استفاده می‌کرد و آنها را نزدیک خود نگه می‌داشت (متی ۱۸:۲؛ مرقس ۹:۳۶). او همچنین زمان زیادی را صرف شاگردان خود کرد، که برخی از آنها به طور قابل توجهی جوان‌تر از خداوند تصور می‌شوند. او دستورالعمل‌هایی برای تربیت کودکان و پرورش آنها داد (افسسیان ۶:۴)، و کسانی که مسن‌تر هستند تشویق می‌شوند که وقت خود را با جوان‌ترها بگذرانند (تیطس ۲:۴،۶).
تربیت و آموزش زمان می‌برد. شما نمی‌توانید کسی را تربیت کنید اگر زمان زیادی را با او نگذرانید. آرزوی خداوند را برای گذراندن وقت با ما تصور کنید. به دفعات زیادی به یاد بیاورید که او خسته بود، اما باز هم وقت خود را با شاگردان و دیگران سرمایه‌گذاری کرد (مرقس ۶:۳۰-۴۴؛ یوحنا ۴:۶-۲۶). خدا کسی است که در ساختن مشارکت دارد (۱ قرنتیان ۳:۹-۱۰؛ افسسیان ۲:۱۹-۲۲). ساختن شامل سرمایه‌گذاری است و زمان زیادی می‌برد. فکر می‌کنید خداوند چقدر می‌خواهد با شما وقت بگذراند؟
آرزوی شیطان: جدایی و نابودی
شیطان از همان ابتدای کتاب مقدس به دنبال نابودی خانواده‌ها بود. در پیدایش ۳ او به آدم و حوا حمله کرد. در فصل ۴ دو پسر آنها، قائن و هابیل، تحت تأثیر گناه قرار گرفتند، که نتیجه انتخاب‌های والدینشان بود. در سراسر کتاب مقدس، خانواده‌ها به روش‌های مختلف مورد حمله قرار گرفتند. یکی از روش‌های کلیدی که شیطان در آن موفق است، زمانی است که والدین در مسئولیت خود برای سرمایه‌گذاری زمان در فرزندانشان کوتاهی می‌کنند.
در اوایل داستان فرزندان اسرائیل می‌بینیم که دشمن می‌خواست خانواده‌ها را از هم جدا کند. موسی به فرعون گفته بود که همه آنها (جوان، پیر، پسران و دختران) برای پرستش خداوند خواهند رفت (خروج ۱۰:۹-۱۱)، با این حال، فرعون تصمیم گرفت که فقط مردان می‌توانند بروند. این خلاف آنچه خداوند گفته بود، بود و می‌بینیم که سپس بلای دیگری بر مصریان نازل شد. بعدها، به همه اسرائیلیان اجازه داده شد که بروند – همه آنها، با هم.
موسی گفت که تنها راهی که آنها خواهند رفت این است که با هم بروند. او بدون شک این درس ارزشمند را در کودکی آموخته بود. اهمیت گذراندن وقت خانواده‌ها با هم اصلی است که ما در اوایل کتاب مقدس می‌یابیم. یکی از آرزوهای دشمن این است که زمان با هم بودن خانواده‌ها را از بین ببرد. این می‌تواند در زندگی ما به عنوان والدین بسیار عملی باشد. آیا ما در فعالیت‌هایی شرکت می‌کنیم که به ما اجازه می‌دهد یا ما را تشویق می‌کند که با فرزندانمان وقت بگذرانیم یا فعالیت‌هایی را دنبال می‌کنیم که منجر به جدایی خانواده‌هایمان از یکدیگر می‌شود؟
همیشه وقت گذراندن
لطفاً تثنیه ۶:۶-۲۵ را بخوانید (به صفحه ۸ مراجعه کنید). در آنجا دستورات خدا به اسرائیل در مورد آموزش فرزندانشان به ما نشان داده شده است. در آیه ۷ می‌بینیم که آموزش قرار بود تمام روز اتفاق بیفتد: وقتی بیدار می‌شدند، وقتی در خانه بودند، وقتی بیرون می‌رفتند، و وقتی به رختخواب می‌رفتند. روز والدین قرار بود با گذراندن وقت با فرزندانشان و آموزش آنها مشخص شود، نه فقط چند لحظه در صبح یا در پایان روز.
