چند فکر درباره مزمور 2
مزمور 2 با این سؤال آغاز می‌شود: «چرا امت‌ها خشمگین می‌شوند و مردم کاری بیهوده را توطئه می‌کنند؟» (آیه 1 NKJV). ما برخی از اینها را در روزگار خود می‌بینیم، اما نهایی‌ترین آن تا پس از آمدن خداوند برای کلیسا اتفاق نخواهد افتاد (1 تسالونیکیان 4:13-18). ایمانداران از این صحنه برداشته شده و در یک چشم به هم زدن تغییر خواهند یافت (1 قرنتیان 15:51-57). در همین حال، پادشاهان و رهبران زمین «خود را آماده می‌کنند و ... با هم علیه خداوند و علیه مسیح او مشورت می‌کنند» (مزمور 2:2). مردم بی‌ایمان جهان آرزوی شیطانی دارند و نمی‌خواهند خدا بر آنها حکومت کند (آیه 3). آنها این را درباره خداوند عیسی گفتند وقتی پیلاطس را متقاعد کردند که او را مصلوب کند (مرقس 15:12-14؛ لوقا 19:14 را ببینید).
ضرب‌المثلی هست که می‌گوید: «کسی که آخر می‌خندد، بهترین می‌خندد.» منظور این است که آخرین کسی که می‌خندد، موفق شده است در حالی که دیگران فکر نمی‌کردند او موفق شود، و قبلاً به او خندیده بودند. کسانی که خدا را نمی‌خواهند امروز می‌خندند، اما خدا آخرین خنده را خواهد داشت (مزمور 2:4). مردم دنیا سال‌هاست که ما – مردم خدا – را مسخره کرده‌اند، و ما نیز به نوعی، در او، آخرین خنده را خواهیم داشت.
خداوند در خشم خود سخن خواهد گفت. از طریق ایمان به مسیح، من در سمت راست با خدا هستم، در لطف او. خشم خدا به من نخواهد رسید. شما چطور؟ آیا شما با خون عیسی مسیح پناه گرفته‌اید، و پیشنهاد نجات خدا را از طریق پسرش پذیرفته‌اید؟
از طریق مزمورنویس، خدای پدر به طور نبوی اعلام کرد: «من پادشاه خود را بر کوه مقدس صهیون خود قرار داده‌ام» (آیه 6). در مورد اینکه چقدر از اورشلیم به یهودیان تعلق دارد و چقدر به فلسطینیان، بحث و جدل زیادی وجود دارد، اما آن شهر، آن کوه مقدس، متعلق به خداست. او در نهایت همه چیز را در جای خود قرار خواهد داد. این از طریق پادشاه – خداوند عیسی مسیح – انجام خواهد شد (به مکاشفه 19:11-16 مراجعه کنید). به یاد داشته باشید، حتی مردان حکیم از شرق، خداوند را «پادشاه یهودیان» نامیدند (متی 2:2). با این حال، او هنوز به طور عمومی آن جایگاه را به دست نگرفته است، زیرا لازم بود که صلیب ابتدا بیاید.
در مزمور 2:8-9 ثبت شده است که پدر به عیسی مسیح می‌گوید: «از من بخواه، و امت‌ها را به میراث تو خواهم داد، و کرانه‌های زمین را به تصرف تو. تو آنها را با عصای آهنین خواهی شکست؛ تو آنها را مانند ظرف کوزه‌گر خرد خواهی کرد.» ما این را در مکاشفه 19:15 می‌بینیم، هنگامی که پسر – پادشاه پادشاهان و خداوند خداوندان، مسیح عیسی – «با عصای آهنین حکومت خواهد کرد.»
پس از صحبت در مورد این چیزها، مزمورنویس به ما می‌گوید که «حکیم باشید» (مزمور 2:10). حکیم بودن به این معنی است که به ما اختیاری داده شده است و باید دیدگاه درستی داشته باشیم. این نیاز به آموزش دارد. باشد که ما با وفاداری کلام خدا را مطالعه کنیم!
ما باید «خداوند را با ترس خدمت کنیم» (آیه 11). «ترس» عمیق‌تر از «احترام توأم با حرمت» است، همانطور که اغلب نامیده می‌شود. این شامل این فکر است که من نمی‌خواهم به هیچ وجه او را ناخشنود کنم. بنابراین، شادی من «با لرزش» است (آیه 11). او خدای تمام خلقت است، و او می‌تواند زندگی من را هر طور که بخواهد، برای جلال خود، تحت تأثیر قرار دهد.
آیه آخر با درخواست «پسر را ببوسید» (آیه 12) آغاز می‌شود. من باید رابطه نزدیکی با «پسر خدا، که مرا دوست داشت و خود را برای من فدا کرد» (غلاطیان 2:20) داشته باشم. آیه در مزمور 2 ادامه می‌یابد: «... مبادا خشمگین شود، و شما در راه هلاک شوید.» به کسانی فکر کنید که هیچ کاری با عیسی مسیح نخواهند داشت؛ خشم خدا را که با آن روبرو هستند، در نظر بگیرید. با این حال، «خوشا به حال همه کسانی که به او توکل می‌کنند» (آیه 12).
خداوند عیسی، ما تو را دوست داریم، و با شادی می‌ریزیم ستایش‌های قلب‌های پرستنده را در پای تو؛ خداوند عیسی، ما تو را دوست داریم؛ ما دوست داریم و می‌پرستیم نامی که برای خدا و برای ما بسیار شیرین است.
نام تو، خداوند مبارک، مانند روغنی است که ریخته شده است؛ و حتی وقتی آن را بر زبان می‌آوریم، عطر آن بالا می‌رود به سوی پدر، که تنها ارزش عالی آن را، کمال بی‌نظیر آن را، به طور کامل می‌تواند ارج نهد. —کاترین هلن فون پوسِک (1859–1953)
