در دستان یهوه صبایوت در شیلو
«بکوش تا خود را به خدا مقبول سازی، کارگری که شرمنده نباشد، کلام حقیقت را به درستی تقسیم کند.» —دوم تیموتائوس ۲:۱۵ KJV
یکی از کلیدهای درک هر بخش از کتاب مقدس، درک واضح این است که خداوند ما چگونه با قوم خود در آن قسمت خاص ارتباط برقرار کرده است. در اول سموئیل ۱:۳، عنوان خدا «یهوه صبایوت در شیلو» داده شده است. «صبایوت» به معنای «لشکرهای آسمان» است. به عنوان یهوه صبایوت، خدا می‌کوشد تا قوم خود – ما – را با بخش‌هایی از خود برکت دهد. او از استفاده از منابع آسمانی برای آوردن ما به تصرف عملی چیزهای روحانی لذت می‌برد. خداوند آرزو دارد که ما زمین روحانی را فتح کنیم و آن را با آنچه انجام می‌دهیم اشغال کنیم – و او از تمام لشکرهای خود استفاده خواهد کرد تا ما به این طریق برکت یابیم.
دشمنان ما به دنبال اشغال آن زمین آسمانی هستند، اما آن برای مقدسین در نظر گرفته شده است. هنگامی که خادم الیشع از ارتش محاصره‌کننده از سوریه پریشان شد، نبی دعا کرد که چشمان خادم او باز شود تا لشکرهای خداوند را در نزدیکی ببیند (دوم پادشاهان ۶:۱۵-۱۹). دعای الیشع مستجاب شد، و سپس خادم دید که «کوه پر از اسب‌ها و ارابه‌های آتشین در اطراف بود.»
چند نکته از یوشع
تمام کتاب یوشع بسیار دلگرم‌کننده است. در فصل ۱۸ می‌خوانیم که بنی‌اسرائیل در شیلو جمع شدند. شیلو به معنای «آرامش صلح‌آمیز» است. این مکان مناسبی برای قوم او بود که پس از سفر از مصر، نبردهای خود را آغاز کنند؛ و مکانی بود که بعدها برای آرامش به آن بازگردند. در آنجا، اسرائیل خیمه اجتماع را برپا کرد، و می‌خوانیم که سرزمین کنعان «در برابر آنها مطیع شد» (آیه ۱).
در این مقطع از سفر اسرائیل، هفت قبیله از دوازده قبیله هنوز سهم‌الارث خود را دریافت نکرده بودند. کتاب عهد جدید کولسیان برای مقدسین در موقعیتی مشابه نوشته شده بود. این قسمت در یوشع، ایماندارانی را به تصویر می‌کشد که از دنیا رهایی یافته و در حضور پیروزی‌های خدا قرار گرفته‌اند. با این حال، هنوز زمین بیشتری برای اشغال وجود داشت تا آنچه قبلاً به دست آمده بود. شاید خوب باشد که تشخیص دهیم ما همیشه در چنین موقعیتی هستیم که زمین روحانی بیشتری برای اشغال داریم تا آنچه قبلاً به دست آمده است.
درس‌هایی از کتاب مقدس
اول و دوم سموئیل با گفتن درباره گذر قوم خداوند از تمرینات عمیق در حالی که او، یهوه صبایوت، آنها را به وفور برکت می‌داد، ما را تشویق می‌کنند. برکات از دست خود خداوند است، که با نیازهای خاص فرد مطابقت دارد. حنّا، به عنوان مثال، در ابتدا به شدت پریشان و عمیقاً آزرده بود، اما سپس سموئیل نبی را به دنیا آورد، که برای قوم خدا برکتی خواهد بود. او خود را «زنی با روح غمگین ... [که] از فراوانی غم و تحریک خود تاکنون سخن گفته‌ام» (اول سموئیل ۱:۱۵-۱۶ JND) توصیف کرد. حنّا عمیقاً آسیب دید و به وفور برکت یافت. ما هنوز سال‌ها بعد از ایمان او و فیض خدایی که خدای ما در زندگی او کار کرد، می‌خوانیم. بیایید چند نفر از افراد عهد عتیق را با جزئیات بیشتر بررسی کنیم.