هدف از آموزش یا گذراندن وقت با آنها این بود که بتوانند از سرزمینی که خدا برای آنها داشت لذت ببرند. همچنین، نتیجه گذراندن وقت به این شیوه این بود که فرزندانشان با سؤالاتی به آنها مراجعه می‌کردند (آیه ۲۰). کودکی یا نوجوانی که والدینش با او وقت گذرانده‌اند، احتمالاً با سؤالاتی به والدینش مراجعه خواهد کرد. عکس این نیز صادق است. آیا می‌توانیم انتظار داشته باشیم که فرزندانمان با سؤالاتی به ما مراجعه کنند اگر هرگز با آنها وقت نگذرانده‌ایم، یا اگر احساس نمی‌کنند که ما می‌خواهیم با آنها وقت بگذرانیم؟
موسی
در خروج ۲ داستان روزهای اولیه زندگی موسی را می‌یابیم. او که توسط دختر فرعون از آب گرفته شده بود، ابتدا توسط والدین خودش بزرگ شد که وقت خود را صرف پسرشان کردند. این سرمایه‌گذاری بعدها موسی را به انتخاب «رنج کشیدن با قوم خدا، به جای لذت بردن از گناه برای مدتی» سوق داد (عبرانیان ۱۱:۲۵ KJV). حتی با وجود اینکه آنها فقط زمان کوتاهی با هم داشتند، والدین موسی از آن به طور کامل استفاده کردند تا او بفهمد خدا کیست و اهمیت رابطه‌اش با او را درک کند. والدینش وقت خود را صرف پسرشان کرده بودند، و چه تفاوتی برای موسی و فرزندان اسرائیل ایجاد کرد.
سموئیل
همانطور که ۱ سموئیل را آغاز می‌کنیم، داستان سال‌های اولیه زندگی سموئیل را می‌خوانیم. مادری را می‌یابیم که وقت خود را صرف دعا و هدایت پسر جوانش کرد. بعدها او به عنوان کسی که «در حضور خداوند خدمت می‌کرد» (۱ سموئیل ۲:۱۸) در حالی که هنوز کودک بود، شناخته شد. حتی پس از اینکه سموئیل برای زندگی در معبد و با عیلی رفت، مادرش با ملاقات او و آوردن یک کت جدید برای او هر سال – و مطمئناً تمام مدت برای او دعا کردن – به سرمایه‌گذاری زمان در او ادامه داد. اعمال او نشان‌دهنده سرمایه‌گذاری مداوم زمان است که ضروری است. سرمایه‌گذاری در کودکان چیزی نیست که فقط یک بار یا فقط زمانی که آنها جوان هستند اتفاق بیفتد، بلکه چیزی است که در طول زندگی آنها ادامه می‌یابد و برای دیگران – والدین یا دوستان – وقت آنها را هزینه می‌کند.
داوود
ثبت داوود دلگرم‌کننده است زیرا نمونه‌ای از پدری را ارائه می‌دهد که شکست خورد اما سپس تربیت خود را تنظیم کرد. همانطور که قبلاً ذکر شد، وقتی داستان داوود پادشاه را از ۲ سموئیل ۱۳ تا پایان کتاب می‌خوانید، پدری را می‌یابید که وقت خود را با فرزندانش نمی‌گذراند. او وقتی آنها کار اشتباهی می‌کردند با آنها صحبت نمی‌کرد. به نظر می‌رسید که او رویکرد نادیده گرفتن گناه آنها را در پیش گرفته بود و شاید فکر می‌کرد که آنها از آن بیرون خواهند آمد. داوود ممکن است از گناه قبلی خود نیز احساس گناه می‌کرد. با این حال، اگر او از آن به عنوان مثالی برای پسرانش استفاده می‌کرد و وقت خود را صرف صحبت با آنها می‌کرد، شاید زندگی آنها متفاوت می‌شد. در عوض او پسرانش ابشالوم را که کشته شد (۲ سموئیل ۱۸:۳۳)، و ادونیا را از دست داد، زیرا او به دنبال این بود که خود را بر تخت داوود بنشاند (۱ پادشاهان ۱:۵).
