در آغاز، «خداوند انسان را به صورت خود آفرید... نر و ماده» (پیدایش ۱:۲۷ NIV). او ماده را گرفت و انسان را به عنوان موجودی روحانی به صورت روحانی خود آفرید – در حالتی پرجلال! البته، دشمن به دنبال تباه کردن آن بود؛ او آدم و حوا را به گناه واداشت، و اکنون کتاب مقدس به ما می‌گوید «همه گناه کرده‌اند» (رومیان ۳:۲۳) و از جلالی که خدا قصد داشت، کوتاهی کرده‌اند. در نتیجه، تصویر خدا در انسان لکه‌دار شد – به نظر می‌رسید که پیروزی دائمی برای شیطان باشد.
اما خدا می‌دانست که این اتفاق حتی قبل از آفرینش انسان خواهد افتاد – این هیچ تعجبی نداشت. خدا برنامه‌ای داشت! یک «آفرینش جدید» (دوم قرنتیان ۵:۱۷) توسط پسر که انسان، مسیح عیسی، خواهد شد، انجام می‌شد. او «قبل از آفرینش جهان انتخاب شده بود» تا «بره بی‌عیب و نقص» باشد که «خون گرانبهای» او رستگاری از گناه را برای کسانی که آن را می‌پذیرفتند، ممکن می‌ساخت (اول پطرس ۱:۱۹-۲۰). برنامه این بود که «اگر کسی در مسیح باشد، او آفرینشی جدید است» (دوم قرنتیان ۵:۱۷). بنابراین، او «ما را در او قبل از آفرینش جهان انتخاب کرد» (افسسیان ۱:۴).
در عبرانیان ۲:۱۴-۱۵ کشف می‌کنیم که مسیح «در انسانیت (ما) شریک شد تا با مرگ خود... قدرت... شیطان را نابود کند – و کسانی را که... در اسارت ترس از مرگ بودند، آزاد کند.» برنامه این بود که مسیح، پس از مرگ برای ما تا «مقدس و بی‌عیب» باشیم (افسسیان ۱:۴)، به آسمان بازگردد تا زمانی که همه «کسانی که باید نجات یابند» نجات یابند (اعمال ۲:۴۷ JND). سپس او دوباره برای ما خواهد آمد و «بدن‌های حقیر ما را دگرگون خواهد کرد تا مانند بدن پرجلال او شوند» (فیلیپیان ۳:۲۱). آنگاه، در واقع، «ما مانند او خواهیم بود» (اول یوحنا ۳:۲).
از آنجا که عیسی «نمایش دقیق» وجود خدا بود (عبرانیان ۱:۳)، وقتی ما مانند او باشیم، تصویر خدا در ما بازگردانده خواهد شد. خدا را شکر، مسیح پیروزی بزرگی را به دست خواهد آورد!
