زندگی ما نیز باید خدا را بزرگ بدارد! کتاب مقدس تعلیم می‌دهد که تمام وجود ما—روح، نفس و بدن—باید او را بزرگ بدارد. به آنچه مریم در لوقا ۱:۴۶ گفت فکر کنید:
«جان من خداوند را بزرگ می‌دارد.» (لوقا ۱:۴۶)
نفس جایگاه احساسات ماست، و او در درونی‌ترین وجود خود می‌خواست خدای خود را بزرگ بدارد. یحیی تعمیددهنده نیز همین آرزو را داشت وقتی در مورد خداوند عیسی گفت:
«او باید افزایش یابد، اما من باید کاهش یابم» (یوحنا ۳:۳۰).
ما نیز باید همین آرزو را داشته باشیم—که خداوند نه تنها در احساسات درونی‌ترین وجود ما، بلکه در بدن‌های ما و از طریق آنها نیز بزرگ داشته شود. پولس این را زمانی بیان می‌کند که نوشت:
«آیا نمی‌دانید که بدن شما معبد روح‌القدس است که در شماست، و او را از خدا دارید، و شما از آن خود نیستید؟ زیرا به قیمتی خریده شده‌اید؛ پس خدا را در بدن و روح خود جلال دهید، که از آن خداست» (اول قرنتیان ۶:۱۹-۲۰).
در رومیان ۱۲:۱-۲، او ما را ترغیب می‌کند:
«پس ای برادران، شما را به رحمت‌های خدا التماس می‌کنم که بدن‌های خود را قربانی زنده، مقدس و پسندیده خدا تقدیم کنید، که این خدمت معقول شماست. و به این دنیا هم‌شکل نشوید، بلکه با تجدید ذهن خود دگرگون شوید، تا بتوانید اراده نیکو و پسندیده و کامل خدا را ثابت کنید.» (رومیان ۱۲:۱-۲)
نمونه‌ای از چنین زندگی‌ای را می‌توان در دانیال ۱:۸ و ۳:۲۸ دید. دانیال و دوستانش در دل خود تصمیم گرفتند که برای خدا زندگی کنند و در برابر هیچ کس دیگری سر خم نکنند. به روشی بسیار عملی، زندگی آنها خدا را برای همه آشکار ساخت!
لنگر برای امروز:
آیا زندگی شما خدا را برای دیگران آشکار می‌سازد؟
