مسیحیان اغلب در مورد کار تمام‌شده مسیح صحبت می‌کنند. این اصطلاح به کاری اشاره دارد که او در جلجتا انجام داد، تا جان خود را به عنوان قربانی برای گناهکاران گمشده و مقصر فدا کند. عیسی با پیش‌بینی آن مرگ کفاره‌ای، می‌توانست به پدرش دعا کند: «من کاری را که به من دادی تا انجام دهم، به پایان رساندم» (یوحنا 17:4 KJV). هنگامی که او آن فریاد پیروزمندانه بلند را از صلیب برآورد – «تمام شد!» – کار رستگاری کامل شد (یوحنا 19:30).
بسیاری از «اعمال» مختلف در کتاب مقدس ذکر شده است. به عنوان مثال، «اعمال جسم» (غلاطیان 5:19)، «اعمال تاریکی» (افسسیان 5:11)، «اعمال نیک» (رومیان 13:3) و به سادگی «اعمال» (یعقوب 2:14) وجود دارد. معنای هر یک باید با توجه به زمینه آن تعیین شود. در این مقاله ما فقط در مورد «اعمال نیک» آنچه کتاب مقدس می‌گوید را کشف خواهیم کرد.
یک تمایز مهم
رساله پولس به افسسیان یک تمایز مهم را بیان می‌کند که در ابتدا برای ما حیاتی است. پولس در توضیح کار نجات مسیح، که به کسانی که مرده بودند زندگی جدیدی می‌بخشد، می‌گوید: «زیرا به فیض و به وسیله ایمان نجات یافته‌اید؛ و این از خودتان نیست: این هدیه خداست؛ نه از اعمال، مبادا کسی فخر کند» (افسسیان 2:8-9). اعمال یا تلاش‌های ما هیچ نقشی در نجات ما نداشت. اگر داشت، ممکن بود دلیلی برای فخر کردن داشته باشیم. نجات ناعادلانه است: کاملاً از فیض خداست.
با این حال، آیه بعدی پولس این فکر اعمال را توسعه می‌دهد: «زیرا ما ساخته دست او هستیم، در مسیح عیسی برای اعمال نیک آفریده شده‌ایم، که خدا از پیش مقرر کرده بود که ما در آنها راه برویم» (افسسیان 2:10). به معنای واقعی کلمه، ما چیزی هستیم که خدا ساخته است، مانند یک اثر هنری. کلمه اصلی یونانی مانند کلمه انگلیسی «شعر» است. خدا ما را در مسیح عیسی برای اعمال نیک – اعمالی با شخصیت خوب و در نتیجه مفید برای دیگران – از نو آفریده است. هدف خدا این است که زندگی ما به عنوان ایمانداران مسیحی در بستر اعمال نیک زندگی شود – که ما در حال انجام کارهایی باشیم که برای او خوشایند و برای دیگران مفید است. اگرچه تلاش‌های ما هیچ نقشی در نجات ما نداشت، و ما با اعمال نیک خود نجات نیافتیم، اما برای اعمال نیک نجات یافته‌ایم.
یعقوب در رساله خود رابطه بین ایمان و اعمال را توضیح می‌دهد. ایمان به خودی خود برای ما نامرئی است. اگر ایمان کسی عملی و مرئی نباشد، در سطح انسانی بی‌فایده است. در واقع، «ایمان بدون اعمال مرده است» (یعقوب 2:20). یعقوب دو مثال از عهد عتیق برای اثبات نظر خود می‌آورد. ابراهیم و راحاب شخصیت‌های بسیار متفاوتی بودند، اما هر دو افراد باایمان بودند و هر دو ایمان خود را با آنچه انجام دادند نشان دادند (یعقوب 2:21-26).
در عمل، یعقوب به ما می‌گوید که ایمان واقعی فقط آرزوی خیر برای مردم نیست، بلکه مراقبت از نیازمندان است – شاید حتی فراهم کردن لباس و غذا برای کسانی که ندارند (یعقوب 2:14-17). ایمان به مسیح زنده است، و اگر خود را در عمل نشان ندهد، باید مورد سوال قرار گیرد که آیا اصلاً واقعی است یا خیر.
