موسی – عنایت خداوند
در مزمور ۱۲۷، سلیمان پادشاه گفت: «اینک، فرزندان میراثی از جانب خداوند هستند، ثمره رحم پاداش است. مانند تیرها در دست یک جنگجو، فرزندان جوانی نیز چنین هستند. خوشا به حال مردی که ترکش او پر از آنهاست؛ آنها شرمنده نخواهند شد، بلکه با دشمنان خود در دروازه سخن خواهند گفت» (آیات ۳-۵ NKJV). موضوع این مزمور عظمت خداوند و بیهودگی انسانی است که به او توکل نمی‌کند. خداوند در قدرت مطلق خود، خانه را می‌سازد و شهر را محافظت می‌کند، و خداوند در فیض خود به ما فرزندان می‌دهد. انتظار این است که فرزندان توسط دو والد بیولوژیکی تربیت شوند.
کولسیان ۳:۲۰ می‌گوید: «ای فرزندان، در همه چیز از والدین خود اطاعت کنید، زیرا این کار خداوند را بسیار خشنود می‌سازد.» این آیه به یک خانواده سالم با پدر، مادر و یک یا چند فرزند اشاره دارد. در آیه ۲۱ از همین فصل، به پدران هشدار داده شده است که فرزندان خود را «تحریک» نکنند. همین افکار در افسسیان ۶:۱-۴ نیز یافت می‌شود، که همچنین به پدران دستور می‌دهد فرزندان خود را «در تربیت و پند خداوند» (آیه ۴) بزرگ کنند. تیطس به زنان مسن‌تر یادآوری کرد که «زنان جوان‌تر را پند دهند تا شوهران خود را دوست بدارند، فرزندان خود را دوست بدارند» (تیطس ۲:۴). اراده کامل خداوند برای خانواده‌ها در کلام مقدس کاملاً روشن است. ما نقشه راه را دریافت کرده‌ایم.
با این حال، هنگامی که امور از طریق گناه، شکست و شرایط پیش‌بینی نشده از جانب انسان به خطا می‌رود، خداوند در عنایت خود مداخله می‌کند. او بیش از آن قادر است که از فرزندانی که توسط والدین خود بزرگ نمی‌شوند، مراقبت کند. این عنایت شگفت‌انگیز در زندگی موسی دیده می‌شود. خداوند موسی را از نوزادی‌اش در مصر (خروج ۲) تا مرگش در کوه نبو در سرزمین موآب (تثنیه ۳۴:۵) محافظت کرد – خداوند در آن سال‌ها او را به شدت به کار گرفت. او می‌تواند همین کار را برای همه فرزندانی که هدایت و محافظت می‌کند، انجام دهد.
عنایت در تولد موسی
خداوند به خوبی از شرایط پیرامون تولد موسی آگاه بود. او، که دانای مطلق است، از پادشاه جدید مصر که یوسف را نمی‌شناخت، آگاه بود (خروج ۱:۸-۱۴). خداوند به خوبی از نقشه‌های پادشاه برای سنگین کردن بار و آزار دادن فرزندان اسرائیل آگاه بود تا از پیوستن آنها به دشمنان مصر در جنگ جلوگیری کند. فرعون جدید به دنبال بدرفتاری با مردم اسرائیل بود زیرا از رشد بی‌حد و حصر آنها می‌ترسید. کلام مقدس می‌گوید: «همه کسانی که از نسل یعقوب بودند هفتاد نفر بودند (زیرا یوسف قبلاً در مصر بود). و یوسف مرد، همه برادرانش، و تمام آن نسل. اما فرزندان اسرائیل بارور شدند و به شدت افزایش یافتند، تکثیر شدند و بسیار قدرتمند شدند؛ و سرزمین از آنها پر شد» (آیات ۵-۷).
اولین نقشه فرعون کارساز نبود. اگرچه او مردم اسرائیل را آزار داد، اما آنها به تکثیر و رشد ادامه دادند (آیه ۱۲).