القانه
در زمانی که این مقدسین زندگی می‌کردند، به نظر می‌رسید که بسیاری از مردم بی‌فرزندی یک زوج متأهل را ننگ یا نقطه شرم می‌دانستند. شاید این به عنوان نشانه‌ای از عدم برکت خدا تلقی می‌شد. القانه، شوهر حنّا، به نظر می‌رسید چندین کار را به درستی انجام می‌داد، از جمله بردن تمام خانواده‌اش هر سال به مکان مناسب برای پرستش و قربانی. با این حال، خانواده‌اش با نزاع تقسیم شده بود. پاسخ حنّا به این درگیری دعا بود. القانه، با گرفتن همسر دوم برای داشتن فرزند، برکت غنی را که حنّا بعدها تجربه کرد، از دست داد.
برنامه خدا این نیست که مردی بیش از یک همسر داشته باشد، با این حال القانه از وسایل طبیعی برای رفع ننگ و حل مشکل درک شده خود استفاده کرد. در مقابل، اسحاق برای همسرش، ربکا، دعا کرد و خدا به آنها فرزند داد (به پیدایش ۲۵:۲۱ مراجعه کنید). افسسیان ۵:۲۵ می‌گوید: «ای شوهران، زنان خود را دوست بدارید، همانطور که مسیح نیز کلیسا را دوست داشت و خود را برای آن داد» (KJV). به وضوح بیان شده است که القانه حنّا را دوست داشت، اما به نظر می‌رسد که او در بخشش روزانه خود برای منفعت او کوتاهی کرد. اینجاست که احساسات غنی و صادقانه یک شوهر تجربه می‌شود.
در اول سموئیل ۱:۸ القانه از حنّا پرسید: «آیا من برای تو بهتر از ده پسر نیستم؟» شاید او، مانند بسیاری از مردان امروز، معتقد بود که عشقی که به همسرش احساس می‌کرد، راه‌حل مشکلات اوست. در این فصل واضح است که چنین نبود، زیرا حنّا همچنان رنج می‌برد. این زوج متأهل باید با هم از طریق تمرین عمیق بی‌فرزندی می‌گذشتند. چنین آزمایشی آن دو را به یکدیگر نزدیک‌تر می‌کرد. اگر آنها در مورد بی‌فرزندی حنّا متحد عمل می‌کردند، آنگاه امروز سموئیل نبی را به عنوان پسر این زوج خدایی می‌دیدیم تا پسری که حنّا به تنهایی برایش دعا کرد. با این حال، اقدامات القانه، در گرفتن همسر دوم، به شدت به رنج حنّا کمک کرد. این پیامی جدی برای همه مردان متأهل است. چقدر خوب است که همیشه مثال بزرگ خداوند ما و چقدر او برای عروس خود بخشید را در برابر خود نگه داریم.
عالی کاهن
این مرد به عنوان ضد نوع کامل فیضی که یهوه صبایوت در حنّا کار کرد، در برابر ما قرار گرفته است. عالی فاقد تشخیص بود، زیرا چشمانش کم‌نور بود. ممکن است دیگران را از کتاب مقدس به یاد آوریم که نابینا بودند، شمشون (داوران ۱۶:۲۱) از نظر جسمی، و حزقیا (اشعیا ۳۸:۱۴) و کلیسای لائودیکیه (مکاشفه ۳:۱۷) از نظر روحانی.
در اول سموئیل ۲، مردی از خدا نزد عالی آمد و به او گفت که او، عالی، پسرانش را بیشتر از خداوند گرامی می‌دارد. عالی می‌خواست از طریق دو پسر جوانش از چیزهای این دنیا لذت ببرد. آنها به گناه از کسانی که برای قربانی می‌آمدند غذا می‌گرفتند و از آن برای ثروتمند کردن خود استفاده می‌کردند. عالی نیز در همین کار شرکت کرد و چاق شد – سنگین، روی یک چهارپایه نشسته بود. متأسفانه، به نظر می‌رسد این پدر به سادگی فرزندانش را به عنوان کسانی می‌دید که از طریق آنها می‌توانست برای لذت خود سود ببرد.