داوود وقت خود را صرف تربیت ادونیا نکرده بود (آیه ۶). با این حال، برای داوود، همه چیز از دست نرفته بود. داوود از اشتباهات قبلی خود درس گرفت و به سلیمان آموزش داد (۱ پادشاهان ۲). سلیمان، که حکمت را از خدا دریافت کرده بود، در امثال ۴ توضیح داد که پدرش چگونه او را تربیت و آموزش داده بود. داوود می‌توانست پس از اشتباهات قبلی خود دست بکشد، اما او راه‌های خود را تغییر داد.
خداوند نیز نسبت به ما مهربان است. ما اغلب به عنوان والدین اشتباه می‌کنیم، اما می‌توانیم نزد خداوند بیاییم، گناه خود را اعتراف کنیم (۱ یوحنا ۱:۹) و از او بخواهیم که به ما حکمت دهد تا فرزندانمان را تربیت کنیم (افسسیان ۶:۴). اگرچه ممکن است در گذشته فرصت‌هایی را از دست داده باشیم، اما تشویق می‌شویم که چیزهای گذشته را فراموش کنیم و به جلو حرکت کنیم (فیلیپیان ۳:۱۲-۱۴). زمان از دست رفته هرگز قابل بازگشت نیست، با این حال، همه ما زمان باقی‌مانده را پیش رو داریم. چگونه از آن زمان استفاده خواهیم کرد؟
افکاری برای تشویق
ما می‌توانیم هر روز با فرزندانمان وقت بگذرانیم و در رشد روحانی آنها سرمایه‌گذاری کنیم. ما همچنین باید وقت خود را صرف توسعه تمام زمینه‌های زندگی آنها و ایجاد رابطه‌ای با آنها کنیم که بعدها برکات فراوانی به ارمغان خواهد آورد. آیات غلاطیان ۶:۷-۹ را به یاد بیاورید: ما آنچه را که می‌کاریم درو خواهیم کرد. اگر هیچ زمانی را در فرزندان خود سرمایه‌گذاری نکنید، فکر می‌کنید نتیجه چه خواهد بود؟ خداوند ممکن است جوانان دیگری را نیز در اطراف شما قرار داده باشد که می‌توانید با آنها وقت بگذرانید. آنها را نادیده نگیرید. برخی از ما ممکن است به دلیل شرایط مختلف از فرزندانمان جدا شده باشیم. اگر امروز نمی‌توانید به طور فیزیکی با فرزندان خود وقت بگذرانید، چگونه می‌توانید هنوز زمان را سرمایه‌گذاری کنید؟ در اینجا چند پیشنهاد آورده شده است:
برای آنها دعا کنید.
- برای فرزندان خود یا سایر جوانان نامه بنویسید.
- از فناوری برای گذراندن وقت با آنها استفاده کنید.
- با آنها تلفنی صحبت کنید!
- اجازه ندهید اشتباهات قبلی فرصت تعامل با فرزندان شما را از بین ببرد. دعا کنید و از خداوند بخواهید که به شما ایده‌ها دهد و درها را باز کند تا تأثیر مثبتی در زندگی فرزندتان داشته باشید.
گاهی اوقات داشتن چند پیشنهاد عملی برای گذراندن وقت با فرزندانمان مفید است. سعی کنید فرزندان خود را در هر چه بیشتر فعالیت‌ها با خود داشته باشید. این شامل زمان‌هایی می‌شود که با سایر مسیحیان ملاقات می‌کنید، به خرید می‌روید، بیرون کار می‌کنید یا ملاقات می‌کنید. ممکن است بخواهید زمان‌های منحصر به فردی را با کودکان در نظر بگیرید که بتوانید با آنها یک به یک صحبت کنید. شاید آنها را برای یک وعده غذایی خاص، یک رانندگی با ماشین یا فعالیت دیگری که می‌دانید به شما زمان می‌دهد تا با فرزند یا نوجوان خود صحبت کنید، بیرون ببرید.