خداوند نقشه دوم پادشاه را متوقف کرد. در عنایت خود، او به شفره و فوعه، قابله‌ها، اجازه نداد که فرزندان پسر را بکشند (آیات ۱۵-۱۹). در واقع، او حتی قبل از تولد موسی نیز مراقب قوم خود بود.
در هنگام تولد موسی، خداوند به مادرش شجاعت داد تا او را به مدت سه ماه پنهان کند (۲:۲). نویسنده عبرانیان به ما می‌گوید که هر دو والدین او را پنهان کردند (عبرانیان ۱۱:۲۳). این دو آیه نشان می‌دهد که نوزاد آنها «کودکی زیبا» بود. موسی در نظر خداوند زیبا بود.
چقدر آرزو داریم که فرزندانمان در نظر خداوند زیبا باشند؟ او می‌خواهد فرزندان ما را برای جلال خود به کار گیرد؛ او آنها را در خدمت خود می‌خواهد. مسیحیان باید نگرش و عمل حنه را در بازگرداندن فرزندان خود به خداوند داشته باشند. نذر او زیباست: «ای یهوه صبایوت، اگر واقعاً به رنج کنیز خود نظر افکنی و مرا به یاد آوری، و کنیز خود را فراموش نکنی، و به کنیز خود پسری دهی، آنگاه او را تمام روزهای زندگی‌اش به خداوند خواهم داد» (اول سموئیل ۱:۱۱).
عنایت خداوند برای آینده موسی
عنایت و مراقبت خداوند به طرز باشکوهی دیده شد هنگامی که مادر موسی دیگر نمی‌توانست او را پنهان کند. عبرانیان ۱۱:۲۳ بیان می‌کند که والدین، با ایمان، از فرمان پادشاه نمی‌ترسیدند. فرزند آنها، همانطور که فرعون دستور داده بود، به نیل انداخته نشد تا غرق شود. در عوض، موسی در یک سبد قرار داده شد که غرق نشد، و در میان نی‌ها در کنار رودخانه گذاشته شد. خواهرش، میریام، از دور ایستاد تا ببیند چه بر سر کودک خواهد آمد.
همانطور که میریام تماشا می‌کرد، دختر فرعون برای حمام کردن به رودخانه آمد. خداوند نقشه خود را برای زندگی موسی اجرا می‌کرد؛ هیچ تصادفی در کلام مقدس وجود ندارد. او دختر پادشاه را در آن زمان خاص به آن مکان دقیق فرستاد. حتی اگر ما باور نکنیم، خداوند در حال کار بود، زیرا او به دختر فرعون قلبی پر از شفقت داد، اگرچه واضح است که او از فرمان پدرش آگاه بود. او گفت: «این یکی از فرزندان عبرانیان است» (خروج ۲:۶). خداوند باعث شد موسی در لحظه مناسب گریه کند تا شفقت او را برانگیزد.
عنایت خداوند حتی در مورد تعامل میریام با دختر فرعون درخشان‌تر می‌درخشد. او به خواهر موسی کلمات مناسبی برای گفتن داد: «آنگاه خواهرش به دختر فرعون گفت: «آیا بروم و پرستاری از زنان عبرانی برای شما بیاورم تا کودک را برای شما شیر دهد؟»» (آیه ۷). میریام با دریافت تأیید، مادر کودک – مادر خودش – را نزد دختر فرعون آورد، که سپس مسئولیت پرستاری از موسی را به مادر موسی سپرد. تنها خداوند می‌تواند چنین اتفاقات فوق‌العاده‌ای را رقم بزند! او به تنهایی می‌تواند در عنایت خود چنین شرایط معجزه‌آسایی را برای کودکی که توسط والدینش بزرگ نمی‌شود، مقرر کند. خداوند می‌تواند امروز نیز همین کار را برای فرزندانی که توسط والدین بیولوژیکی خود بزرگ نمی‌شوند، انجام دهد. عنایت او بر شرایط ناگوار غلبه می‌کند.