با تضادهای ارائه شده، درسی که خداوند در این آیات اولیه اول سموئیل ۱-۲ به ما می‌آموزد این است که او چگونه می‌خواهد ما فرزندان عزیزمان را ببینیم. پس از اینکه خداوند عمیقاً در روح حنّا کار کرد، او فرزندش را به عنوان «ظرفی برای افتخار، تقدیس شده، و مناسب برای استفاده استاد، و آماده برای هر کار نیکو» (دوم تیموتائوس ۲:۲۱) دید. این نکته اصلی، بهترین راه برای دیدن داشتن فرزند است.
حوا
شاید یک آموزش اغلب نادیده گرفته شده در مورد تربیت فرزند و خانه، موضوع حکومت زن بر خانه باشد. اجازه دهید ابتدا مقداری حقیقت پس‌زمینه را معرفی کنم. مرد آدم در باغ عدن قرار داده شد، و «بدین ترتیب آسمان‌ها و زمین ... به پایان رسیدند» (پیدایش ۲:۱). تمام حیوانات هوا، دریا و خشکی قبلاً آفریده شده بودند. اما بر خلاف حیوانات، انسان در ابتدا همسری نداشت. آدم باید می‌دانست که او تنها انسان روی زمین است و این تمام خلقت جدید است. سپس می‌خوانیم که خداوند خدا چه گفت: «خوب نیست که مرد تنها باشد» (آیه ۱۸). خدا آدم را برای آنچه قرار بود دریافت کند آماده می‌کرد. به یاد داشته باشید آدم در بی‌گناهی بود. خداوند خدا حوا را از دنده آدم ساخت، و گفته بود: «من برای او یک کمک‌کننده مناسب خواهم ساخت» (آیه ۱۸). «کمک» پاسخ به مشکل تنهایی اوست – فراهم آوردن چیزی با ارزش بیشتر از آنچه صرفاً کافی است. عبارت بعدی چیزی است که من به دنبال آن هستم تا در برابر ما بیاورم و در نظر بگیرم: «مناسب برای او.» به معنای برابر اوست.
خداوند یک جهان کامل را آفریده بود. از موجوداتی که برای زمین ساخته بود، آدم در بالا قرار داشت. حوا همان جایگاه را در نظم خلقت اشغال کرد. پذیرفتن سادگی آنچه خدا برقرار کرده است، چیز دلپذیری است. زن پاسخ خدا به تنهایی مرد بود، و این مستلزم آن بود که او مانند او باشد. به یاد داشته باشید که، به عنوان دانشجویان کتاب مقدس، می‌دانیم که نظم خانه و جایگاه عمومی مردان و زنان بسیار خاص است، و مردان را به عنوان سر زن قرار می‌دهد (اول قرنتیان ۱۱:۳). با این حال، هر دو نقش خود را به گونه‌ای ایفا می‌کنند که نظم خدا را نشان دهند، تا زندگی آنها بگوید: «ما معتقدیم خدا حق است.»
اکنون اول تیموتائوس ۵:۱۴ را در نظر بگیرید: «پس می‌خواهم بیوه‌زنان جوان ازدواج کنند، فرزند بیاورند، خانه‌های خود را اداره کنند ...» (ESV). در ترجمه داربی عبارت «خانه‌های خود را اداره کنند» به «حکومت بر خانه» ترجمه شده است. این به معنای حکومت بر شوهرش نیست، بلکه بر فرزندان و کارهای روزمره حفظ نظم است. اداره یک خانه کار زیادی می‌طلبد، به خصوص خانه‌ای که شامل فرزندان باشد. این یک وظیفه بزرگ است و خطرات آن بسیار زیاد است. بنابراین، برای یک مرد احمقانه است که انتظار داشته باشد همسرش شغلی خارج از خانه داشته باشد و همچنان به طور مؤثر خانه خود را اداره کند. جامعه‌ای که ما در آن زندگی می‌کنیم ممکن است نقش یک زن جوان متأهل را که در خانه می‌ماند تا خانه و بسیاری از وظایف مرتبط با آن را اداره کند، ارزش ندهد، اما در چشمان خدا این از اهمیت بالایی برخوردار است.