اولین اشاره
اولین باری که اعمال نیک در عهد جدید ذکر شده است در متی 5:16 است. خداوند عیسی فرمود: «نور شما چنان در برابر مردم بتابد که اعمال نیک شما را ببینند و پدر شما را که در آسمان است جلال دهند.» او در مورد نور صحبت می‌کرد. یک چراغ برای پنهان شدن روشن نمی‌شود، بلکه برای تابیدن و کمک به کسانی که در تاریکی هستند. در نتیجه، نور قوم او باید در برابر مردم بتابد – نور همان «اعمال نیک» است که آنها انجام می‌دهند. با این حال توجه داشته باشید که هدف از تابش این نور، ستایش کسی که اعمال نیک را انجام می‌دهد نیست. بلکه، کسانی که اعمال نیک را تجربه می‌کنند باید متوجه شوند که آنها مستقیماً به کار خدا در زندگی فردی که آنها را انجام داده است مرتبط هستند، و تمام جلال باید به او داده شود.
خود خداوند عیسی در این مورد نمونه ماست. پطرس، که او را به خوبی می‌شناخت، اعلام کرد که عیسی «به هر جا می‌رفت و نیکی می‌کرد» (اعمال 10:38) – به معنای واقعی کلمه، به مردم سود می‌رساند. به نابینایان، ناشنوایان، لنگان و بیماران شفا یافته فکر کنید. به کسانی فکر کنید که مهربانی را از دست او تجربه کردند یا کلمات تسلی و تشویق را شنیدند. این «اعمال نیک» انجام شد زیرا پدرش او را فرستاده بود، و آنها جلال را برای پدر به ارمغان آوردند. متأسفانه، در همان زمان آنها نفرت یهودیان را برانگیختند (یوحنا 10:32). کسانی که از خداوند عیسی پیروی می‌کنند «شاگرد» نامیده می‌شوند و باید مانند استاد خود باشند. اگر او اعمال نیک انجام داد، آنها نیز باید همین کار را انجام دهند.
یک نمونه درخشان
در اعمال 9 مثال زیبای دورکاس وجود دارد، کسی که از خداوند پیروی می‌کرد و «پر از اعمال نیک» بود (اعمال 9:36). کلمه‌ای که در اینجا «نیک» ترجمه شده است به معنای مفید است، و ما می‌توانیم ببینیم که چگونه مردم با آنچه او انجام داد کمک شدند. دورکاس دقیقاً همان کارهایی را انجام داده بود که یعقوب در مورد آنها نوشته بود، یعنی ساختن لباس برای بیوه‌های نیازمند (اعمال 9:39). جالب اینجاست که دو کلمه متفاوت برای توصیف اقلام لباس استفاده شده است – «کت و لباس». او نه تنها لباس‌های بیرونی را می‌ساخت که می‌توانست دیده و تحسین شود، بلکه دورکاس عملی بود و لباس‌های زیر نیز می‌ساخت. اگر او کار خود را برای تحت تأثیر قرار دادن انجام داده بود، فقط اولی را می‌ساخت، نه دومی را. بسیاری از طریق نمایش ایمان این زن مسیحی عزیز کمک شدند.
پولس در اولین نامه خود به تیموتائوس، در مورد خدمت زنان مسیحی نوشت، و دو بار از اهمیت «اعمال نیک» می‌آموزیم (1 تیموتائوس 2:10؛ 5:10). واقعاً، زنان خداپرست کسانی هستند که به روش‌های عملی از دیگران مراقبت می‌کنند. حتی امروز نیز فرصت‌های زیادی برای زنان مسیحی وجود دارد تا در «اعمال نیک» – اعمال مهربانی که پدر آسمانی آنها را جلال می‌دهد – شرکت کنند.