عنایت در زمان گرانبها با مادر موسی
کلیدهای زندگی موسی، اقدامات خداوند به نفع او و زمان گرانبهایی بود که او با مادرش گذراند. واضح است که پدرش نیز در این امر مؤثر بود، اما کلام مقدس به ویژه از مادرش یاد می‌کند. «آنگاه دختر فرعون به او گفت... «این کودک را ببر و برای من شیر بده، و من مزد تو را خواهم داد.» پس زن کودک را گرفت و او را شیر داد. و کودک بزرگ شد، و او را نزد دختر فرعون آورد، و او پسر او شد. پس او نامش را موسی گذاشت و گفت: «زیرا او را از آب بیرون کشیدم»» (آیات ۹-۱۰).
مشخص نیست که مادر موسی چه مدت پسرش را داشت، اما واضح است که او از زمان گرانبها به درستی استفاده کرد. ظاهراً او به موسی آموخت که او به قوم خدا تعلق دارد. او در او این را القا کرد که خدا کیست، و به پسرش آموخت که او کیست. اگرچه موسی در کاخ مصر بزرگ شد، خروج ۲:۱۱ نشان می‌دهد که او با برادرانش و رنج‌های آنها همذات‌پنداری می‌کرد.
همانطور که به کلام مقدس نگاه می‌کنیم، خدای بزرگ ما همیشه یک شخص خداپرست را برای تأثیرگذاری بر کودکی که توسط والدینش بزرگ نمی‌شود، فراهم کرده است. او شرایط مساعدی را برای هدایت آن کودک به بزرگسالی ایجاد کرد، و سپس از آن پسر یا دختر در پادشاهی خود استفاده کرد. به عنوان مثال، سموئیل مادرش حنه و کاهن عیلی را داشت (اول سموئیل ۱، ۳:۱). استر مردخای را داشت (استر ۲:۷).
بی‌شک، خداوند امروز نیز مردم خود را دارد تا به شکل‌گیری و پرورش کودکان یتیم گرانبها کمک کنند. شاید شما یکی از آن ابزارها باشید؟ به خدا نگاه کنید! ببینید آیا او کودکی یا جوانی را وارد زندگی شما کرده است که بتوانید تفاوت عمده و خداپسندانه‌ای در زندگی او ایجاد کنید. زمان همیشه از اهمیت بالایی برخوردار است. مادر موسی از زمان گرانبهایی که داشت استفاده کرد. قبل از اینکه او موسی نامیده شود، به او آموخت که واقعاً کیست. او از رودخانه بیرون کشیده شد تا خادم خدا باشد و نه صرفاً پسر دختر فرعون.
نتایج عنایت الهی
نتایج کار خدا به نفع موسی در سراسر کتاب مقدس و تاریخ دیده می‌شود:
او ابزار منتخب خدا برای بیرون آوردن فرزندان اسرائیل از مصر بود (۳:۱-۱۰).
- او ده فرمان را برای آموزش اسرائیل دریافت کرد (۲۰:۱-۲۱).
- او قانون‌گذار نامیده می‌شود (اعداد ۲۱:۱۸).
- او دستورالعمل‌هایی در مورد کهانت لاوی دریافت کرد (خروج ۲۸).
- الگوی خیمه عبادت به او داده شد (خروج ۲۵-۲۷).
- او در کوه با ایلیا بود هنگامی که مسیح تغییر شکل یافت (متی ۱۷:۱-۸).
- او امروز مورد احترام یهودیان است.
- عهد عتیق و جدید پر از نام اوست.
