«او مرا به کنار آب‌های آرام رهبری می‌کند» (مزامیر ۲۳). روح انسان‌ها بی‌قرار است، گناه آن‌ها را چنین کرده است، زیرا «شریران مانند دریای آشفته‌اند که نمی‌تواند آرام گیرد.» اما شبان نیکو گوسفندان خود را از سرگردانی بی‌قرار و سرکشی‌های خودخواهانه و ناراضی‌شان فرا می‌خواند و آن‌ها را به آرامش در پای خود می‌آورد. او آن‌ها را به کنار آب‌های آرامش رهبری می‌کند. این تشبیه تصویری از آرامش را به ذهن می‌آورد؛ از آرامش قلب در پناهگاهی امن سخن می‌گوید. اما این بدان معنا نیست که این آرامش روح از شرایط بیرونی نشأت می‌گیرد—این شرایط ممکن است با تمایلات طبیعی ما بسیار ناسازگار باشند، با این حال در میان آن‌ها قلب می‌تواند بی‌تلاطم باشد، همانطور که کلام دیگری می‌گوید:
«تو او را در آرامش کامل نگاه خواهی داشت که ذهنش بر تو متمرکز است، زیرا او به تو توکل دارد.»
طوفان و آرامش نجات‌دهنده
یک حادثه روح‌انگیز در زندگی خداوند ما بر روی زمین، این آرامش را به کمال نشان می‌دهد. به فرمان استادشان، شاگردان ماهیگیر قایق خود را بر روی دریایی آرام که خورشید بر آن می‌تابید، به آب انداختند. اما به محض اینکه پاروهای خود را در قفل‌های پارو قرار دادند، باد برخاست و به تدریج شدت گرفت تا اینکه به طوفانی وحشتناک تبدیل شد، گویی تمام خشم جهنم در آن طوفان رها شده بود، و امواج با چنان قدرتی بر روی آن قایق کوچک غرش می‌کردند و می‌غلتیدند که آن دریانوردان باتجربه دچار وحشت شدند.
خروش آب‌ها در بیرون قایق چنان طوفانی از وحشت در سینه‌های آن‌ها ایجاد کرد که با صدای بلند به استادشان فریاد زدند که هلاک خواهند شد. اما او چه؟ آیا او می‌ترسید؟ آیا هیچ اضطراب قلبی در رفتار او دیده می‌شد؟ نه، «سرش بر بالشی نهاده بود، و او در خواب عمیق بود.» آرامش کامل، در میان طوفان! آرامش مبارک در حضور امواج تهدیدآمیز! چرا آن‌ها بالش او را شریک نشدند؟ اگر آن طوفان هفت برابر شدت می‌گرفت، آن‌ها باز هم در امان بودند، بله، به همان اندازه که به فرمان او آرامشی بزرگ دستگیر امواج متلاطم شد، در امان بودند.
راز اعتماد ناگسستنی
اما راز آن آرامش شگفت‌انگیز چه بود؟ خداوند سر خود را بر چه بالشی نهاده بود؟ راز، اعتماد ناگسستنی به خدا بود؛ بالش، محبت تغییرناپذیر و قادر مطلق پدرش بود. او مردی با وابستگی مطلق بود، بیش از یک انسان، همانطور که خواهیم دید، اما واقعاً یک انسان، که تمام راه خود را به خدا می‌سپرد و راضی بود که تنها اراده او را انجام دهد. و خدایی که او خدمت می‌کرد، پشت هر شرایطی بود؛ او بر فراز سیلاب نشسته بود و دهان طوفان را با افساری محکم بسته بود. طوفان نمی‌توانست فراتر از اجازه او خشمگین شود، محبت او محبوب خود را در تمام راه‌هایش حفظ می‌کرد، و عیسی همیشه مبارک و کاملاً وابسته در آنجا آرام گرفت. و ای مسیحی، او آن بالش را به تو می‌دهد، تا در میان مشکلات آرامش یابی، او می‌گوید:
«پدر خود شما را دوست دارد، زیرا شما مرا دوست داشته‌اید.»
«آرامش خود را به شما می‌دهم… نه آن‌گونه که دنیا می‌دهد، من به شما می‌دهم. دل شما مضطرب نشود و نترسد» (یوحنا ۱۴:۲۷).
این یک واقعیت بزرگ است—«او مرا به کنار آب‌های آرام رهبری می‌کند.» سیل خروشان در بیرون، اما آب‌های آرام در درون.
قدرت بر طوفان و درس برای ایمانداران
ترس آن شاگردان، شاهدی بر قدرت الهی خداوند، و درخششی از جلال الوهیت او را به ارمغان آورد. با شفقت مهربان در قلبش برای ضعف آن‌ها، با آرامش ابدی در چشمانش، و با قدرت مطلق در کلمات دهانش، او با طوفان سخن گفت؛ و امواج بزرگ در سکوت تسلیم در پای او افتادند، همانند سگی که در پای اربابش می‌لرزد. شاگردان از آن عمل قدرتمند شگفت‌زده شدند، و واقعاً شگفت‌انگیز بود؛ اما کدام یک از این دو، آرامش در طوفان، یا قدرت بر آن، تحسین عمیق‌تر ما را برمی‌انگیزد؟
اولی حتی می‌تواند از آن ما باشد، زیرا دومی همیشه در کنار ماست، تا زمانی که محبت جاودانه ببیند که طوفان درس لازم را به ما آموخته است، برای ما استفاده شود. اما گذر از طوفان با آرامش در اعتماد کامل به او، بزرگتر از این است که طوفان برای ما برداشته شود. وقتی به خود اجازه می‌دهیم که در حالی که سیلاب‌ها در اطراف ما می‌غلتند، توسط آب‌های آرام هدایت شویم، این به افتخار او بیشتر است تا اینکه شرایط را برای ضعف ایمانمان تغییر دهیم.
تمام نگرانی‌های خود را بر او بیفکنید
شاگردانش فریاد زدند: «آیا تو را باکی نیست که ما هلاک می‌شویم؟» کلمات عجیبی از دهان آن‌ها، که بی‌اعتمادی آن‌ها را به او آشکار می‌کرد. چقدر کم او را می‌شناختند! تعجب می‌کنم که آیا شمعون پطرس این فریاد بی‌ایمان را به یاد آورد، وقتی سال‌ها بعد به برادرانش که به شدت مورد آزمایش و آزار قرار گرفته بودند، نوشت:
«تمام نگرانی‌های خود را بر او بیفکنید، زیرا او به شما اهمیت می‌دهد.»
بله، او اهمیت می‌دهد، و شمعون پطرس آن را ثابت کرده بود، و ما نیز آن را ثابت کرده‌ایم، و باز هم آن را ثابت خواهیم کرد، نه به این دلیل که ما ایمان داریم، بلکه به این دلیل که او وفادار است.
ای مسیحیان، بیایید همیشه به خداوند توکل کنیم؛ بیایید بر سینه او تکیه کنیم، و باور کنیم که او اجازه نخواهد داد هیچ شرایطی، یا ما را در هیچ موقعیتی قرار نخواهد داد که اهداف محبت تغییرناپذیر او را در روح ما پیش نبرد. بدین ترتیب ما توسط آب‌های آرامش هدایت خواهیم شد. و اگرچه در دنیا رنج خواهیم داشت، اما در او آرامش خواهیم داشت.
