در مورد عشر چه؟
بخشش تحت قانون
عشر – دادن یک دهم – به وضوح در عهد عتیق به عنوان بخشی از قانون یهودیت آموزش داده شده بود (لاویان ۲۷:۳۰-۳۲؛ تثنیه ۱۴:۲۲-۲۹).
«آیا انسان خدا را غارت می‌کند؟ با این حال شما مرا غارت کرده‌اید!» —ملاکی ۳:۸
قوم اسرائیل به غارت خدا متهم شدند زیرا عشر خود را نمی‌پرداختند. خودخواهی آنها مانع برکت خدا شد، اما او برای عشر دادن وفادارانه برکات فراوان وعده داد.
بخشش تحت فیض
اما عهد جدید مسیحیت را به ارمغان می‌آورد – جایی که «ما تحت قانون نیستیم بلکه تحت فیض هستیم» (رومیان ۶:۱۴).
اصل مسیحی در مورد تعهد قانونی نیست، بلکه در مورد بخشش سپاسگزارانه و متناسب با آنچه خدا به ما برکت داده است (۱ قرنتیان ۱۶:۲).
بسیاری از ایمانداران بسیار بیشتر از یک دهم می‌دهند – نه به این دلیل که مجبورند، بلکه به این دلیل که می‌خواهند. خدا از چنین سخاوت شادمانه‌ای لذت می‌برد (۲ قرنتیان ۹:۷).
بخشش با شادی
خداوند ما را به بخشش فرا می‌خواند:
- با شادی، نه با اکراه
- سخاوتمندانه، با قلبی مثبت
- هدفمند و منظم (۱ قرنتیان ۱۶:۱-۲)
«خدا قادر است که تمام فیض را بر شما فراوان سازد… تا برای هر کار نیکو فراوانی داشته باشید.» —۲ قرنتیان ۹:۸-۱۱
مسیحیان اولیه، حتی در فقر، با شادی و فداکاری می‌بخشیدند (۲ قرنتیان ۸:۱-۵). عیسی گفت:
«وقتی کار خیری انجام می‌دهید، نگذارید دست چپ شما بداند که دست راست شما چه می‌کند.» —متی ۶:۳
بخشش ما یک عمل خصوصی و فروتنانه پرستش است که روزی توسط خدا آشکارا پاداش داده خواهد شد.
بخشش از روی محبت
وعده خداوند را در آغوش بگیرید:
«ببخشید، و به شما داده خواهد شد: پیمانه‌ای خوب، فشرده، تکان داده شده، و لبریز…» —لوقا ۶:۳۸
بخشش مسیحی نه از قانون بلکه از محبت سرچشمه می‌گیرد – زیرا او ابتدا ما را دوست داشت. ما می‌بخشیم زیرا او به ما بسیار بخشیده است!
— جی. دبلیو. استیدل
