داوری یا بخشش؟
اغلب آرزو می‌کنم توانایی اجرای داوری خدا را داشتم. شاید شما هم همینطور: می‌دانید، برای کسی که در ترافیک راه شما را می‌بندد یا کسی که سبد خریدش را در صف صندوق فروشگاه جلوی شما می‌گذارد. اما اینها چیزهای کوچکی هستند. در مورد موارد بزرگتر چطور؟ اکثر ما برای کودک‌آزاران هیچ رحمی نداریم. ما فکر می‌کنیم: «سیستم عدالت را از وقت تلف کردن نجات دهید و فقط آنها را به پشت ببرید و ...» «انتقام از آن من است» خداوند می‌گوید (رومیان ۱۲:۱۹؛ تثنیه ۳۲:۳۵). شما می‌گویید: «من فقط می‌خواهم به او کمک کنم.» بله، اعتراف می‌کنم، داوری احساس خوبی خواهد داشت!
بخشش از سوی دیگر بسیار سخت‌تر است. بخشیدن سخت است، به خصوص وقتی آسیب دیده‌ایم. درخواست بخشش نیز سخت است. ما آنقدر نسبت به کاری که انجام می‌دهیم بی‌حس می‌شویم که حتی متوجه نمی‌شویم که به بخشش نیاز داریم. اخیراً اتفاق بدی برای من افتاد (که ترجیح می‌دهم ذکر نکنم) که طبیعت گناهکار خودم را به یادم آورد. خبر خوبی که کشف کردم این است که خدا واقعاً ترجیح می‌دهد فیض را به جای داوری عطا کند.
همه‌ی ما با یوحنا ۳:۱۶ آشنا هستیم که می‌گوید: «زیرا خدا جهان را اینقدر محبت کرد که پسر یگانه‌ی خود را داد تا هر که به او ایمان آورد هلاک نشود بلکه حیات جاودانی یابد.» اما آیه‌ی بعدی، ۳:۱۷، به توضیح اینکه چرا او به ما فیض عطا کرد، کمک می‌کند:
خدا پسر خود را به جهان نفرستاد تا جهان را محکوم کند، بلکه تا جهان را به وسیله‌ی او نجات دهد (یوحنا ۳:۱۷ NIV).
پولس نیز این را نوشت: «در حالی که ما هنوز گناهکار بودیم، مسیح برای ما مرد» (رومیان ۵:۸). این فیض است!
ما واقعاً سزاوار داوری هستیم، اما فیض دریافت می‌کنیم. برخی از ما این را فراموش کرده‌ایم. خدا می‌دانست که زمان‌هایی خواهد بود که ما مسیحیان او را ناامید خواهیم کرد و در زندگی خود گناه خواهیم داشت. وقتی این را درک می‌کنیم، باید به یاد بیاوریم که خدا چه چیزی را به یوحنای رسول نوشت:
اگر گناهان خود را اعتراف کنیم، او امین و عادل است که گناهان ما را ببخشد و ما را از هر ناراستی پاک سازد (اول یوحنا ۱:۹).
برای بهره‌مندی از تمام مزایای فیض خدا، باید مطیع باشیم. طبق افسسیان ۲:۱۰، هدف فیض او در ما تولید اعمال نیکو است. ما ساخته‌ی دست خدا هستیم، اما وقتی گناهان اعتراف‌نشده در زندگی ما وجود دارد، قادر به جلال دادن خدا در اعمال خود نیستیم.
برخی از ما زندگی دوگانه داریم. از بیرون خوب به نظر می‌رسیم، اما طبیعت گناهکار در درون کار می‌کند، به خصوص وقتی فکر می‌کنیم هیچ کس تماشا نمی‌کند. ممکن است بتوانیم همه را که با آنها در تماس هستیم، از جمله خودمان، فریب دهیم، اما خدا می‌داند. و اگرچه ما سزاوار داوری هستیم، خدا می‌خواهد ما را با فیض خود برکت دهد.
به کودکان این را می‌گویم: ممکن است فکر کنید والدین خود را فریب می‌دهید، اما آنها بیشتر از شما می‌دانند و شما فقط قلب آنها را می‌شکنید. اما خدا می‌داند و می‌خواهد فیض بخشش خود را به شما بدهد. او منتظر است تا شما متوجه شوید چقدر به آن نیاز دارید و چقدر شما را دوست دارد. وقت آن است که به رابطه‌ی درست با او بازگردید و رابطه‌ی خود را با والدین خود ترمیم کنید.
به والدین و برادران و خواهرانم در مسیح این را می‌گویم: نمی‌دانم چه بارهایی را حمل می‌کنید یا اینکه علت اصلی آن بارها گناه است، اما اکنون زمان آن است که کاری را انجام دهیم که نویسنده‌ی عبرانیان ما را به آن وادار می‌کند:
پس با اطمینان به تخت فیض نزدیک شویم تا رحمت بیابیم و فیض را برای کمک به ما در زمان نیازمان پیدا کنیم (عبرانیان ۴:۱۶).
و پطرس این را در مورد فیض حقیقی خدا نوشت: «در آن ثابت قدم باشید» (اول پطرس ۵:۱۲).
همانطور که هر صبح برمی‌خیزید و شب به خواب می‌روید، نه تنها به همه‌ی کارهایی که خدا با فیض خود برای شما انجام داده است فکر کنید، بلکه به آنچه باید انجام دهید تا رابطه‌ی درستی با او حفظ کنید نیز فکر کنید. امروز روز و اکنون زمان آن است که این را حل و فصل کنید. اعتراف حقیقی شفای روح است. اجازه ندهید این لحظه از دست برود.