- چهار کلمه در عبرانیان ۱۱:۲۳-۲۶ زندگی او را خلاصه می‌کند: «امتناع کرد»، «انتخاب کرد»، «لذت‌ها» و «گنج‌ها». می‌خوانیم: «با ایمان، موسی، هنگامی که متولد شد، سه ماه توسط والدینش پنهان شد، زیرا دیدند که او کودکی زیباست؛ و از فرمان پادشاه نترسیدند. با ایمان، موسی، هنگامی که به سن بلوغ رسید، از اینکه پسر دختر فرعون نامیده شود امتناع کرد، و ترجیح داد که با قوم خدا رنج بکشد تا از لذت‌های گذرا گناه لذت ببرد، و ننگ مسیح را ثروت بیشتری از گنج‌های مصر دانست؛ زیرا او به پاداش نگاه می‌کرد.»
عنایت خداوند هنگامی که او در رحم بود، در کار بود. ما هدایت خداوند را از تولد موسی در تمام طول زندگی‌اش می‌بینیم. به دلیل نیکیخداوند، موسی می‌توانست از اینکه پسر دختر فرعون نامیده شود امتناع کند. او می‌دانست پسر کیست. به دلیل فیض خداوند او می‌توانست انتخاب کند که داوطلبانه با برادرانش رنج بکشد، و به دلیل شادی خداوند او می‌توانست از لذت‌های گذرا گناه دست بکشد. فراوانی خداوند برای موسی فراهم کرد تا ننگ مسیح را با ارزش‌تر از تمام گنج‌های مصر بداند. چه شهادتی برای مردی که توسط والدینش بزرگ نشد! باشد که فرزندان ما در آن واقعیت زندگی کنند.
نتیجه‌گیری
انتظار طبیعی زندگی این است که فرزندان توسط والدین بیولوژیکی خود بزرگ شوند. این اصل خداوند است که همراه با ازدواج قبل از ورود گناه به جهان (پیدایش ۲:۱۸-۲۵) مقرر شد. معمولاً یک زوج متأهل فرزندانی خواهند داشت؛ آدم و حوا، والدین اولیه ما، فرزندان زیادی داشتند (۵:۱-۵). با این حال، به دلیل گناه و شرایط دشوار، امروزه تعداد زیادی از فرزندان توسط والدین خود بزرگ نمی‌شوند. این وضعیت در جهان بسیار آشنا شده است.
با این حال، خداوند مراقب آن فرزندان بدشانس است. او اطمینان حاصل می‌کند که آنها انجیل نجات را می‌شنوند. او زندگی آنها را از طریق عنایت بزرگ خود هدایت می‌کند، و او از آن فرزندانی که تسلیم اراده او در پادشاهی او می‌شوند، استفاده می‌کند.
موسی نمونه‌ای فوق‌العاده از مراقبت خداوند است. شاید خداوند از ما برای کمک به تربیت فرزندان خداپرست که توسط والدینشان بزرگ نمی‌شوند، استفاده کند. بیایید بخشی مشتاق از مراقبت عنایت‌آمیز او برای فرزندان در تمام سنین باشیم.
قلب آقای مولر در قرن نوزدهم به مراقبت از یتیمان بی‌بضاعت در بریستول، انگلستان هدایت شد. از یک شروع کوچک، خانه دوم و سوم برای پذیرش آنها اجاره شد. از ابتدا، او برای خود این قاعده را تعیین کرده بود که، فراتر از اطلاع‌رسانی در مورد وجود مؤسسه، هرگز به هیچ وجه از انسان برای کمک درخواست نخواهد کرد. علاوه بر این، او هرگز وضعیت وجوه را، هر چقدر هم که نیاز مبرم باشد، به هیچ انسانی، به جز کسانی که با او در کار مرتبط بودند، فاش نخواهد کرد. هدفی که آقای مولر برای خود تعیین کرده بود، صرفاً منفعت یتیمان نبود، بلکه بیشتر این بود که گواهی باشد برای همه که خداوند، مانند همیشه در گذشته، شنونده دعا است. —هنری پیکرینگ، مردان برجسته در میان برادران (اقتباس شده)