حنّا
آزار و اذیتی که حنّا متحمل شد، در زمان رفتن به شیلو برای قربانی کردن، شدیدترین بود. در آن زمان بود که دشمنش سال به سال او را تحریک می‌کرد. به همین ترتیب، شیطان مطمئناً حیله‌گری‌های ظریف خود را برای زمانی که ما قصد شرکت در مطالعه کتاب مقدس یا جلسه دعا را داریم، نگه می‌دارد.
حنّا نیاز به تغییر در دیدگاه خود داشت. در ابتدا او فقط فرزند می‌خواست، اما خداوند رحم او را بسته بود – بله، این کار خداوند بود. خداوند کار عمیقی در زندگی او انجام داد، به طوری که او نیازهای قوم خدا را دید. حنّا شرایط اسرائیل را که توسط دو پسر عالی، حفنی و فینحاس، تجسم یافته بود، دید. سپس او از خداوند پسری خواست – نه فقط یک نوزاد، بلکه یک نبی که بتواند دل‌های قوم او را به سوی خدا بازگرداند. فرزندان او باید در تسلیم و اطاعت باشند – اصل بزرگ شفابخش بشریت.
در مورد پسرش، حنّا ابتدا گفت که او «او را تمام روزهای زندگی‌اش به خداوند خواهد داد» (اول سموئیل ۱:۱۱ KJV). بعدها او این را به «تا زمانی که زنده است، به خداوند قرض داده خواهد شد» (آیه ۲۸) تغییر داد. در هر دو عبارت، این برای تمام زندگی او بود. هنگامی که پسرش به دنیا آمد، او فهمید که شما همیشه فرزندان خود را دارید؛ و وقتی آنها آسیب می‌بینند، شما آسیب می‌بینید. برای نوه‌ها، دو برابر آسیب می‌بینید: اول برای نوه خود و دوم برای پسر یا دختر خود. هرگز تمام نمی‌شود. او متوجه شد که همیشه به او وابسته خواهد بود.
این مادر ایماندار انتظار داشت پسرش در خداوند رشد کند. او هر سال برای او یک کت کوچک می‌ساخت (۲:۱۹)، بزرگتر از سال قبل. با نگاه به حنّا به یاد می‌آورم: بدون مادرانمان چه می‌کردیم؟
نتیجه‌گیری
«و یهوه دوباره در شیلو ظاهر شد؛ زیرا یهوه خود را به سموئیل در شیلو با کلام یهوه آشکار ساخت ... و آنچه سموئیل گفته بود برای تمام اسرائیل اتفاق افتاد» (اول سموئیل ۳:۲۱، ۴:۱ JND). از این دو آیه به نظر می‌رسد که رنج حنّا به شدت پاداش داده شد. هنگامی که خداوند سموئیل را در برابر خود داشت، آنگاه یهوه صبایوت می‌توانست رشد او را با تمام منابع آسمانی خود حمایت کند.
یک مثال دیگر را در نظر بگیرید. هنگامی که داوود از پادشاه شائول فرار می‌کرد، می‌توانست روی همین منابع حساب کند. تعداد زیادی از اتفاقات معجزه‌آسا در طول راه رخ داد، همانطور که داوود با ایمان عمل کرد. از سوی دیگر، هنگامی که او به شدت گناه کرد, همه چیز علیه او کار کرد (دوم سموئیل ۲۴)؛ و تلاش خودش برای برکت دادن مفیبوشت به دلیل دروغ‌ها و فریب‌های زیبا به سردرگمی کشیده شد (۱۶:۱-۴، ۱۹:۲۴-۲۹).
باشد که بیاموزیم در وابستگی کامل به خداوند و نجات‌دهنده خود – یهوه صبایوت – زندگی کنیم! ما در آرامش صلح‌آمیز استراحت خواهیم کرد، همانطور که به او اعتماد می‌کنیم و به فیض او تکیه می‌کنیم.
