ما می‌خواهیم به برخی از پرندگانی که در عهد عتیق برای قربانی استفاده می‌شدند، بپردازیم. در اینجا در پیدایش ۸، اولین باری را می‌یابیم که پرندگان به عنوان قربانی به خدا تقدیم شدند. نوح تازه از کشتی به دنیایی پاک شده قدم گذاشته بود. کتاب مقدس به ما می‌گوید که قبل از طوفان، «یهوه دید که شرارت انسان بر زمین بسیار است و هر تصور افکار قلب او پیوسته فقط شرارت است» (۶:۵). فساد و خشونتی که زمین را پر کرده بود، داوری طوفان را به ارمغان آورد.
در مقابل این شرارت، توجه کنید که نوح تمام پرندگان پاک را بر قربانگاه به عنوان قربانی سوختنی تقدیم کرد. این ما را به یاد پسر خدا می‌اندازد که به زمین آمد. در میان دنیایی که با گناه آلوده شده بود، او «پاک» بود. او خالص بود (اول یوحنا ۳:۳). او مقدس، بی‌ضرر و بی‌عیب بود (عبرانیان ۷:۲۶). هنگامی که روح‌القدس در تعمید بر او نازل شد، به شکل کبوتری بر او آمد، که شخصیت پاک و خالص او را نشان می‌داد. سرانجام مردی مبارک که خدا می‌توانست از او لذت ببرد، کسی که تمام اراده او را انجام می‌داد (مقایسه کنید اعمال ۱۳:۲۲). او خود را به عنوان قربانی سوختنی واقعی برای ما تقدیم می‌کرد (افسسیان ۵:۲؛ عبرانیان ۹:۱۴).
سپس به نتایج این قربانی توجه می‌کنیم. یهوه بوی خوش، یا «بوی آرامش» را استشمام کرد. ما می‌خوانیم که قلب و افکار بشر همانند قبل از طوفان باقی ماند. اما قربانی مسیح به خدا آرامش بخشید. سپس فصل ۹ با برکت آغاز می‌شود: «و خدا نوح و پسرانش را برکت داد» (آیه ۱). بنابراین برای ما امروز، ما با هر برکت روحانی در آسمان‌ها در مسیح برکت یافته‌ایم (افسسیان ۱:۳). این تنها به دلیل رنج‌ها، مرگ، رستاخیز، صعود و جلال او در دست راست خداست. باشد که او را ستایش کنیم!