چالش‌های شبانی
دو چالش را که در رساله‌های شبانی پولس یافت می‌شود، در نظر بگیرید. اول، او به تیموتائوس در مورد ثروتمندان دستور می‌دهد. به جای فخر فروشی به ثروت خود و خودخواهانه انباشت آن، بگذارید ثروتمندان تشخیص دهند که خداست که «همه چیز را به وفور به ما می‌دهد»، و بگذارید ثروت خود را برای او استفاده کنند: «که نیکوکاری کنند، در اعمال نیک ثروتمند باشند، آماده بخشش، و مایل به سهیم شدن باشند» (1 تیموتائائوس 6:18). به جای فقط ثروتمند بودن، بگذارید «در اعمال نیک ثروتمند باشند.» اگر خداوند ما را از نظر مادی برکت داده است، باید مایل باشیم با دیگران سهیم شویم.
تیطس نیز با چالشی روبرو بود. در خدمت تعلیمی خود در کرت، او باید نمونه‌ای برای دیگران باشد. مردان جوان‌تر، به ویژه، ممکن است به او توجه کنند، و بنابراین تیطس باید «الگویی از اعمال نیک» را نشان دهد (تیطس 2:7). او نه تنها باید در خدمت موعظه شرکت کند، بلکه باید یک زندگی مسیحی نیز داشته باشد. کلمه‌ای که در اینجا «نیک» ترجمه شده است به معنای چیزی است که ذاتاً خوب است – به عبارت دیگر، به خودی خود خوب است. در واقع، همه قوم خدا باید «مشتاق اعمال نیک» باشند (تیطس 2:14). زندگی ما باید برای خدا اهمیت داشته باشد، و اعمال نیک باید نقش مهمی ایفا کنند.
ما چه کاری می‌توانیم انجام دهیم؟
سه آیه ما را به چالش می‌کشد که چه کاری می‌توانیم انجام دهیم. اول، ما باید در مورد خود کتب مقدس تأمل کنیم. کلام خدا در ساختن ما به آنچه باید باشیم، «برای هر کار نیکو مجهز» (2 تیموتائوس 3:16-17 NKJV) مؤثر است. کتاب مقدس به ما می‌آموزد که چگونه یک زندگی مسیحی داشته باشیم – نه اینکه به دنبال خشنود کردن یا زندگی برای خودمان باشیم. ما مسئولیتی داریم که مانند استاد خود باشیم و برای دیگران زندگی کنیم.
دوم، به کسانی که به خدا ایمان دارند دستور داده شده است که «مراقب باشند تا اعمال نیک را حفظ کنند» (تیطس 3:8). ما با زندگی‌های زیبا او را جلال می‌دهیم. ما نباید تلاش‌های خود را سست کنیم و بی‌دقت شویم، بلکه باید مراقب باشیم که اعمال نیک را در حالی که هر روز زندگی مسیحی خود را ادامه می‌دهیم، حفظ کنیم. البته برای خشنود کردن او به کمک خداوند نیاز خواهیم داشت، و باید دعا کنیم و در آنچه انجام می‌دهیم به دنبال هدایت او باشیم.
سوم، همراهی با سایر مسیحیان حیاتی است. نصیحت در مورد «ترک نکردن جمع شدن خودمان با یکدیگر» (عبرانیان 10:25) اغلب نقل می‌شود، اما آیه قبلی شاید کمی کمتر آشنا باشد. می‌گوید: «بیایید یکدیگر را در نظر بگیریم تا عشق و اعمال نیک را برانگیزیم.» خود خداوند عیسی این کار را انجام داد. او شاگردان خود را در نظر گرفت و آنها را تشویق کرد که از او پیروی کنند. ما نیز باید به دیگران فکر کنیم و با مثال خود، آنها را در انجام اعمال نیک تشویق کنیم.
هیچ چیز نمی‌تواند به کار مسیح در جلجتا اضافه کند، اما اگر از فداکاری او بهره‌مند شده‌ایم، تا ابد مدیون او هستیم. هدف او این است که ما هر روز برای او زندگی کنیم، به دنبال انجام نیکی در این دنیا باشیم، بگذاریم اعمال ما به دیگران نشان دهد که خدا در قلب ما چه کرده است – همه برای جلال او.