در نتیجه، برای ما بسیار مهم است که «زمان را بازخرید کنیم» با کودکان و نوجوانانی که خداوند به زندگی ما می‌آورد. در حالی که می‌توانیم بکاریم و آبیاری کنیم، باید به یاد داشته باشیم که این خداوند است که رشد می‌دهد (۱ قرنتیان ۳:۷).
«و این کلماتی که امروز به شما امر می‌کنم، در دل شما باشد. آنها را با جدیت به فرزندان خود تعلیم دهید، و در خانه خود، در راه، هنگام خوابیدن، و هنگام برخاستن از آنها صحبت کنید. آنها را به عنوان علامتی بر دست خود ببندید، و آنها مانند پیشانی‌بند بین چشمان شما باشند. آنها را بر چهارچوب درهای خانه خود و بر دروازه‌های خود بنویسید. «پس چنین خواهد شد، هنگامی که خداوند خدای شما شما را به سرزمینی که به پدران شما، به ابراهیم، اسحاق، و یعقوب سوگند یاد کرد، بیاورد، تا شهرهای بزرگ و زیبا را که شما نساختید، خانه‌های پر از همه چیزهای خوب را که شما پر نکردید، چاه‌های کنده شده را که شما نکندید، تاکستان‌ها و درختان زیتون را که شما نکاشتید – هنگامی که خوردید و سیر شدید – آنگاه مواظب باشید، مبادا خداوند را که شما را از سرزمین مصر، از خانه بردگی بیرون آورد، فراموش کنید. شما از خداوند خدای خود بترسید و او را خدمت کنید، و به نام او سوگند یاد کنید. شما به دنبال خدایان دیگر، خدایان مردمی که در اطراف شما هستند، نروید (زیرا خداوند خدای شما خدایی حسود در میان شماست)، مبادا خشم خداوند خدای شما برانگیخته شود و شما را از روی زمین نابود کند. «شما خداوند خدای خود را وسوسه نکنید همانطور که وسوسه کردید او را در ماسا. شما با جدیت احکام خداوند خدای خود، شهادات او، و فرایض او را که به شما امر کرده است، حفظ کنید. و شما آنچه را که در نظر خداوند درست و خوب است انجام دهید، تا برای شما خوب باشد، و تا بتوانید وارد شوید و سرزمین خوبی را که خداوند به پدران شما سوگند یاد کرد، تصرف کنید، تا همه دشمنان خود را از پیش روی خود بیرون کنید، همانطور که خداوند فرموده است. «هنگامی که پسر شما در آینده از شما بپرسد، بگوید، «معنای شهادات، فرایض، و احکامی که خداوند خدای ما به شما امر کرده است چیست؟» آنگاه شما به پسر خود بگویید: «ما بردگان فرعون در مصر بودیم، و خداوند ما را با دستی قدرتمند از مصر بیرون آورد؛ و خداوند نشانه‌ها و عجایب بزرگ و شدید را در برابر چشمان ما، علیه مصر، فرعون، و تمام خاندان او نشان داد. سپس او ما را از آنجا بیرون آورد، تا ما را وارد کند، تا سرزمینی را که به پدران ما سوگند یاد کرد، به ما بدهد. و خداوند به ما امر کرد که همه این فرایض را رعایت کنیم، تا از خداوند خدای خود بترسیم، برای همیشه به نفع ما، تا او ما را زنده نگه دارد، همانطور که امروز است. آنگاه برای ما عدالت خواهد بود، اگر ما مراقب باشیم که همه این احکام را در برابر خداوند خدای خود، همانطور که او به ما امر کرده است، رعایت کنیم.» (تثنیه ۶:۶-۲۵ NKJV)
