این چقدر زیبا مراقبت مهربانانۀ خدا را بر تمام مخلوقاتش به ما نشان می‌دهد! او در یافتن خانه‌ای برای بی‌ارزش‌ترین پرندگان و لانه‌ای برای بی‌قرارترین آنها کوتاهی نمی‌کند. این باید چه اطمینانی به ما بدهد! چقدر باید آرامش داشته باشیم! روحی که خود را به مراقبت هوشیارانه و مهربانانۀ او که نیازهای تمام مخلوقاتش را به طور کامل تأمین می‌کند، بسپارد، چه آرامشی می‌یابد.
داوود آن نشانۀ هرگز شکست‌ناپذیر قلبی را که خداوند را می‌شناسد، به نمایش می‌گذارد: اطمینان به خدا بالاتر از همه چیز و به هر قیمتی: «پس بگذارید به دست خداوند بیفتیم، زیرا رحمت‌های او عظیم است» (۲ سموئیل ۲۴:۱۴). چه فکر شیرین و گرانبهایی از آنچه خداوند برای قوم خود است! و او به خوبی می‌داند که چگونه قلب را با این اطمینان پر کند که شایستۀ اعتماد آن است. حتی در حین تأدیب، خدا مهربان‌تر، وفادارتر و شایسته‌تر از هر کس دیگری برای اعتماد است.
پناهگاه سادۀ قدیس در خداست. «خداوند دفاع من است.» این نه توطئه است و نه استفاده از ابزارهای انسانی برای مقابله با قدرت دشمن. شاید بتوانیم تا حدی و برای مدتی موفق شویم، اما با استفاده از سلاح‌های جسمانی، وابستگی‌ای را که خدا را فرا می‌خواند و کمال رفتار و شهادتی را که انتظار بر او می‌دهد، از دست داده‌ایم.
لحظاتی وجود دارد که خدا به ما احساس می‌دهد که نمی‌توانیم به انسان تکیه کنیم، بلکه فقط به او. اغلب از انسان‌ها آرامش می‌یابیم: «خدا، که دل‌شکستگان را تسلی می‌دهد، ما را با آمدن تیطس تسلی داد» (۲ قرنتیان ۷:۶). اما نباید به انسان تکیه کنیم. از این رو، لحظاتی وجود دارد که باید بگوییم، «همۀ انسان‌ها دروغگو هستند» (مزمور ۱۱۶:۱۱)، و ما به خداوند سپرده می‌شویم.
